Black Country, New Road - Ants From Up There

[DwightSchrute]

Ooit al eens bij film of muziek gedacht: "Hier gaan ze binnen 50 jaar nog over spreken."
Dat was mijn eerste reactie bij het beluisteren van dit fenomenale album.

Black Country New Road bestaat uit 6 leden, al hoor je er op dit album 7.
2 dagen voor de release van dit album kwam het nieuws dat Isaac Wood wegens mentale problemen uit de groep stapte.
De groep besloot om toch verder te gaan en bracht sindsdien nog een live-album uit, dat zeker de moeite is om te beluisteren als je deze goed zou vinden. Het spijtige is dat we deze songs hoogstwaarschijnlijk nooit live te horen krijgen.

Ik zou zeggen; geniet van deze muzikale geniën, het gebeurt niet vaak dat er 7 samen gezet worden en er iets goed uitkomt.


Laat me gerust weten wat jullie favoriete song was.

 

[PBR Streetgang]

Het meest bejubelde album van dat jaar. Ik vond er zelf weinig aan, in ieder geval nooit een reden gevonden om het te herbeluisteren. Daar maak ik prompt verandering in, want misschien dringt het deze keer wel tot me door.

 

[Kid_C]

Dit is een meesterwerk. Een favoriete nummer kiezen is voor mij niet mogelijk.

 

[clercqie]

Het meest bejubelde album van dat jaar. Ik vond er zelf weinig aan, in ieder geval nooit een reden gevonden om het te herbeluisteren. Daar maak ik prompt verandering in, want misschien dringt het deze keer wel tot me door.

Dit was ook zowat mijn gedacht in 2022. Zooooveeeel hype voor deze, misschien zelfs verdiend, maar ik was niet mee toen..

Wat is het, al het tweede nummer wanneer Isaac begint te kwelen van "She's goooot Billy Eilish styyyleee"? Zo cringe, heb er mij nooit over kunnen zetten. Maar het zal een teken zijn dat dit muziek is voor een jongere, hippere generatie.

Heb deze dan ook niet meer beluisterd sinds release maar ik ga hem toch opnieuw een eerlijke kans geven

 

[DwightSchrute]

Dit was ook zowat mijn gedacht in 2022. Zooooveeeel hype voor deze, misschien zelfs verdiend, maar ik was niet mee toen..

Wat is het, al het tweede nummer wanneer Isaac begint te kwelen van "She's goooot Billy Eilish styyyleee"? Zo cringe, heb er mij nooit over kunnen zetten. Maar het zal een teken zijn dat dit muziek is voor een jongere, hippere generatie.

Heb deze dan ook niet meer beluisterd sinds release maar ik ga hem toch opnieuw een eerlijke kans geven

Is een knipoog naar 'She's got Betty Davis eyes'

 

[clercqie]

Is een knipoog naar 'She's got Betty Davis eyes'

Ik wil gerust toegeven dat dit geen gefundeerde kritiek van mijn kant uit is hoor en dat het gewoon aan mij ligt.

 

[FlyingHorseman]

Er was inderdaad heel wat om te doen maar naar mijn inziens was dat grotendeels te wijten aan de vroege release op het jaar, op een moment dat er gewoon nog niet heel veel uitgekomen was. Daardoor had AFUT misschien een groter deel van de aandacht gekregen, ook door het plotse vertrek van de zanger. Mij leek het dat enkele maanden later het album al wat meer naar de achtergrond verdwenen was, ik kan me niet herinneren dat het album veel voorkwam in de top 10 van veel eindejaarslijstjes.

Anyway, niet dat dat belangrijk is! Ik vind het nog steeds een heel goed album maar moet ook wel zeggen dat ik het niet meer zoveel opgezet heb (dit was mijn eerste luisterbeurt dit jaar). Moet voor mij niet eens, ik heb mooie herinneringen aan de periode dat ik er veel naar luisterde, vaak als ik 's morgens vroeg ging joggen. Het is top als je een album tegen komt dat je je hele leven gaat kunnen meedragen maar soms is zo'n flash in the pan ook goed, een album waar je veel aan had tijdens één specifiek moment in je leven en daarna minder terug gaat opzoeken.

