I.v.m. het ding dat je zelf in het vet gezet hebt, klein detail: 1 op 5, 20% dus, geen 50%. En dit van de respondenten. En ik heb in het verleden
hier al uitgelegd waarom dit een vertekend beeld kan geven.
45 procent van de studenten kampte op het einde van vorig academiejaar met depressieve gevoelens. Dat blijkt uit een bevraging bij UAntwerpen-studenten. Onderzoekers pleiten voor aanhoudende aandacht voor het mentaal welbevinden van studenten, ook nu ze weer fysiek les kunnen volgen en uitgaan.
www.hln.be
Ik ging uit van deze cijfers. Maar los daarvan. Jouw link (wat ik ook gelezen heb) gaat ook nog steeds uit van 1 op 5 met psychische problemen met een
ernstige impact op het dagelijkse functioneren. 1 op 5. Of dat nu 1 op 5 of 1 op 2, dat zijn gigantische aantallen. En eigenlijk is elk iemand die zich niet goed in zijn vel voelt, er één te veel.
Dat er voor corona ook problemen waren, is ook duidelijk en zo. Ook toen was dat beleid heel zwak. Maar voor velen of een groot aandeel zal de pandemie wel bijgedragen hebben tot het verergeren of ontwikkelen van dergelijke problemen. Ik zelf was voor covid al in behandeling. Dus in feite mijn problemen wel ernstiger voor corona, maar corona zelf zal bijvoorbeeld geen goed gedaan hebben aan mijn weg op herstel, en die impact valt niet te onderschatten. Er is wel degelijk een link met covid, maar ja - er waren zeker problemen voor de pandemie al begon.
Voor bepaalde mentale stoornissen is de link sterker. Eetstoornissen bijvoorbeeld gedijen perfect onder de covid pandemie. In de westerse maatschappij is een forse toename waargenomen, met meer gevallen, meer ernstige gevallen en mensen die op jongere leeftijd al ziek worden. Niet verwonderlijk, want eetstoornissen gedijen door gebrek aan sociale controle. Wanneer het dagelijkse leven stilviel voor een kind of tiener, zijn er minder mensen die vreemd gedrag kunnen waarnemen en het is veel gemakkelijker om een eetstoornis te verbergen. Hetzelfde geldt voor studenten. Ook omdat de sociale contacten aan banden wordt gelegd. Oké, nu is er een tijd - min of meer - normalisatie terug onder die maatregelen, hoewel we terug dreigen naar autoritaire maatregelen te grijpen. Ook voor bepaalde andere stoornissen doet de corona geen goed. Het gebrek aan stabiliteit: lockdown, relaxatie maatregelen, lockdown, relaxatie, doet ook geen goed verder.
Een handige google search erover zal je nu al tientallen artikelen doen vinden. Ik post enkel die van de VRT.
Sinds de tweede lockdown kampen nog meer mensen met een eetstoornis. De één ontwikkelt anorexia nervosa, bij de ander steken boulimie en emo-eten de kop op. Er is voor het eerst een aanmeldingsstop bij het centrum voor eetstoornissen en obesitas door de almaar oplopende wachtlijsten, schrijft...
www.nieuwsblad.be
Het UZ Brussel stelt door de coronamaatregelen een enorme toename vast van het aantal kinderen en jongeren met zware anorexia nervosa. De wachtlijsten voor de behandeling van kinderen en jongeren tussen 10 en 15 wordt erg lang. Het UZ Brussel breidt daarom het aantal behandelbedden uit van drie...
www.vrt.be
Sofie Crommen, kinder -en jeugdpsychiater en voorzitter van de Vlaamse Vereniging voor Kinderpsychiatrie, is enigzins tevreden met de nieuwe maatregelen in het lager onderwijs. "Liever mondmaskers en minder onregelmatigheden voor leerlingen" Toch vreest ze voor gevolgen voor de mentale...
www.vrt.be
Het aantal jongeren dat dringend psychologische hulp nodig heeft, stijgt fors. De eerste zes maanden van 2021 belandden de helft meer minderjarigen op spoed dan in heel 2020, en ook het aantal opnames van anorexiapatiënten evenaart vandaag al de totaalcijfers van vorig jaar. Dat zegt Eva...
www.vrt.be
Sinds de tweede coronalockdown kampen nog meer mensen met een eetstoornis. Het kan gaan om anorexia nervosa, boulimie of emo-eten. Er zijn wachtlijsten van 3 maanden voor wie zich wil laten opnemen voor psychologische hulp. Acute- en ambulante hulp kunnen momenteel wel. Maar voor een echte...
www.vrt.be
Uitzonderlijk veel jongeren kampen door de coronapandemie met eetstoornissen. Jongeren die voorheen al slecht in hun vel zaten, zijn door de lockdowns nu echt helemaal ontregeld geraakt. Kinderpsychiater Katrien Maes spreekt van “een perfecte storm”, waarbij alle problemen samenvallen en...
