Ik heb hier een dingetje. Mijn vriendin & ik zijn nu ongeveer twee jaar samen. Ik had al een lange relatie achter de rug, zij niet. Ik woonde toen we elkaar leerden kennen in een (shitty) cohousing, zij huurde haar eigen appartement. Toen corona uitbrak en we in maart 2020 in lockdown moesten ben ik bij haar ingetrokken, we hebben daar in de lockdown samen gewoond en dat ging vlot, in die mate dat ik niet meer terug wou naar die cohousing. Ik wou echter ook iets voor mezelf, behalve een paar jaar op kot had ik nog nooit echt alleen gewoond, ik wou weten of ik dat kon. Dus we besloten dat ik iets apart zou huren in een stad dicht bij mijn werk (en ongeveer 30 min van haar). Zo gezegd zo gedaan. Daarna wou ze een diploma halen (ze heeft geen hoger diploma), maar ze kan niet haar eigen huur betalen en studeren tegelijk (want als ze voltijds studeert heeft ze geen inkomen). Dus enkele weken nadat ik zelf iets had gehuurd besloten we dat ze in mijn appartement zou intrekken. Ik zou de kosten dekken en zij kon zich dan focussen op haar studie. Voor mij goed, ik had dan al enkele weken "alleen" gewoond en ik vond het eigenlijk niet leuk, het was leuker samen. Ik zat ook nog altijd veel bij haar, en de huur bleef hetzelfde.
We wonen hier nu een half jaar samen en ze beseft nu dat ze toch terug haar eigen plaats wil. Het is een klein appartement (1 slpk) en ze vond haar leven eigenlijk vroeger beter: ze had minder zorgen, ze kon gewoon ergens fysiek alleen zijn. Ze is wel wat gevoelig, heeft ook altijd alleen gewoond en had daar nooit problemen mee, eenzaamheid kent ze niet. Dus ik versta dat wel, maar ik vind het ook wat kut. Ik vond het wel leuk om met haar samen te wonen. En ik ben bang om alleen te zijn. Maar misschien is dat ook een kans voor mij, om daar mee te leren omgaan.
We gaan nu dus terug naar een situatie waarin we allebei apart wonen en we elkaar 3 à 4x/week gaan zien. En dan natuurlijk ook echt dingen doen samen. Want het is wel zo dat als we samen woonden, we wel fysiek samen waren, maar er weinig "quality time" was... Maar ze wil natuurlijk ook haar eigen plek.
Daarnaast is er nog een probleem, nl. ik wil wel kinderen en zij niet. En ik weet niet goed hoe ik daar mee moet omgaan. Ze is nog jong (25), dus misschien verandert dat nog met tijd. Maar misschien ook niet. En nu terug apart wonen, ik weet niet goed wat dat zal brengen voor de toekomst. Uiteindelijk wil ik wel samenwonen met mijn partner. Een "klassiek" gezin, ja. Zij wil vooral geen zorgen, geen stress. Kinderen zorgen voor stress en zorgen, dat ziet ze niet zitten. Kan dat nog veranderen? Kan ik daar mee leven, met die onzekerheid?
En dan is er nog de studie. Als ze bij mij bleef wonen kon dat, ik betaal gewoon de huur, zij kan studeren. Maar ze wil niet afhankelijk zijn van mij (of van iemand anders, ook niet van haar ouders), en ze wil dus ook alleen wonen. Dat wil dus zeggen dat ze terug gaat moeten werken, anders kan ze haar huur niet betalen. Maar als ze gaat werken, kan ze niet als dagstudent voltijds studeren. Initieel wou ze een prof bach biotechnologie doen, 3 jaar hogeschool en daarna bijna gegarandeerd een job. Dat leek me ideaal, ik wou ook met plezier 3 jaar de kosten dekken. Dat heeft ze in september enkele weken gedaan, maar ze vond het niet zo interessant als gedacht en is er mee gestopt. Nu wil ze in het tweede semester starten met een bachelor geschiedenis. Dat is 4 jaar voltijds, zonder iets van extra opleiding gericht op de arbeidsmarkt, en dat zou als werkstudent al tegen de 8 à 10 jaar studie zijn. Zo'n bachelor is ook dagonderwijs, hoe kan je dat combineren? En mijn leven wordt natuurlijk ook een stuk "uitgesteld" zo... Ik ben nu 29, best case ben ik dan 37 tegen dat ze afgestudeerd is (zij 33), wat dan met eventuele kinderen? Als die er ooit zouden komen gaan die er nooit komen terwijl ze studeert.
Ik lig er nogal mee in de knoop. Apart wonen, dat versta ik wel, het is niet "traditioneel" maar oké, je ziet mekaar nog etc. Maar dat gecombineerd met die kinderen, die studie. Ik weet niet zo goed wat te doen. Het probleem is dat je elkaar graag ziet he
Wat ik van haar geleerd heb is om niet te ver te denken, niet te overdenken. Dat vond ik heel inspirerend, want dat doe ik wel. Omdat zij denkt op korte termijn hielp mij dat om te balanceren, om dingen in perspectief te zetten en wat meer "pluk de dag" te leven, wat meer joie de vivre. Maar hier weet ik het niet goed meer.
