Ervaren jullie ook eenzaamheid?

[Mr.Anderson]

Ja, jij misschien wel. Maar het is denk ik wel algemeen geweten dat Vlamingen over het algemeen nu niet bepaald sociale beestjes zijn.

Ik ervaar dat toch anders hoor. 't Feit dat ik snel vrienden maak overal waar ik kom zegt ook iets over de andere mensen hé.

Dat sommigen meer gesloten zijn vind ik ook totaal niet erg. Té sociaal is ook maar vermoeiend en heb ik totaal geen nood aan. Ik heb niet altijd zin in smalltalk met random strangers bij de bakker.

 

[Muñoz]

Ik ervaar dat toch anders hoor. 't Feit dat ik snel vrienden maak overal waar ik kom zegt ook iets over de andere mensen hé.

Dat sommigen meer gesloten zijn vind ik ook totaal niet erg. Té sociaal is ook maar vermoeiend en heb ik totaal geen nood aan. Ik heb niet altijd zin in smalltalk met random strangers bij de bakker. Dat zou heel vermoeiend zijn.

It takes two to tango eh, en ik heb daar ook heel weinig moeite mee. Maar als je zelf niet zo heel sociaal bent (een groep die hier mss relatief vaker voorkomt dan elders) en niet actief moeite doet, lijkt Vlaanderen me sowieso een heel moeilijk land op dat vlak.
Voor nieuwe mensen is het sowieso moeilijk; heb dat al vaak genoeg gehoord van bv. 'nieuwe' allochtonen (die het Nederlands (nog) niet machtig zijn) of buitenlandse doctoraatsstudenten. Ik denk dat dat onbewust komt doordat Vlamingen een heel grote voorkeur geven aan babbelen over zaken waar je echt maar kunt over meepraten als je hier getogen bent (mss net omdat we meer dan in andere landen heel ons leven in dezelfde streek blijven wonen), en dat wij in vergelijking met bv. Nederlanders niet graag overschakelen naar het Engels (terwijl we het wel kunnen). Het zal allemaal wel wat samenhangen, neem ik aan.

Enfin is natuurlijk allemaal speculatie, maar qua durf, extraversie, ad rem zijn, etc. zijn wij toch absoluut geen hoogvliegers. Misschien uitgezonderd Antwerpenaren.

 

[CerumenCrevice]

Eenzaamheid is uiteraard verschillend van alleen zijn, waar eenzaamheid de connotatie heeft dat het ongewenst is.

Momenteel heb ik al 3 dagen niemand meer echt gesproken. Enkel via online meetings, mails, dm's en calls. Dat is genoeg voor mij.
Vrienden zie ik amper, enkel wanneer ik eens in de buurt ben. Dan eten we samen en doen we iets random (park zitten vaak).
Familie ne keer in de week, nooit allemaal tegelijk.

Mensen die elke dag de uren volpraten, ik zal het niet kunnen.
Over wat spreken jullie dan? De ozonlaag, de groeiende grassprieten van de buur of je huidige hartslag?
Herhalen jullie jezelf tegen meerdere personen? (dat vind ik saai, ik verzamel liever informatie dan dat ik ze geef)
Geef mij maar een online gaming sessie waar er wordt gelachen met niets en alles, een muziek'tasting' samenkomst waar enkel worden gegeten, gedronken en geluisterd of een gezelschapspelavond ne keer in de maand en tussenin niks.

 

[Dako]

Zelf gelukkig weinig "issues" mee maar binnen mijn omgeving meerdere die met onderstaande "suggesties" hierin wel geslaagd zijn:

-ga op reis of uitstap met "single" of groepsreizen. Verschillende organisaties en ken er enkele die zo hun partner of goede vrienden hebben ontmoet.
-probeer geen enkele uitnodiging van je sociale contacten af te slaan, ook al ben je moe/heb je geen zin/... Dit kan een "echte" uitnodiging zijn van bekenden maar net zo goed een praatje met de buurman of toezeggen op after work feestje dat je bedrijf organiseert. Een "oninteressante" uitnodiging kan toch tot leuke contacten leiden.
-zoek binnen je interesses naar gelijkgestemden en sociale contacten. Hou je van honden- hondenschool, heb je een parkiet - parkietenclub, lopen - loopclub, gezelschapsspelen - spelletjesclub, hou je van veldrijden - de supportersclub van je favoriet,... De eenzame computernerd uit onze klas die nooit van achter zijn PC kwam heeft via Lanparty's toch een netwerk van gelijkgestemde vrienden gevonden.
-zoek ook binnen je interesses naar vrijwilligerswerk. Bij meeste instanties/VZW's/Clubs zijn ze je zeer dankbaar wat al motiveert en je leert er vaak nieuwe gelijkgestemde mensen kennen.

