De band met je ouders

[anonymousMF]

Damn, 2 bakken per dag. Dat is toch waanzinnig veel?

Ja ze heeft zich dan ook letterlijk doodgedronken.
Na de dood van haar mand echt heel hard beginnen drinken en dat heeft dan nog maar amper meer als een jaar geduurd (terwijl ze dus nog wel vrij jong & gezond was bij de dood van haar man).

 

[mac-bc]

In vergelijking met anderen hier in deze thread is het misschien minimaal, maar toch.

Mijn pa zijn karakter hangt echt zwaar mijn kl*ten uit. Hij heeft jarenlang mijn moeder bedrogen. Mijn ma was al altijd extreem tolerant naar hem toe, en zelfs nu blijft mijn ma heel coulant tegen hem.
Sinds zijn opbiechting zijn ze dus aan het scheiden. Binnenkort volgt nu ook de officiële scheiding. En ook nu is hij weer alles zwaar aan het pushen en moet alles volgens ZIJN ideetjes verlopen en vooral volgens ZIJN planning. Als in: alles moet zo snel mogelijk gaan, zodat "hij zijn leven opnieuw vorm kan geven" met zijn 10 jaar jongere vlam.
En dat mag geld kosten. Mijn ouders hebben wel één en ander bij elkaar gespaard en wat vastgoed. Daar waar eerst sprake was van allerlei optimalisatiemogelijkheden in de successie, vliegt dit nu grotendeels overboord omdat meneer geld nodig heeft voor zijn nieuw leventje. Daar waar hij vroeger ook van plan was om nog wat verder te werken na zijn pensioen, daar is het nu alleen maar van "genieten, genieten, genieten". Hij heeft dus geld nodig voor zijn nieuw luxeleventje.
Mijn ma heel haar leven in functie gezet van die kerel, en nu het hoofdstuk "genieten" is aangebroken mag ze blijkbaar ophoepelen en plaatsmaken voor ander en beter.

Mijn ma haar mening wordt wel gevraagd, maar ze is de goedheid zelve. Het is allemaal goed voor haar.
En wij als kinderen? Tja, het is niet ons geld. Dus ik mag er niets over zeggen zeker? Of wel?
Bovendien heeft 1 van de broers een financiële gunst gekregen, ook unilateraal beslist door mijn pa. Bon, het is mijn broer 100% gegund. Maar de manier waarop hij als de autocratische keizer regeert over de familie is, zeker gezien zijn fratsen van de laatste jaren, echt arrogant en zwaar ergerlijk.

Hij creëert de ideale omstandigheden om in ruzie te komen. Ik moet mij zwaar inhouden om het niet te doen ontploffen.

 

[BigBear]

Mijn ma haar mening wordt wel gevraagd, maar ze is de goedheid zelve. Het is allemaal goed voor haar.
En wij als kinderen? Tja, het is niet ons geld. Dus ik mag er niets over zeggen zeker? Of wel?

Als kind heb je hier inderdaad niets in te brengen. Maar je ma zou toch op haar strepen moeten staan. Als zij inderdaad haar leven in functie van je vader gezet heeft, dan staat daar wel iets tegenover bij een echtscheiding. Er zullen er hier wel meer van af kennen dan ik, maar in mijn familie moet er een man maandelijks +2000€ betalen aan zijn ex-vrouw, tot het eind van zijn leven (dus niet tot aan zijn pensioen of zo hé (hij is ondertussen overigens op pensioen)).

 

[Avondland]

Als kind heb je hier inderdaad niets in te brengen. Maar je ma zou toch op haar strepen moeten staan. Als zij inderdaad haar leven in functie van je vader gezet heeft, dan staat daar wel iets tegenover bij een echtscheiding. Er zullen er hier wel meer van af kennen dan ik, maar in mijn familie moet er een man maandelijks +2000€ betalen aan zijn ex-vrouw, tot het eind van zijn leven (dus niet tot aan zijn pensioen of zo hé (hij is ondertussen overigens op pensioen)).

Hoe betaal je dat? 2000 euro per maand? Verdient die man 10K per maand en heeft die een aantal miljoen op zijn rekening staan?

