De hopeloze zoektocht naar werk
- Onderwerp starter Dr. Sheldon Cooper
- Startdatum
- Werk
Maar nee, anciënniteit als in relevante ervaring wordt toch zowat overal gewoon mee in verloning verrekend. Of dacht dat ge dat ik, als elektricien, elke keer terug op 0, niveau schoolverlaten, moest herbeginnen?
Ik mag toch hopen dat bij u in het bedrijf een nieuwkomer met 20j ervaring als machinist ook (iets) meer krijgt dan ene die vers uit de schoolbanken is geplukt.
Dienstancienniteit, vaak bepalend voor extramurale voordelen, dat is iets anders.
Ik ben bij (lokale) overtuigd begonnen met volledig behoud van relevante anciënniteit en geprobeerd mijn overige werkervaring (+_ 1,5j) te laten tellen voor de 3 maand die ik nodig had voor de volgende loonschaal te halen maar die vlieger ging helaas niet op.
Guazala
Well-known member
Toen ik destijds bij de overheid ben begonnen, werd voorgaande ervaring binnen de overheid automatisch overgenomen. Ookal ben ik van Vlaams naar federaal gegaan, daarvoor heb ik niets moeten doen. Ik had bij 1 privébedrijf gewerkt ervoor en daar heb ik een attest moeten opvragen bij de personeelsdienst wat mijn functie daar was, of dat beschouwd werd als bachelor- of masterfunctie, of het voltijds of deeltijds was en hoe lang ik daar gewerkt heb.
Ik had het geluk dat dat een groot bedrijf was, dus ben daar vlot aangeraakt. Maar dat is niet altijd even evident.
Maar je moet dus wel zelf bewijsstukken van ervaring voorleggen. Dat wordt niet voor jou opgezocht.
Wat ze al dan niet aanvaarden dat wisselt echt wel vaak. Bij ons zijn er al periodes geweest dat letterlijk alles aanvaard werd. Op andere momenten werd bijna niets aanvaard. Denk dat het er momenteel een beetje tussenin zit.
Dat hoort toch gewoon bij de onderhandelingen met je nieuwe potentiële werkgever?
En wat je niet vraagt krijg je niet (altijd) hé.
En zeggen ze neen: Je kan zelf ook neen zeggen tegen de nieuwe job. Je moet niet tekenen. Als ze je echt willen dan heb je toch enige onderhandelingsruimte. Niet?
---
Ik heb nu 20+ jaar ervaring. Moest ik solliciteren bij de overheid en ze zeggen: De privé telt helaas niet, je wordt ingeschaald als 'noob' en de bijhorende verloning. Dan zeg ik: Dag en tot de volgende. Ik ga mijn salaris echt niet halveren he.
Id dat is niet hetzelfde.
Laatst bewerkt:
TRUMP
Active member
je kan ook altijd 50/50 doen met je ancienniteit natuurlijk, als ze zeggen "nee we willen het nie overnemen". zeggen van: ok neem dan de helft van mijn relevante jaren.
maar nogmaals, in de privé denk ik dat dit heel normaal is hoor: niets van ancienniteit kunnen meenemen, als je aanklopt als werkloze. je hebt geen hefboom om te onderhandelen hé.
dat ze dat bij sommige FOD's wel doen, ja das allemaal mooi en wel.
maar nogmaals, in de privé denk ik dat dit heel normaal is hoor: niets van ancienniteit kunnen meenemen, als je aanklopt als werkloze. je hebt geen hefboom om te onderhandelen hé.
dat ze dat bij sommige FOD's wel doen, ja das allemaal mooi en wel.
Renegadexxripxx
Well-known member
In de privé kom je een loon overeen. Bij de KMO's
Bij de grotere bedrijven zijn er salarisbanden die van toepassing zijn en binnen die banden kom je iets overeen rekening houdende met uw ervaring, overtuigingskracht, moeilijkheidsgraad om iemand te vinden, en hoe belangrijk is het om die functie te vullen.