Doe zo veel als mogelijk van bovenstaande binnen je eigen interesses. Omdat je het dan zelf vaak leuk vind houd je het ook (langer) vol, ook als de sociale contacten niet (onmiddellijk) volgen zoals gehoopt.

 

[Martinus]

...

Heel goede tips.

Wat me ook voor veel mensen een belemmering lijkt, is dat ze hun vriendenkring teveel beperken tot mensen van hun eigen leeftijd.

Zeker als je 30 bent en geen kinderen hebt, vind je wellicht beter aansluiting bij 20-ers of 50-ers dan bij leeftijdsgenoten. Zeker 'ouderen' hebben meestal meer tijd in hun agenda om sociale contacten te onderhouden.

 

[Sylverscythe]

Heel goede tips.

Wat me ook voor veel mensen een belemmering lijkt, is dat ze hun vriendenkring teveel beperken tot mensen van hun eigen leeftijd.

Zeker als je 30 bent en geen kinderen hebt, vind je wellicht beter aansluiting bij 20-ers of 50-ers dan bij leeftijdsgenoten. Zeker 'ouderen' hebben meestal meer tijd in hun agenda om sociale contacten te onderhouden.

Ja, ik denk dat qua "tijd voor zaken bij het gezin" mensen met jonge kinderen zowat het slechtste zullen scoren gemiddeld, en dan zit je tegenwoordig vaak met mensen rond de 30-40.

 

[gumball4000]

Als 33-jarige voel ik de eenzaamheid soms.
Vrienden krijgen kinderen en focussen zich logischerwijs op hun gezin. Waar we mekaar (zonder kinderen) dagelijks hoorden en misschien 2x/maand zagen. Zien we mekaar nu 1-2/jaar met de "beste" vriendengroep.
Daarnaast heb ik nog 2 goede kameraden (los van die vriendengroep).
1 ervan is altijd druk in de weer en renoveert zijn woning momenteel waardoor hij het druk heeft.

En dan hebben we een andere kameraad waar ik niet zo goed weet wat doen.
In februari mee afgesproken:
- de dag zelf nog gevraagd of het doorging: "jaja sowieso". Letterlijk 30 min voor de afspraak annuleert hij omdat zijn tweeling doodziek is. No problem, kan gebeuren. Hij stelt zelf voor de week erna af te spreken. Een week later annuleert hij weer, zelfde probleem. Tweeling is doodziek.
Hij stelt weer zelf voor om het te verzetten naar mid-maart. 1 dag op voorhand annuleert hij, 2-3u op voorhand annuleert hij omdat "er iets tussen gekomen is". Hij stelt weer eigenhandig voor om het met 2-3 weken te verzetten..waarna hij weer annuleert, omdat hij last-minute naar het buitenland moet voor het week. Hij stelt dan 20/05 voor als nieuwe datum..en nu stuurt hij dat hij in het buitenland zit..
Geen idee hoe ik het moet opvatten aangezien hij zelf constant een nieuwe datum voorstelt..en nota bene was hij die de laatste keer zei dat we vaker moesten afspreken..

 

[Remake]

En dan hebben we een andere kameraad waar ik niet zo goed weet wat doen.
In februari mee afgesproken:
- de dag zelf nog gevraagd of het doorging: "jaja sowieso". Letterlijk 30 min voor de afspraak annuleert hij omdat zijn tweeling doodziek is. No problem, kan gebeuren. Hij stelt zelf voor de week erna af te spreken. Een week later annuleert hij weer, zelfde probleem. Tweeling is doodziek.
Hij stelt weer zelf voor om het te verzetten naar mid-maart. 1 dag op voorhand annuleert hij, 2-3u op voorhand annuleert hij omdat "er iets tussen gekomen is". Hij stelt weer eigenhandig voor om het met 2-3 weken te verzetten..waarna hij weer annuleert, omdat hij last-minute naar het buitenland moet voor het week. Hij stelt dan 20/05 voor als nieuwe datum..en nu stuurt hij dat hij in het buitenland zit..
Geen idee hoe ik het moet opvatten aangezien hij zelf constant een nieuwe datum voorstelt..en nota bene was hij die de laatste keer zei dat we vaker moesten afspreken..