 

[Falc]

Goed met moeder. Vader was gewoon compleet incompetente ouder

 

[JanusDR]

En dat mag geld kosten. Mijn ouders hebben wel één en ander bij elkaar gespaard en wat vastgoed. Daar waar eerst sprake was van allerlei optimalisatiemogelijkheden in de successie, vliegt dit nu grotendeels overboord omdat meneer geld nodig heeft voor zijn nieuw leventje.

Als ik het tussen de lijnen kan lezen, wil uw vader het wel 50-50% correct verdelen, maar bepaalde zaken zoals 'overtollig' vastgoed ten gelde maken?

Wat op zich niet ten nadele is van uw moeder, maar wel een hogere successiebelasting zou teweeg brengen voor u en uw broer, bij overlijden van 1 van uw ouders.

Dan snap ik uw vader wel natuurlijk.
500e huurinkomsten, of pats 200k op de rekening om volop te genieten met de nieuwe liefde zonder u iets van geld te moeten aantrekken...

Of een andere woning willen kopen, kan ook een reden zijn om cash te willen ipv gemeenschappelijke verhuurwoning te behouden.

 

[BigBear]

Hoe betaal je dat? 2000 euro per maand? Verdient die man 10K per maand en heeft die een aantal miljoen op zijn rekening staan?

Die zal toen hij nog werkte wel 10k per maand verdiend hebben inderdaad. Ik weet niet hoe groot zijn pensioen is, wel dat hij veel tijd spendeert op zijn boot en in Spanje

 

[Tomski]

Die zal toen hij nog werkte wel 10k per maand verdiend hebben inderdaad. Ik weet niet hoe groot zijn pensioen is, wel dat hij veel tijd spendeert op zijn boot en in Spanje

Klinkt als ne sukkelaar

 

[kenneke2.0]

De band met mijn schoon ouders is er niet echt dat is al van in het begin zo ik ben meer stads mens en zij echte boeren bij wijze van spreken.
Haar vader keihard werken in de bouw ( nu al op pensioen, en de moeder doet het huishouden.
Hebben niks van gemeenschappelijke interesses, en ik versta hem na 21 jaar nog altijd niet iets tussen west vlaams en zo een brabbel blijkbaar is dat typisch sleidingen.
Wel veel respect voor de opvang als men zoon juist geboren was ( heeft nooit naar cresche geweest ) toen woonde ik nog 20km verder en elke morgen kwamen ze hem ophalen.


En over mijn ouders kan ik kort zijn mijn moeder was mijn alles, heeft zelfmoord gepleegd door getreiter van mijn vader ( die wil ik nooit meer zien )
En mijn vader is nu met de zus van mijn moeder is gewoon walgelijk.

 

[Silence]

Het gaat terug richting feestdagen dus het gaat ook weer de foute kant op.

Rond vaderdag dit jaar kreeg men vrouw een telefoontje van haar pa, of ze toch niet eens tot daar wou gaan (na 6 maand)
Sindsdien is er wel terug contact.

Het is nooit uitgepraat, er zijn nooit excuses geweest. Gewoon terug naar de orde van de dag en doen alsof er niks geweest is.
Ik ga af en toe mee tot daar voor haar, ik praat over koetjes en kalfjes, maar vertel niks persoonlijks meer.
Als ze eten halen, gaan eten, iets meebrengen betaal ik het meteen. Ik wil geen verwijten achteraf ofzo.

Nu zonet haar gsm bericht, mijn gsm bericht, haar telefoon rinkelen (wij zijn aan het eten, gsm ligt niet naast ons). Dan opeens mijn telefoon. Mijn schoonmoeder
"zijt ge thuis, stoort het als we afkomen"

Ik zeg aah oké ik dacht al het brand ergens ja wij zijn thuis, maar goh ja vandaag misschien niet. We zijn nog aan het eten, nog opruimen, moeten ons nog douchen, morgen ist weer werken, ik ben gisteren nog laat gaan werken.

Krijg ik gewoon "Jaja tis al goed, ik weet genoeg"
Ik antwoord van ja mja het is nie zo handig als ge door de week om half 8 - 8u nog bij de mensen wilt binnenspringen hè.. (dat zou door de week nooit in mijn hoofd opkomen als dat niet is afgesproken op voorhand)

Waarom komt ge niet door de dag af en wanneer denkt ge dan nu nog te komen?

