Wel Jule'ke fieu,
Emotionele intelligentie, zeggen ze,
is het vermogen om gevoelens te herkennen, te begrijpen en ermee om te gaan.
Wel.
Hebt gij ooit een fucking friteuse bezig gehoord?
Dat sissen…
dat is geen geluid.
Dat is communicatie.
Ossewit zegt niet “biep”.
Ossewit zegt:
“Rustig. Nog 30 seconden. Ik maak iets moois van uw dag.”
Dat, copain poike, is emotionele volwassenheid.
Een frietautomaat?
Die heeft geen EQ.
Die heeft enkel een stekker.
Die voelt niet wanneer ge een zware dag hebt gehad.
Die weet niet dat ge net uw trein gemist hebt.
Die begrijpt niet dat ge extra zout nodig hebt voor emotionele stabiliteit.
Die zegt gewoon:
“Betaling geweigerd.”
Betaling geweigerd?!
Een echte frituur weigert u nooit.
Die zegt:
“Kom binnen. We fixen dat.”
Geeft ne fucking automaat a ne zuigbeurt als dessertje zoals menige frituristdochters in Belgique dat kunnen als geen ander? JE NE PENSE PAS FIEU!!
Geeft ne fucking automaat a gratis wachtpinten omdat de mottige friturist inziet da ge eigenlijk in hoogsteigen persoon ervoor hebt gezorgd dat hij zijn leningen kon afbetalen ENKEL EN ALLEEN door u talrijke monsterbestellingen? JE NE PENSE PAS FIEU!!
Die automaat staat daar blinkend en proper,
zonder één spat vet op zijn geweten.
Hij is de “ik eet liever quinoa”-versie in een vijver van carnivoren en ECHTE VENTEN MET EEN DIKKE BEHAARDE ZAK zoals wij pé.
Hij piept beleefd.
Hij knippert vriendelijk.
Hij vraagt of ge akkoord gaat met de algemene voorwaarden.
Een echte frituur vraagt niks.
Die kijkt u aan en zegt:
“Met of zonder zout?”
Dat is cultuur.
Dat is directheid.
Die automaat zou tevens in staat zijn om janeterige fristi-energie uit te stralen
Ge weet wel.
Dat aura van iemand die in een zee van pinten staat
en dan met een roze drankje rondloopt alsof hij auditie doet voor een kinderfeestje.
Terwijl de rest daar staat met ne stevige pint,
handen vettig, hart tevreden.
Stel u voor pé
Ge staat in een frituur.
Het is druk.
De sfeer is vettig en warm.
En iemand bestelt een fristi.
Dat is geen drankkeuze.
Maar den automaat zal dit zomaar aanvaarden zonder gemopper. Geen friturist die de Melkmuil de levieten leest. Geen Befferke die de Melkmuil een dropkick op zijn bakkes geeft. Neen. De automaat geeft de fristi als het ware dit de normaalste zaak van de wereld is.
Ossewit leert ons leiderschap.
Het is heet.
Het is geduldig.
Het geeft iedereen een tweede pak indien nodig.
Ziet ge fieu?
Zelfs onze friet krijgt een tweede kans.
En wij?
Wij zetten machines neer die na één druk op de knop denken dat ze cultuur kunnen vervangen.
Dat is geen innovatie.
Dat is emotionele armoede.
En dan die....gleuf
.
Dat bakje dat er zo zachtjes uit schuift,
alsof het excuses aanbiedt voor zijn eigen bestaan.
Een echte friet moet u bijna aanvallen van knapperigheid.
Die moet u aankijken en zeggen:
“Pak mij vast of ik word koud.”
Niet:
“Uw transactie is voltooid"
Dus als ge straks langs een frietautomaat loopt
en hij knippert naar u…
Vraag uzelf af:
“Voel ik mij hier begrepen?”
Zo niet,
draai u om,
zoek een frituur
waar het vet sist
en iemand roept:
“Met of zonder saus?”
Want echte emotionele intelligentie
zit niet in software.
Ze zit in ossewit.
En laat de rest over aan mij
Elke frietautomaat en tevens ne Hollandse verkrachting van onze Belgische cultuur slaag ik in hoogsteigen persoon naar de kloten met mijn XXXXL matrak, een veroordeling meer of minder maakt me nie uit.
Alles ter bescherming van onze frietcultuur fieu!!
www.vrt.be
fak ik krijg er nu al weer zin in.