Bij de overheid kan je niet een loon overeen komen. Maar zit je met een rigide werkwijze zoals het principe van een salarisband. Als je zaken kan bewijzen dat je relevante ervaring hebt dan is daar geen discussie over. Indien wel dan zal het afhangen van de weging die men aan uw al dan niet zogezegde ervaring geeft.
Silence
Well-known member
Je hebt toch een arbeidsovereenkomst waarin staat beschreven voor welke functie je bent aangeworven?
Er is toch een arbeidsreglement waarin alle geldende werkroosters moeten in worden opgenomen? Of laat hij de bouwvakkers ook tot 21u werken alst hem uitkomt?
Die werkloosheid en lonen, niet jouw probleem. Sociaal secretariaten genoeg. En als die mannen geen loon/dop krijgen staan ze snel genoeg aan zijn deur
TRUMP
Active member
Klopt , maar ik blijf werken in een KMO iets vinden van: geven en nemen.
hij geeft me 2 dagen thuiswerk, en bedrijfswagen, die me indertijd bij aanwerving ook niet is aangeboden. in ruil doe ik dan eens wat extra zaken die niet beschreven staan.
maar of dat een goed idee is weet ik niet, zopas weer vlammende ruzie gehad, daags voor we in verlof gaan. ( begint systematisch te worden, een figuurlijke stamp in mn kloten daags voor verlof om me met een slecht gevoel te laten vertrekken?)
kwam er op neer dat ik een technisch ding moest oplossen aan een machine, waar ik niets van ken. ik heb achter wisselstukken geweest, maar moest het normaal ook aansluiten. Heb dat niet gedaan want was me te complex, en met kans om iets stuk te maken.
Vandaag (thuiswerk dag) krijg ik dus 3 uur voor ik in verlof ga, telefoon van hem daarover, waarom dat niet is aangesloten.
Heb gezegd dat ik het geprobeerd heb, maar niet bevoegd ben hiervoor, en het maar gelaten heb.
Begint hij opeens dat ik op reis ga en me van de firma niets aan trek en dat ik niet meer hoefde terug te komen van reis :') . ik zei prima, want het is me allemala wat teveel aan het worden. telefoon dicht.
kwartier later belt hij terug dat hij het zo niet bedoelde, en in het vervolg dat ik dat technisch ding in het vervolg maar samen met hem of iemand anders moet doen. is duidelijk dat hij me niet zomaar zal ontslaan. nogtans heb ik tijdens de discussie aangegeven dat ik geen probleem heb met iets anders te zoeken, maar dat hij moest mee werken qua sollicitaties enzo. begon hij steeds over "beter communiceren met me, dan is er geen vuiltje aan de lucht"
. Hij snapt het niet denk ik. ik ga die sollicitaties echt laten doorgaan hoor.alleen vraag ik me nu af of ik daar best open kaart in speel, of voorlopig nog steeds zeg "moet naar tandarts, dierenarts, notaris, dokter"....
Als je echt weg wil blijft het punt staande dat je daar beter eerlijk over kan zijn dat je aan het uitkijken bent naar iets anders.
Betekent niet noodzakelijk voor hem dat je echt weg zal gaan, enkel dat je niet in de huidige omstandigheden wil blijven werken. Of hij daar dan iets aan doet is volledig aan hem.
Wel vraagje bij dit hele debacle:
Heb je hem ook ingelicht dat je het geprobeerd hebt maar dat het niet gelukt op het moment dat je het geprobeerd hebt? Indien niet, heeft hij wel een punt om het te communiceren naar hem toe dat het niet lukt en niet te wachten tot de volgende dag. Via mail, telefoon of zelfs in persoon gewoon even melden van kijk het lukt mij niet om deze nieuwe machine aan te sluiten en wil liever niets kapot maken. Dat is een volledig aanvaardbaar argument waar hij niet rond kan. De reactie die hij heeft gegeven is wel buiten proportie, het punt dat hij maakt kan wel nog altijd terecht zijn.
