Kerstdagen bij de schoonfamilie. Gepensioneerde ambtenaren, begin de 60. Heel lieve mensen en ze bedoelen het allemaal goed, maar het zijn gewoon totaal niet mijn type mensen.
Geen enkele zorgen in het leven, maar zich wel druk maken over vanalles en nog wat. Een pensioen van hier tot in Tokyo, betaald door middelen gegenereerd vanuit onze lokale economie, maar toch zo gierig als de pest en brol kopen op Chinese webshops. Altijd met bonnen en acties en kortingen cumuleren om een hotel te boeken, en dan vervolgens alle gratis koffiecapsules meenemen naar huis. Bah.
En ken je het begrip "helikopterouders"? Wel, dit zijn helikoptergrootouders. Constant rond die kinderen hangen. Totaal niet mijn opvoedingswijze, dus ik doe daar niet aan mee en laat de kinderen hun ding doen zolang ze braaf zijn. Maar dan krijg je van die scheve opmerkingen dat je je niets aantrekt van je kinderen. Of dan geven ze van die "subtiele" bevelen door tegen de kinderen te zeggen: "Ah, de papa zal wel eens meespelen met X" of "de papa zal Y wel eens halen voor jou".

Euh, ok dan?

Mooi in de hoek gedrumd door de kinderen te gebruiken.
En als ik dan bezig ben met mijn (toekomstige) onderneming door te bellen, door mails te behandelen, ander computerwerk, ... dan komt mijn schoonvader ongevraagd over mijn schouder loeren naar mijn scherm en gaat het vingerwijzend dat ik toch wel "verslaafd ben aan mijn smarpthone" en "verslaafd ben aan mijn computer". Fucking hell. Wees blij dat iemand nog een beetje ondernemend is. Ik had ook hangend in de zetel pinten kunnen zuipen ganser dagen. En dan de manier waarop, door op mijn scherm mee te kijken. The fuck is zijn probleem?!
Pas op, goed wetende dat ik ook de vroegste wakker ben om voor de kinderen te zorgen terwijl iedereen hier nog in zijn nest lag bijvoorbeeld. Allemaal geen probleem, ik blijf mijn verantwoordelijkheid nemen.
Man, ik heb al enorm veel op mijn tanden moeten bijten. Ik vrees dat ik ooit eens ga uitvliegen als ze zo verder doen. Blij dat ik terug thuis ben in ieder geval. Brrr.