"We zijn het ganse weekend aan de kust geweest dus hadden geen tijd, zijn nu onderweg terug, maar laat al maar hoor. De boodschap is begrepen hoor. Tot in de week"

Uiteraard mijn madam weer in dubio.
Ze hebben weer wat ze willen

 

[June]

Schreef veel.

je vraagt je af wat er zou gebeuren als je begint met: (vlakke stem) “ja wij zijn thuis, we zijn nog aan het eten, nog opruimen, moeten ons nog douchen, morgen ist weer werken, ik ben gisteren nog laat gaan werken. Zo nog afwassen, stofzuigen, strijken en we zijn moe en vanavond willen we er om 21:00 in liggen.
(Heel enthousiast) Maar kom vooral langs!


Veroorzaakt dat dan ergens bij iemand kortsluiting?

Ps volgende keer kan je ook overwegen je vriendin nee te laten zeggen, soms is dat voor jezelf fijner dan krijg je niet de koude wind over je heen.

 

[MiniJeffrey]

Ik heb een zeer goede relatie met mijn meoder en vader, maar ik vind het wel heel moeilijk om te zeggen dat ik die graag zie - wat ik dus nooit doe eigenlijk. Ook vastpakken en knuffelen doe ik bv niet met mijn ouders. Graag zien en lichamelijk zijn is iets wat ik meer met mijn vriend doe, niet met mijn ouders. Wat best wel bizar is want met hem kan ik dan super lief en plakkerig zijn.

Voel me daar wel slecht bij soms dat ik dat zo moeilijk kan tonen/zeggen. Maar mijn ouders weten gelukkig wel dat ik het op mijn manier laat zien.

 

[Silence]

je vraagt je af wat er zou gebeuren als je begint met: (vlakke stem) “ja wij zijn thuis, we zijn nog aan het eten, nog opruimen, moeten ons nog douchen, morgen ist weer werken, ik ben gisteren nog laat gaan werken. Zo nog afwassen, stofzuigen, strijken en we zijn moe en vanavond willen we er om 21:00 in liggen.
(Heel enthousiast) Maar kom vooral langs!


Veroorzaakt dat dan ergens bij iemand kortsluiting?

Ps volgende keer kan je ook overwegen je vriendin nee te laten zeggen, soms is dat voor jezelf fijner dan krijg je niet de koude wind over je heen.

Nope als je dat zegt staan die hier gewoon.
Begrijpen geen sarcasme of cynisme of whatever dubbelzinnig

T ding is - en heb ik hier vorig jaar al vaker uitgeschreven - ze zijn zeer manipulatief.
Als men vrouw dat zou doen dan reageren ze zo dat zij een schuldgevoel krijgt.

(Moesten die nu ook gewoon effe passeren op weg naar huis, hier van 8 tot half 9 zitten ist nog oké, dan ik nog een avond.
Maar die zetten zich in de zetel, verwachten al bijna een speciaal biertje of gin tonic, dat er wat versnaperingen op tafel komen en blijven dan zitten tot half 11 - 11u ofzo)

 

[Avondland]

Situatie met mijn ouders is de slechte kant aan het uitgaan. Probleem zit in de manier waarop we als gezin met elkaar zijn omgegaan de afgelopen 10+ jaar. Problemen & onderlinge frustraties nooit uitgepraat, altijd gedaan alsof er niets aan de hand was en ronduit cringey samenkomsten bij momenten waar de spanningen soms van af dropen. Pijnlijke stiltes, dat in combinatie met kinderen die flink samenspeelden die ook iets moeten hebben gevoeld van de spanningen. Relatie tussen mij en mijn vrouw en mijn broer en zijn vrouw is op een bepaald moment richting FUBAR gegaan. Dan op een bepaald moment afspraken gemaakt die zowel mijn ouders als mijn broer & zijn vrouw niet hebben gerespecteerd. Mijn vrouw wil de bruggen helemaal opblazen, maar ik zie dat nog niet zitten omdat ik vind dat mijn dochter wel recht heeft op beide grootouders (die wel goeie grootouders zijn voor mijn dochter). Maar tegelijk wil ik hen er wel op wijzen dat hun gedrag niet oké is.