www.vrt.be
Alsmaar meer kinderen hebben lichamelijke klachten door de coronacrisis. Kinderartsen stellen vast dat kinderen kampen met hoofd- en buikpijn, anorexia en angstproblemen. En die kunnen heel vaak teruggebracht worden tot de bijzondere situatie rond COVID-19.
www.vrt.be
Sinds de lockdown hebben meer mensen, vooral jongeren, te kampen met een eetstoornis, zoals anorexia of magerzucht. "Wij hebben zeker die indruk in onze kliniek", zegt professor Elske Vrieze van het Universitair Psychiatrisch Centrum KU Leuven (Gasthuisberg) in "De zevende dag". "Er zijn zowel...
www.vrt.be
En voor internationale bronnen
onlinelibrary.wiley.com
Hospital admissions related to eating disorders are up 25% in patients 12-18 years old.
ehrn.org
Ook andere stoornissen: zelfverwonding, depressies enzovoort doen het niet goed.
Een op de zeven studenten start met zelfverwonding tijdens zijn of haar studententijd. In totaal gaat het in Vlaanderen over meer dan 15.000 studenten. Dat blijkt uit onderzoek van KU Leuven. “Het taboe en stigma rond zelfverwonding is nog heel hoog”, zegt psycholoog en onderzoeker Glenn Kiekens.
www.hln.be
Momenteel is de tiendaagse van Geestelijke Gezondheid bezig, een initiatief dat aandacht vraagt voor het mentale welzijn van de bevolking. En dat is nodig, want volgens een nieuw onderzoek van UAntwerpen ervaren heel wat mensen met psychische noden drempels in het zoeken of verkrijgen van hulp...
www.hln.be
Gaan we verder, zien we veel knelpunten.
Ik merk dat men moeite heeft om jongeren te bereiken in de eerste plaats en de problemen te detecteren. Verder is de eerstelijnszorg nihil. Het is heel moeilijk om noodlijnen te bereiken (die heb ik zelf ook al uitgevoerd, nooit antwoord). Mail is ironisch genoeg nog het meest betrouwbaar, maar daar krijg je natuurlijk geen direct antwoord. Of voor kinderen het forum van awel (als ze die kennen). Bij ernstige problemen is enkel EPSI een optie, maar ook het bestaan daarvan is niet superbekend, en meestal zijn het de mensen die het al kennen vanwege vorige ervaringen die daar terechtkomen. Dat is ook enkel gericht op doorverwijzing en observatie van acute problemen (ontnuchtering, zelfmoorddreiging, etc.). Iemand die zich al wekenlang depressief voelt, heeft daar weinig te zoeken, want daar word je alleen meer depressiever. Het is eigenlijk een spoedpsychiatrie, maar je kan moeilijk ergens terecht voor langdurige problemen, en daar ligt het grote pijnpunt.
Ook voor behandeling zijn er twee knelpunten. Wachtlijsten voor opnames. En te hoge prijzen voor psychologen. Ook al heeft men aan het laatste iets proberen te doen, maar uiteindelijk zal dat niet van toepassing zijn op de meerderheid van de psychologen. Als er al wordt gewezen dat psychologische zorg, zeker eerstelijnszorg laagdrempelig moet zijn, is dat geen goed teken. Een psycholoog kan opnames voorkomen, en is ook een soort van "controle" dat aanwezige problemen niet verergeren, terwijl samen gezocht wordt naar een uitweg. Eigenlijk kunnen veel mensen dat absoluut gebruiken. Het zorgt er al voor dat je niet alleen staat met je probleem, en het is een stuk laagdrempeliger of minder ingrijpend dan een opname hoewel dat soms niet te voorkomen valt, en bij de opnames en nazorg is er ook ruimte voor verbetering. Ook als je psychologische problemen en mentale stoornissen vanuit een sociologisch perspectief bekijkt, zie je heel veel ruimte voor verbetering, zoals: de hoge druk, het veeleisende karakter en keeping up appearances maatschappij die zeker in verband staan met incidentie van burn-outs bijvoorbeeld.
“Een vierde vermeldde de kostprijs als drempel en een tiende maakte zich zorgen om het taboe dat vaak gepaard gaat met psychische problemen.”
Voor een vierde (dat is dus 1/4e van 17% van Antwerpenaren) is de kostprijs een drempel. Maar dus wel een vierde van wie die psychische problemen aanwezig zijn. (zie artikel 1 op de 10... op HLN dat ik linkte).
Voor mij is het duidelijk dat we op dat vlak echt geen goed beleid hebben, en dat we zeker nu... onze jongeren massaal in de steek laten. Voor mij komt het over alsof we ze opgeven, en hen aan hun lot overlaten, en met de covidmaatregelen nog een beetje pesten ook (zoals de boetes, het betalen voor een test als ze ergens naartoe willen in de zomervakantie omdat ze (begrijpelijk) als laatst komen (maar dan moesten we de testen wel gratis maken), het platleggen van scholen en continue gebrek aan structuur in de klas of de maskers in 5e en 6e leerjaar nu).
(en is het niet meer voor deze pandemie is het voor de volgende)