In ieder geval wil ik je veel succes wensen met de solicitaties en ook veel rust tijdens je vakantie. Als ik het zo hoor is het zeker welkom
Betekent niet noodzakelijk voor hem dat je echt weg zal gaan, enkel dat je niet in de huidige omstandigheden wil blijven werken. Of hij daar dan iets aan doet is volledig aan hem.
Wel vraagje bij dit hele debacle:
Heb je hem ook ingelicht dat je het geprobeerd hebt maar dat het niet gelukt op het moment dat je het geprobeerd hebt? Indien niet, heeft hij wel een punt om het te communiceren naar hem toe dat het niet lukt en niet te wachten tot de volgende dag. Via mail, telefoon of zelfs in persoon gewoon even melden van kijk het lukt mij niet om deze nieuwe machine aan te sluiten en wil liever niets kapot maken. Dat is een volledig aanvaardbaar argument waar hij niet rond kan. De reactie die hij heeft gegeven is wel buiten proportie, het punt dat hij maakt kan wel nog altijd terecht zijn.
In ieder geval wil ik je veel succes wensen met de solicitaties en ook veel rust tijdens je vakantie. Als ik het zo hoor is het zeker welkom
Bij jou komt het over alsof je met je baas in een toxisch huwelijk zit.
Dumpen die vent en zoek een nieuwe job en "workhusband".
Waarom zou die moeten meewerken?
TRUMP
Active member
Ja daar ben ik echt mee bezig, maar wil nog niet mijn ontslag indienen, omdat het te moeilijk wordt om mijn ancienniteit over te nemen, als ik aanklop als werkloze. Als werkende sta ik toch sterker vind ik.
Omdat ik nog niet mijn opzeg heb gegeven, dus zou ik tijdens mijn werkweken naar afspraken moeten voor sollicitatiegesprekken.
En als ik hem dat zou zeggen, zou dit de boel nog meer doen escaleren vrees ik.
Vandaar dat ik echt gekneld zit, en moet blijven uitvluchten zoals dokter, notarisbezoeken etc. uit mijn mouw schudden.
Je kan dat wel een paar keer zeggen, maar niet oneindig natuurlijk.
TRUMP
Active member
Ligt toch wel wat moeilijk, want kijk vandaag heeft hij een oplossing geboden: "in het vervolg gaan we dat samen herstellen".
Dus hij voelde ook wel toen ik zei "prima, ik kom niet meer terug, het wordt me allemaal wat teveel", dat ik het meende.
Hij zei "das nu al de 2e keer dat je zegt akkoord te zijn met ontslag", dus hij verschoot er toch echt wel van. Wellicht ook de reden dat hij een oplossing voorstelde.
Pas op, van zodra ik iets anders heb , ben ik ook weg hoor, dus die sollicitatiegesprekken gaan gewoon door.
Nee, had afgesproken met een andere collega om dat maandag (eerste werkdag na ons collectief verlof) te doen, een collega waar ik goed mee overeen kom, en wel kennis had van zaken. Maar helaas kon die deze week niet naar de depot komen.
thanks!In ieder geval wil ik je veel succes wensen met de solicitaties en ook veel rust tijdens je vakantie. Als ik het zo hoor is het zeker welkom
Googke
Well-known member
Ach kom, het is niet comme il faut maar zet u op ziek en zoek iets anders op uw gemak.
Ik had ook een andere job gezocht terwijl ik nog werkte en dat was toch echt geen pretje.
Een andere die ook weg wilde stuurde een ziektebriefje om de zoveel tijd op en zocht iets. De werkgever is niet achterlijk he, die wist ook wel dat hij iets anders zocht.
Dat was nu wel een incassobureau dus er was wel een hoog verloop.
Ik had ook een andere job gezocht terwijl ik nog werkte en dat was toch echt geen pretje.
Een andere die ook weg wilde stuurde een ziektebriefje om de zoveel tijd op en zocht iets. De werkgever is niet achterlijk he, die wist ook wel dat hij iets anders zocht.
Dat was nu wel een incassobureau dus er was wel een hoog verloop.