Zal er voorlopig naar uit zien dat mijn vrouw de komende feestperiode niet mee zal gaan naar mijn ouders op familiefeest (Sint & Kerst). Misschien wel met nieuwjaar, maar dat is een heel grote misschien.

 

[Green Mamba]

maar ik zie dat nog niet zitten omdat ik vind dat mijn dochter wel recht heeft op beide grootouders (die wel goeie grootouders zijn voor mijn dochter).

Wat een kloteboel en twee vuren waar je tussen staat.

Om toch maar even advocaat van de duivel te spelen. Als het goede grootouders zijn dan is er ook nog zoiets als grootouderrecht.

Hebben grootouders het recht om kleinkind te zien? | Ingentia Advocaten

Hebt u het recht als grootouder uw kleinkind te zien? Ingentia Advocaten is de aangewezen partner om u ihierin bij te staan.

ingentia-advocaten.be

Al zou deze omstandigheid dan kunnen worden ingeroepen:

Indien er onenigheid is tussen de ouders en de grootouders waardoor het belang van het kind om contact met zijn grootouders te onderhouden botst met zijn belang om te worden beschermd tegen vijandigheid tussen volwassenen waardoor het kind in een loyaliteitsconflict zou kunnen komen;

 

[Avondland]

Brandend actueel hier.

Wij willen ook breken met mijn schoonouders omwille van toxische situatie, narcisme, bijna psychopathisch gedrag.
Sinds we kinderen hebben doen we niet meer mee met hun drama en nemen we afstand.
Schoonvader heeft procedure ingeroepen om de kleinkinderen te kunnen zien, terwijl hij niet geïnteresseerd is in kinderen. Dit is puur om ons in zijn leven te houden en zijn macht over ons te tonen.

Wij hebben niet geplooid en hadden een ijzersterke case met de nodige bewijzen.
Nu zijn we een jaar verder en is een maatschappelijk onderzoek afgerond: justitiehuis adviseert om helemaal geen contact met de kleinkinderen te organiseren in het belang van de kinderen zolang de band tussen vader en dochter niet beter is (ain't gonna happen).
De justitieassistente zei dat het vaak zo wordt geadviseerd als de ouders aangeven dat de kinderen in een loyaliteitsconflict komen mochten ze toch nog op bezoek moeten gaan.
Omgangsrecht is geen absoluut recht als dit tegen het belang van de kinderen gaat. En ze zijn hier heel beschermend voor de kinderen geweest.
De band ouder-kind primeert op een toxische grootouder-kleinkind band.
En mochten ze toch recht hebben op contact, dan is dit niet noodzakelijk bij hen alleen, dit kan gerust in jullie bijzijn of op een neutrale locatie (speeltuin).

PM gerust als je meer info wilt, ik ga niet alles hier openbaar posten natuurlijk. We zijn intussen ervaringsdeskundigen helaas.

Bij ons is het misschien nog niet zo extreem als bij jullie. Bij mijn vrouw zit het héél hoog en dat heeft op een bepaald punt ook een wig gedreven tussen ons en daar zijn we gelukkig uit geraakt. Mijn gezin primeert boven een fantasiebeeld dat mijn ouders willen aanhangen van "one big happy family". Mijn ouders zijn wellicht het goede voorbeeld van "the road to hell is paved with good intentions". Ze bedoelen het allemaal goed, maar zetten vooral kwaad bloed op. Vooral het doofpotgedoe, het allemaal toedekken en verkeerd communiceren is het probleem. Ik hou mijn vrouw er nu ook bewust weg en dat geeft wel ademruimte in onze relatie, maar ik merk wel heel hard aan mijn ouders dat zij het gewoon niet (willen?) begrijpen en dat ze liever hebben dat we met "zijn allen" samenkomen op familiefeesten. Het is allemaal pusherig en verstikkend.

Tegelijk heb ik een gelukkige jeugd gehad en zijn het ook heel goede grootouders voor mijn dochter. Ze staan ook altijd paraat om te helpen met de opvang. Mocht dat niet het geval zijn geweest, had ik ook meer de neiging gehad de bruggen te verbranden. Het vinden van een eigen stem is moeilijk omdat ik zelf een loyaliteitsconflict heb, maar gelukkig steunt mijn vrouw me wel en begrijpt ze ook wel dat ik het er moeilijk mee heb.