Die heeft er gewoon geen interesse in, maar durft het niet zo zeggen.

 

[gumball4000]

Die heeft er gewoon geen interesse in, maar durft het niet zo zeggen.

Maar hij vraagt wel regelmatig hoe het gaat en geeft wel een update over zn leven.
En de laaste keer dak em zag zei hij "we moeten vaker afspreken"

 

[Muñoz]

Maar hij vraagt wel regelmatig hoe het gaat en geeft wel een update over zn leven.
En de laaste keer dak em zag zei hij "we moeten vaker afspreken"

Je hebt zo van die mensen die niet willen dat de vriendschap (te hard) verwatert, dan wel te 'laf', lui, ... zijn om echt daadwerkelijk af te spreken.
Gewoon negeren, en als hij/zij nog eens wilt afspreken moet het initiatief en de planning van zijn kant zelf komen.

 

[Cattadelic]

Die heeft er gewoon geen interesse in, maar durft het niet zo zeggen.

Niet noodzakelijk. Maak mij hier ook wel eens schuldig aan (wel niet zo extreem ). Het vooruitzicht van het sociale contact heb ik dan bv wel zin in, maar als het moment dan daar is dan zie ik het soms niet zitten (lichte sociale angst + introversie). Het is gewoon zo dat mensen daar vaak weinig begrip voor hebben en dan wordt er wel eens naar uitvluchten gegrepen.

Dus ik niet maar zo snel besluiten dat er geen interesse is, al kan ik begrijpen dat het zo kan overkomen.

 

[DogFacedGod]

Als 33-jarige voel ik de eenzaamheid soms.
Vrienden krijgen kinderen en focussen zich logischerwijs op hun gezin. Waar we mekaar (zonder kinderen) dagelijks hoorden en misschien 2x/maand zagen. Zien we mekaar nu 1-2/jaar met de "beste" vriendengroep.
Daarnaast heb ik nog 2 goede kameraden (los van die vriendengroep).
1 ervan is altijd druk in de weer en renoveert zijn woning momenteel waardoor hij het druk heeft.

En dan hebben we een andere kameraad waar ik niet zo goed weet wat doen.
In februari mee afgesproken:
- de dag zelf nog gevraagd of het doorging: "jaja sowieso". Letterlijk 30 min voor de afspraak annuleert hij omdat zijn tweeling doodziek is. No problem, kan gebeuren. Hij stelt zelf voor de week erna af te spreken. Een week later annuleert hij weer, zelfde probleem. Tweeling is doodziek.
Hij stelt weer zelf voor om het te verzetten naar mid-maart. 1 dag op voorhand annuleert hij, 2-3u op voorhand annuleert hij omdat "er iets tussen gekomen is". Hij stelt weer eigenhandig voor om het met 2-3 weken te verzetten..waarna hij weer annuleert, omdat hij last-minute naar het buitenland moet voor het week. Hij stelt dan 20/05 voor als nieuwe datum..en nu stuurt hij dat hij in het buitenland zit..
Geen idee hoe ik het moet opvatten aangezien hij zelf constant een nieuwe datum voorstelt..en nota bene was hij die de laatste keer zei dat we vaker moesten afspreken..

Spreek af met een activiteit waar zijn tweeling meekwam.

 

[MisterV]

Spreek af met een activiteit waar zijn tweeling meekwam.

In de wachtzaal van de kinderarts dan waarschijnlijk?

 

[DogFacedGod]

In de wachtzaal van de kinderarts dan waarschijnlijk?

Zo bedoel ik niet.

Maar die gaat veel "vrijer" kunnen zijn als hij zijn tweeling mee kan pakken. Café met speeltuin/zandbak bijvoorbeeld, boswandeling, gewoon bij zijn thuis.

Als hij al een tweeling heeft en nog vaak in het buitenland moet werken, dan heeft die gewoonweg weinig vrije tijd.

 

[anonymousMF]

Zo bedoel ik niet.

Maar die gaat veel "vrijer" kunnen zijn als hij zijn tweeling mee kan pakken. Café met speeltuin/zandbak bijvoorbeeld, boswandeling, gewoon bij zijn thuis.

Als hij al een tweeling heeft en nog vaak in het buitenland moet werken, dan heeft die gewoonweg weinig vrije tijd.