Dat is toch ook zo'n typisch Belgische instelling waar we echt vanaf moeten raken. Iedereen klaagt steen en been dat elke arts tegenwoordig iedereen met een loopneus 2 weken thuis schrijft. Maar in elke situatie is vaak de eerste reflex: "laat u ziek zetten eh".
Het is toch echt niet normaal om uzelf op ziekenkas te laten zetten om op het gemakske ander werk te zoeken.
kinxton
Active member
En wat is het alternatief verweer tegen zo'n baas dan? Het is woord tegen woord, en van sociale inspectie en weet ik veel welke instantie moet je geen enkele hulp verwachten:
Enige legale mogelijkheid is dus naar de arbeidsrechtbank stappen?
Daarvoor moet hij ook bewijzen verzamelen en een advocaat voor inschakelen. Maar voor dit specifiek geval zie ik dat niet meteen gebeuren...
Uitgekaffert worden door je werkgever zou ik nooit accepteren, heb zo al eens als zelfstandige een opdrachtgever (lees: CEO) van een miljoenenbedrijf gedumpt.
Maar mocht ik werknemer zijn, en het economisch haalbaar en nuttig is (bv. omwille van anciënniteit en ontslagvergoeding) arbeidsrechtbank met een advocaat, of eens goed doorslikken en.van de domme doen om me te laten ontslaan, i.p.v. zelf ontslag te nemen.
Je aan de arbeidsvoorwaarden houden in een KMO, die wellicht maar op een arbeidsovereenkomst van een halve A4 pagina staan...? (+ arbeidsreglement)
Hoe doe je dat? Je houden aan de taken en definitie van je functie op de arbeidsovereenkomst?
TRUMP
Active member
Na alles wat ik al heb opgesomd hier, en das nog maar het topje van de ijsberg.... er zijn er die voor veel minder een depressie of burn out krijgen hoor.
Ik zeg niet dat ik het zou doen, maar als ik naar dokter zou gaan, zou ik me zeker niet schuldig voelen. Na slechts 2 korte ziektes op 10 jaar.
Wie kan dat voorleggen?
Je moet het in zn geheel bekijken.
Maar soit. Ga BG zeker niet om toestemming vragen als het zover zou komen
Guazala
Well-known member
Of je al dan niet een depressie of burn-out hebt, wordt uiteraard niet bepaald door de omstandigheden waarin je zit, maar wel door je gezondheidstoestand op dat moment. Iemand in veel betere werkomstandigheden dan jij kan een depressie of burn-out krijgen doordat er andere dingen in diens leven aan het gebeuren zijn, omdat er een opeenvolging van veel kleinere dingen is gebeurd die de mentale weerbaarheid hebben aangetast, omwille van erfelijke aanleg voor dergelijke aandoeningen.... Terwijl mensen die het veel erger hebben dan jij op hun werk, misschien nergens last van hebben.
Om maar te zeggen of je je al dan niet terecht ziek kunt zetten, hangt af van je gezondheidstoestand en niet van externe factoren.
Anderszijds vind ik wel dat je niet moet wachten tot je echt in een burn-out of depressie zit om naar de dokter te gaan. Als je het tot dat punt laat komen zit je in een ziektebeeld waarbij je niet na een paar weekjes terug aan het werk bent, maar dan spreek je echt al wel over maanden tot een jaar. Dus actie ondernemen op een moment dat je dat wel kan, is zowel voor jezelf als voor de maatschappij een goed idee.
Of je gewoon slecht gezind zijt op uw baas en daarom het systeem van ziek zijn wil misbruiken, of dat er echt al wel signalen zijn dat je richting burn-out of depressie gaat, dat weten wij niet. Ben jij buiten je werk prikkelbaar en reageer je dat al af op je omgeving? Ben je heel snel boos? Ben je emotioneel uitgeput, zou je soms in huilen uitbarsten om niets? Heb je hoofdpijn, spierpijn, maagklachten of hartkloppingen waarvoor niet echt een verklaring is? Voel je je extreem vermoeid? Heb je een opgejaagd gevoel, ook wanneer daar geen reden voor is? Heb je slaapproblemen? Heb je moeite om je te concentreren? Kan je moeilijk dingen onthouden?