Ik ga akkoord dat de lyrics bij momenten zeer cringe zijn maar het stoort me niet omdat het wel wat bij de muziek past? De zanger had in een alternatief leven een emo band kunnen oprichten. De muziek vind ik na deze nieuwe luisterbeurt nog altijd heel sterk, de moeiteloze mix van alternatieve rock met chamber pop en klezmer. Op hun debuut vond ik dat ook al heel goed maar hier hebben ze meer catchy songs geschreven die hogere emotionele pieken scheren.

Ik zou ook zeker iedereen die niet vies is van wat rare popmuziek aanraden om I Love You Jennifer B van Jockstrap te beluisteren, de band van violiste Georgia Ellery. Dat album vind ik nog beter dan Ants From Up There.

 

[clercqie]

Alle respect voor de zanger die heeft besloten ermee te stoppen. Als het niet meer gaat, gaat het niet meer.

Ik heb het album toch nog eens een kans gegeven, maar mijn eerdere oordeel staat toch vast, vrees ik... Het is alleen niet zo makkelijk direct aan te duiden waarom ik deze minder kon pruimen. De muziek doet me vaak denken aan muziek die ik wél erg goed vind, het debuut van Arcade Fire bv. Maar Funeral vind ik meer gemeend klinken op een bepaalde manier, terwijl ik bij BCNR een meer gekunsteld gevoel krijg bij de climaxen. Ik geef toe, het is zeer subjectief..

Ik was destijds ook niet helemaal overtuigd van hun debuut, maar in tegenstelling tot @FlyingHorseman vind ik het debuut wel beter dan AFUT. Iets meer gegrond, wat meer jazzy en jammy ook, losser en wat meer groove.

 

[Jules 'ezechiel 25:17' Winnfield]

Ben eens aan de inhaalbeweging begonnen na een nogal drukke periode. Moeilijk te zeggen wat er van te vinden. De melancholie kan ik wel smaken en met momenten zitten er echt wel mooie stukjes in maar het geheel raakte nooit volledig. Het geheel sleept desondanks wel wat. De zang wordt soms nogal melodramatisch en dat mocht misschien iets minder zijn. Het is soms ook wat teveel en dan heb ik het vooral over het aantal instrumenten. Wat ik wel boeiend vindt is hoe het album evolueert. Eerste twee tracks deden mij denken dat dit een Arcade Fire kloon ging zijn maar van dat onheil ben ik bespaard gebleven. Meer naar het midden leek het meer iets The National achtig en dat kon ik wel smaken. Aan het eind hoorde ik vooral een willen maar niet kunnen Nick Cave and the Bad Seeds.

Bovenstaande alinea komt waarschijnlijk negatiever over als dat ik het bedoel want hier zit echt wel iets mooi in alleen doet het mij weinig en komt het nooit binnen. Laat ons zeggen: een ruwe diamant die nooit echt goed gepolijst is.

 

[DwightSchrute]

Ben eens aan de inhaalbeweging begonnen na een nogal drukke periode. Moeilijk te zeggen wat er van te vinden. De melancholie kan ik wel smaken en met momenten zitten er echt wel mooie stukjes in maar het geheel raakte nooit volledig. Het geheel sleept desondanks wel wat. De zang wordt soms nogal melodramatisch en dat mocht misschien iets minder zijn. Het is soms ook wat teveel en dan heb ik het vooral over het aantal instrumenten. Wat ik wel boeiend vindt is hoe het album evolueert. Eerste twee tracks deden mij denken dat dit een Arcade Fire kloon ging zijn maar van dat onheil ben ik bespaard gebleven. Meer naar het midden leek het meer iets The National achtig en dat kon ik wel smaken. Aan het eind hoorde ik vooral een willen maar niet kunnen Nick Cave and the Bad Seeds.

Bovenstaande alinea komt waarschijnlijk negatiever over als dat ik het bedoel want hier zit echt wel iets mooi in alleen doet het mij weinig en komt het nooit binnen. Laat ons zeggen: een ruwe diamant die nooit echt goed gepolijst is.

Toch blij dat er iemand het album heeft opgelegd waarbij het de eerste keer was.