 

[Avondland]

Klinkt allemaal heel herkenbaar en zo is het bij ons ook allemaal begonnen.
Alles eens goed uitpraten zou in theorie moeten een eerste stap moeten zijn, maar als ze het niet willen inzien dat er bij hen ook een (deel van) de schuld ligt, dan houdt het vaak op.

Probeer een rechtszaak te vermijden, dit kan altijd alle kanten uitgaan. Maar laat ook niet over jullie heen lopen. Jullie zijn ouders en moeten in het belang van de kinderen blijven denken. De generatie van onze ouders (+-60 jarigen), wellicht ook die van u, zitten in een totale andere tijdsgeest en zijn vaak zelf met de harde hand opgevoed waarbij het kind steeds moet gehoorzamen naar zijn ouders. Als er kleinkinderen komen dan wijzigt deze hele dynamiek sowieso en vaak willen jullie het dan net allesbehalve op die manier doen en dat botst dan met de filosofie van de grootouders.
We waren helaas niet het enige geval de voorbije jaren waar deze situatie zodanig escaleert dat het tot een rechtszaak leidt. Het spreekt voor zich dat de band nadien sowieso volledig weg is. Blijf steeds constructief naar hen toe, verzamel nu al bewijzen (screenshots van sms'en, mails, ...) dat jullie altijd openstonden voor dialoog en dat jullie bepaalde zaken niet tolereren omwille van het effect op de kinderen. Dat was onze redding.


Ze zullen ongetwijfeld goed voor jullie kinderen zorgen, dat is bij ons ook het geval. Maar elk contact geeft ons zoveel stress dat wij ook onbewust frustraties uiten op onze kinderen (kort van stof zijn, geïrriteerd,...). Dat willen we niet meer.

Ik kan er nog boeken over schrijven, maar moraal van het verhaal: probeer een rechtszaak te vermijden, maar als jullie er als gezin te sterk onder lijden neem dan actie om de rust in jullie gezin te laten terugkeren. Praat praat praat!

Door die stress sta ik ook achter de beslissing van mijn vrouw om voorlopig niet meer mee te gaan. Dat bespaart al een week frustratie voordien en een week fall-out nadien, wat helaas ook onbewust wordt geuit op onze dochter - en dat is het niet waard.

Ik geloof nog wel in het in gesprek gaan en dat ga ik zaterdag ook nog eens met hen doen. Ze moeten niet volledig akkoord gaan met wat wij beslissen, maar ze moeten het wel respecteren. Zeker als ze beseffen wat de situatie veroorzaakt en welk effect dit heeft op hun kleindochter.

 

[Silence]

Mijn ouders zijn heel makkelijke mensen, maar dat maakt het ook moeilijker om dingen te plannen. Alles ook vrij last minute.

Voor de feestdagen bv. Het maakt hun niet uit of we 24 of 25 bij hun vieren of dat we zeggen 23 of 26.
Bij mijn vrouw ist simpel. 25 december met tantes, nonkels, (achter) neven en nichten.

Dinsdag zitten we bij men schoonouders. Hare pa "seg de 24e komt ge dan tot hier? We moeten dat weten"

Men vrouw zegt, dat weet ik niet. Zijn ouders hebben nog niet gezegd/gevraagd.
Hare pa naar mij: "Hoe?! Ik heb u dat toch vrijdag gevraagd!"
Ik kom uit de lucht gevallen want weet oprecht van niks en zeg "tis hier toch gewoon de 25e als altijd?"

"Jawel vrijdag bij u thuis heb ik u dat gevraagd. Gij ging dat vragen aan uw ouders en ons het vandaag laten weten of ge de 24e ook tot hier kwam als zij niet konden"

Gast wtf. Stopt es met liegen

Komen we thuis, mijn vrouw "Met uw ouders is het eigenlijk ook nie simpel om iets te regelen"

 

[June]

Door die stress sta ik ook achter de beslissing van mijn vrouw om voorlopig niet meer mee te gaan. Dat bespaart al een week frustratie voordien en een week fall-out nadien, wat helaas ook onbewust wordt geuit op onze dochter - en dat is het niet waard.