Als je van die dingen begint op te merken, dan is er niets mis mee om naar de dokter te gaan en je ziek te laten zetten. Want dan ben je ook gewoon ziek. En dan doe je dat zelfs beter nu. Want nu ben je nog in staat om te solliciteren en aan jezelf te werken. Als je het verder laat escaleren dan is dat niet meer het geval. Dan ga je al niet meer de energie hebben om werk te zoeken en ga je al zeker niet meer in staat zijn om succesvol op sollicitatiegesprek te gaan.
I feel called out
Ik kon bij alles ja zeggen pakweg een 5 tal jaar geleden. Het ging zover dat ik op een gegeven moment ben aangekomen op men werk, ik stond voor een trap en ik wist niet meer hoe ik een trap moest opgaan... Dat was creepy. Dus ben terug naar huis gereden en verteld tegen de moeder van mijn kinderen. I kid you not, ze begon gewoon te lachen... welja, blijf dan thuis eh, ma wel naar de dokter voor briefje. Reactie was ik niet echt mee opgezet.Gezondheid en gezin gaat altijd voor op werk. Hoe je het ook bekijkt. Je kan je werk niet goed doen als een van de 2 of beide niet goed zijn. Moest ik ten tijde geweten hebben dat ik op de rand stond, had ik het wel anders aangepakt dan te blijven doorwerken. Ik raad aan van niet dezelfde fout te maken want het zal meer kosten dan je denktHelaas kan ik al de helft van je opgesomde zaken beamen.
De sollicitatiegesprekken staan ook vrij kort voor de deur, laat ons hopen dat daar 1 positief resultaat uit komt
Guazala
Well-known member
I feel called out
Geen oordeel hier hoor. Ik ging er bij mezelf van uit dat ik hier niet vatbaar voor was, maar een juiste cocktail van toxisch management, pesterijen door management, machtsmisbruik.... hebben mij nog niet zo lang geleden ook op het randje gezet.
Ik heb, achteraf gezien, het geluk gehad dat er een moment van extreme escalatie is geweest. Ik ben die dag naar huis gegaan, van daaruit recht naar de huisarts en heb gevraagd om mij de rest van die week thuis te zetten omdat ik als ik die persoon tegen zou komen ik niet voor mezelf in stond. En de huisarts zei: "Ik ga u nu een week thuis zetten. En de laatste dag daarvan leggen we nu al een afspraak vast, want die week is om te kalmeren, maar gaat niet genoeg zijn volgens wat ik hier zie. Dus volgende week gaan we het er echt over hebben."
Ik heb uiteindelijk 3 maanden thuis gezeten. In die 3 maanden heb ik sollicitaties gehad (ondertussen werk ik ook elders) en naast gesprekken met mijn huisarts ook met de preventieadviseur en arbeidsgeneesheer. Bij alle 3 heb ik verschillende keren te horen gekregen dat het nog te vroeg was om terug te gaan werken. Zowel huisarts en arbeidsgeneesheer hebben mij op het hart gedrukt de tijd te nemen om te recupereren. De arbeidsgeneesheer heeft mij zelfs letterlijk gezegd: "Je gaat dat nu niet zo zien, maar die escalatie is eigenlijk een geschenk. Want je was in rechte lijn onderweg naar een burn-out en net dit zorgt ervoor dat je dat beseft op een moment dat je wel nog in staat bent om actie te ondernemen. Dus ga aub niet te snel terug werken, zorg dat je eerst echt gerecupeerd bent."
Maar je beseft zelf pas achteraf dat je echt wel in een waas begint te leven, waarin je alle vat op de wereld rondom je aan het verliezen bent. Dus ik denk dat ik echt wel geluk gehad heb, zowel dat het op het goede moment geëscaleerd is, maar ook dat ik bij een goeie huisarts en arbeidsgeneesheer ben terecht gekomen, die beter dan ikzelf de ernst hebben ingeschat en mij tegen mezelf beschermd hebben.
