De zorgsector wordt momenteel ook ingeënt.
Die focus op rechtvaardigheid, eerlijkheid, allemaal goed dat zijn emoties die niet zomaar genegeerd moeten worden. Maar wat zijn we er mee gebaat om 100% van de bevolking de vrijheid af te nemen uit een soort van solidariteitsprincipe terwjil dit geen praktisch nut meer heeft voor een deel van die bevolking?
Waar ligt de grens: niemand vrijheid tot 100% van de bevolking de kans kreeg om ingeënt te worden? 95,? 90%? Vanaf wanneer is uw gevoel voor rechtvaardigheid vervuld?
Stel dat jij morgen uw vaccin krijgt, ga jij dan nog braaf alle regels volgen tot het einde?
(ter info, dit is voor mij puur een denkoefening - zoals eerder gezegd ben ik tegen zo'n paspoort maar dan eerder om praktische redenen.)
We zijn allemaal ondertussen al een jaar binnen heel dat idee van het solidariteitsprincipe aan het werken. Een vrij groot deel van de bevolking heeft alles on hold gezet om een kleinere maar ook zwakkere groep van de bevolking te beschermen. Ik ga hier absoluut niet zeggen dat er geen jongere mensen geleden hebben aan Covid, maar over het algemeen had binnen blijven geen praktisch nut voor de gemiddelde, gezonde 30'er. Maar die (en ook jonger en ouder) zijn binnen gebleven om die oudere en zwakkere bevolking te beschermen.
Hoe kan je dan rechtvaardigen dat net diegene waar iedereen een opoffering voor gebracht heeft, nu als eerste exclusieve versoepelingen zouden krijgen? Niemand vrijheid tot we aan die 70% raken die gezien wordt als het minimum om groepsimmuniteit te bekomen. Of we voeren versoepelingen door waar iedereen van kan genieten, ook diegene die nog geen vaccin hebben kunnen krijgen. Zoals bijvoorbeeld het openen van de terrassen.
Als ik morgen mijn vaccin krijg ga ik inderdaad gewoon nog binnen blijven. Ik kan sowieso nog niets anders doen want er gaan geen zaken speciaal open gaan voor mij.