Een kennis van mij die pakweg 15 jaar met depressies gekampt heeft, heeft een mislukte zelfmoordpoging ondernomen waarbij het effectief de bedoeling was om te sterven (en het geen schreeuw om aandacht was). Die heeft maanden in coma gelegen en heeft blijvende schade overgehouden. Die zegt al enkele jaren gelukkiger te zijn dan ooit en geniet nu van het leven, en blijkbaar zijn er nog zulke mensen.
Ik begrijp dat je als dokter niet wilt meewerken aan de euthanasie van iemand vanwege ondraaglijk psychisch lijden als je zulke extreme verhalen hoort, waarbij 'genezing' alsnog mogelijk is. Je moet er als arts ook jaren later mee kunnen leven dat je een leven beëindigd hebt van iemand die op dat moment mogelijk wel 'genezen' was geweest. Het is dubbel, want de geëuthanaseerde zal effectief nooit spijt hebben gezien die daar de kans niet toe heeft gekregen waardoor je daar eigenlijk ook geen rekening mee mag houden en je die persoon op dat moment na jaren lijden wel geholpen hebt, maar toch weet je nooit zeker of het jaren later de goede beslissing was geweest.