Ik geloof nog wel in het in gesprek gaan en dat ga ik zaterdag ook nog eens met hen doen. Ze moeten niet volledig akkoord gaan met wat wij beslissen, maar ze moeten het wel respecteren. Zeker als ze beseffen wat de situatie veroorzaakt en welk effect dit heeft op hun kleindochter.

Ik heb niet echt advies, natuurlijk. Daarbij heb ik vroeger ook wel eens het contact met één van mijn ouders verbroken. Dat doe je niet zomaar. Je hoort altijd ‘maar het is jouw vader/moeder’ maar nooit een ‘wat moet je als ouder hebben gedaan om dat voor elkaar te krijgen’.

Toch wat dingen die mij geholpen hebben: een gesprek over een (nare) mededeling wordt geen gesprek. Dan kan je beter het contact tijdelijk op een lager pitje zetten (vriendelijk aangekondigd) en de tijd nemen dat je eigen emoties gezakt zijn. En dan eens goed nadenken wat voor een gesprek je wilt en hoe je dat aanpakt. Want dat is jouw voordeel: jij kan het meest bepalen hoe je het gesprek wilt. Zonder plan, borrelen je eigen emoties op en dat is bijna altijd korte termijn gericht want emoties zijn vaak van het moment zelf en kortzichtig (en soms ook egoïstisch) terwijl een lange termijn visie je misschien meer brengt.

De familie van mijn vader heb ik nooit gekend en pas sinds een jaar heb ik een deel voor het eerst gesproken en zo heb ik ook de familiegeschiedenis gehoord. Ik begrijp mijn vader nu beter in de zin dat de wrijving tussen ons een was die opgebouwd was door de generaties heen. Natuurlijk heeft hij zijn eigen kortzichtigheid gehad, zijn eigen keuzes gemaakt, verslijtend soms, maar ik zie nu beter een man die iets moest maken van zijn leven terwijl hij vanuit zijn jeugd zelf een klein pallet meekreeg. En dan heb ik het niet over zijn werk maar over de band met zijn kinderen. En dat draag ik ook mee en geef ik deels ook door aan mijn kinderen. Mijn pallet is groter (hoop ik) maar ook ik ontkom niet aan wat generaties voor mij hebben opgebouwd of nagelaten en daarmee moet ik het zien te doen. Je doet je best met wat je voor handen hebt. Althans de meeste van ons.

 

[Holocene]

Zeer slechte relatie, ofja niet meer bestaand.

Momenteel geen tijd om het volledige verhaal neer te typen (tegenwoordig kan ik er gelukkig wel open over praten, lang met een gevoel van schaamte rondgelopen)

- biologische vader heeft ons verlaten op de dag van mijn geboorte, nooit gekend.

- de persoon waar ik altijd van dacht mijn vader te zijn, nauwelijks in mijn leven gehad. Zeer veel bezocht in de gevangenis (drugskwesties). Één van de weinige keren dat hij thuis was heb ik 'm dood teruggevonden in de woonkamer nav een overdosis. Ik was toen 10.

- mijn moeder was/is een bloedzuiger van het OCMW. Nooit een dag in haar leven gewerkt, verslaafd aan pillen en had een zeer geweldadige relatie met een alcoholverslaafde waar wij natuurlijk ook klappen van kregen.

Door bepaalde gebeurtenissen (wil dit gerust later verduidelijken indien interesse) werd ik uiteindelijk, gelukkig, geadopteerd door mijn oudste zus.

Ondertussen al +-15j geen contact meer met mijn ma.

Bovenstaande is wel een extra motivatie om ervoor te zorgen dat mijn toekomstige dochter wél een gelukkige kindertijd zal hebben en dat ze zal opgroeien in een warm gezin

Deze middag het nieuws vernomen dat mijn ma gisterenavond is overleden.

Zeer raar gevoel momenteel, vooral als in dat het me weinig (lees: niks) doet. Super logisch maar verwacht toch mijn "klop" te krijgen in de nabije toekomst. Misschien omdat het nog een laatste keer weer alles in mijn hoofd aan het oprakelen is.