Zo veel en last minute cancellen is zelfs dan wel bizar gedrag.

Maar bij hem thuis afspreken zou inderdaad wel een stuk makkelijker kunnen zijn als hij de vriendschap nog ziet zitten.

Heb 3 kleine kinderen en iedereen is hier eender welke avond welkom dat we thuis zijn. Ook in de week en we hebben wel wat single vrienden die zo af en toe over de vloer komen. Ergens afspreken gaat ook nog met het hele gezin erbij. Maar als ik alleen met iemand moet afspreken zonder gezin erbij is dat een heel gelimiteerd aantal dagen/avonden per jaar dat ik maar heb die ik liever gebruik voor speciale occasies.

 

[Kas de Kalebas]

Ik ga sinds kort naar een psycholoog en heb het daar (naast mijn ADD) ook wel al gehad over eenzaamheid. Waar het uiteindelijk op neerkomt is dat ik in mijn jeugd diep getraumatiseerd ben geraakt door allerhande pest-en uitsluitgedrag waardoor ik vaak met enorme angst-en paniekgevoelens zit in allerhande sociale situaties.

Dus ik wil wel sociaal zijn, maar door trauma's panikeer ik in sociale situaties en voel ik me er niet comfortabel. Ik had zelfs als jongvolwassene vaak een irrationeel gevoel dat mensen me achter mijn rug uitlachen en me alleen maar 'verdragen' in plaats van dat ze mij effectief tof gezelschap vinden.

Daardoor neem ik ooit nooit initiatief in sociale situaties en heb ik sinds mijn jeugd geen nieuwe vrienden gemaakt. Op unief wel veel maten gehad in de studentenclub waar ik het zelfs tot praeses schopte, maar ook daar bleef er een bepaalde afstand. Terwijl andere leden vaak echt vrienden werden en buiten de studentenclub afspraken, gebeurde dat met mij nooit. Toen ik uiteindelijk mijn studies verbrot heb en van Gent naar Antwerpen verhuisde heb ik niemand nog teruggezien, behalve een keer op een reünie. Ze hebben zelfs nooit geweten dat ik niet afstudeerde, ik hield dat met mijn sociale angsten gewoon verborgen.

In hindsight was een studentenclub enorm goed voor mij omdat er zoveel structuur was. Er waren activiteiten en je kwam gewoon opdagen. Geen druk om supersociaal te doen, makkelijk om gewoon activiteit mee te doen terwijl mensen rond je voor het sociale aspect zorgen. Informeler afspreken, zoals gewoon op café gaan had ik het moeilijker mee.

Nu ik in mijn dertiger jaren ben en die trauma's beetje bij beetje lijken te vervagen heb ik wel het gevoel dat niemand op deze leeftijd nog geïnteresseerd is in vrienden maken. In een gezelschap met onbekenden (bvb collega's op nieuwe job of een opleiding) ben ik altijd degene die initiatief tot een persoonlijke conversatie moet nemen. Dat heb ik eigenlijk geleerd van mijn vriendin (die ik op Tinder leerde kennen). Zij is op sociaal vlak mijn tegenpool, hoewel we op andere vlakken enorm compatibel zijn.zij heeft de kunst van het vrienden maken zodanig geperfectioneerd dat ze 5-6 vriendengroepen heeft (lagere school, middelbaar, unief, collega's, kotvrienden, toneelgroep) waar ze allemaal vaker mee afspreekt dan ik met mijn hechtste vrienden.

Het plan is ook om mij trauma's met therapie wat te verwerken.

Het is een zorg die momenteel ook 'on hold' staat omdat ik met jonge kinderen zit en eigenlijk ook weinig tijd heb voor een sociaal leven.

Binnen een jaar ofzo wil ik wel eens een hobby opstarten; muziekschool ofzo. Dan zien we wel.

 

[Chilliewillie88]

Ik prijs me gelukkig dat ik een vriendengroep heb waarmee wij heel laagdrempelig contact houden. Iedere week, op een vast moment, gaan wij op café. Daar hoeft niks meer over afgesproken te worden. Van de 52 weken van een jaar zal dit toch meer dan 45 keer doorgaan. Zelfde dag, zelfde uur, (meestal) zelfde plaats. Degene die komt, die komt. Degene die niet komt, die komt niet. Dat gaat nu ondertussen toch al meer dan 10 jaar goed.

Soms zijn we met 2, soms zijn we met 9.

Daarnaast ook nog een whatsapp groepje voor flauwe zever.

Als je daarnaast eens met de groep wil afspreken voor andere gelegenheden merk ik toch ook dat dit altijd veel meer gedoe is.

Dergelijke laagdrempelige ontmoetingen kunnen uiteraard ook gebeuren i.k.v. een sportactiviteit of een andere hobby. De mensen die eenzaam zijn zou ik aanraden om die frequentie in hun leven te krijgen waarbij ze met regelmaat van de klok in contact komen met andere mensen.

 

[Sylverscythe]

Ik prijs me gelukkig dat ik een vriendengroep heb waarmee wij heel laagdrempelig contact houden. Iedere week, op een vast moment, gaan wij op café. Daar hoeft niks meer over afgesproken te worden. Van de 52 weken van een jaar zal dit toch meer dan 45 keer doorgaan. Zelfde dag, zelfde uur, (meestal) zelfde plaats. Degene die komt, die komt. Degene die niet komt, die komt niet. Dat gaat nu ondertussen toch al meer dan 10 jaar goed.

Soms zijn we met 2, soms zijn we met 9.

Daarnaast ook nog een whatsapp groepje voor flauwe zever.

Als je daarnaast eens met de groep wil afspreken voor andere gelegenheden merk ik toch ook dat dit altijd veel meer gedoe is.

Dergelijke laagdrempelige ontmoetingen kunnen uiteraard ook gebeuren i.k.v. een sportactiviteit of een andere hobby. De mensen die eenzaam zijn zou ik aanraden om die frequentie in hun leven te krijgen waarbij ze met regelmaat van de klok in contact komen met andere mensen.

Hier liep dat net hetzelfde tot COVID en het krijgen van kinderen bij de meeste koppels samenvielen. Nu is het veeleer cocoonen met de familie en af en toe eens samen afspreken. Nu goed, ondertussen ook wel andere mensen leren kennen dus het is niet dat we ons opsluiten, maar het is wel duidelijk dat die originele groep vrienden veel losser aan elkaar hangt dan vroeger.

 

[Avondland]

Nieuwe vrienden maken is niet evident vanaf je "gevestigd" bent: huis, carrière en kinderen. Veel mensen hangen vast aan de vriendengroep die ze onder de kerktoren of tijdens hun uniefjaren hebben leren kennen en laten dan ook zelden tot nooit nieuwe mensen toe. Als je dan de pech hebt dat je vriendengroep naarmate de jaren vorderen verwatert, is het moeilijk om die banden weer gesmeed te krijgen of toegang te krijgen tot nieuwe groepen mensen. Ik zet mijn hoop momenteel in op de ouders van de kinderen van mijn dochter haar klas en hobby's, maar dat lijkt me ook niet echt een garantie op succes.

Het gekke is dat ik wel enorm kan genieten van het alleen zijn. Je zou me geen groter plezier kunnen doen dan me drie weken alleen op reis te sturen in een ver exotisch land of, wat haalbaarder is, met een dag alleen thuis te zijn. Maar eenzaamheid is helemaal anders dan alleen zijn.

 

[anders.]

Nieuwe vrienden maken is niet evident vanaf je "gevestigd" bent: huis, carrière en kinderen. Veel mensen hangen vast aan de vriendengroep die ze onder de kerktoren of tijdens hun uniefjaren hebben leren kennen en laten dan ook zelden tot nooit nieuwe mensen toe. Als je dan de pech hebt dat je vriendengroep naarmate de jaren vorderen verwatert, is het moeilijk om die banden weer gesmeed te krijgen of toegang te krijgen tot nieuwe groepen mensen. Ik zet mijn hoop momenteel in op de ouders van de kinderen van mijn dochter haar klas en hobby's, maar dat lijkt me ook niet echt een garantie op succes.

Het gekke is dat ik wel enorm kan genieten van het alleen zijn. Je zou me geen groter plezier kunnen doen dan me drie weken alleen op reis te sturen in een ver exotisch land of, wat haalbaarder is, met een dag alleen thuis te zijn. Maar eenzaamheid is helemaal anders dan alleen zijn.

Eenzaamheid is verschrikkelijk, maar alleen zijn kan zalig zijn.
Wat je beschrijft herken ik wel, bvb aan schoolpoort nu leer je wel nieuwe papa's/mama's kennen, maar nu ook weer niet tot het niveau om samen iets te gaan doen (zonder de kinderen).