Bon, ook eens mijn verhaal doen. Ik heb hier een tijd niet gepost of niet veel omdat mijn vrouw en ik besloten hebben uit elkaar te gaan.
Het was al een hele tijd dat we in een sleur zaten en naast elkaar begonnen leven en ik had al jaren iets van ja ik blijf voor de kinderen en het gemak en mijn huis maar ik ga mijn leven zo niet uit doen.
Ik heb hier nog verteld van die collega van me die verliefd was op me en we een heel goeie band hadden. Dan dacht geen haar op mijn hoofd eraan om alles hier op te geven voor haar. Maar zonder het in de hand te hebben heb ik dus toch gevoelens beginnen krijgen voor haar en voor mij was dat de druppel om er een stop achter te zetten hier.
Er is niks gebeurd tussen ons en ik ben er ook eerlijk over geweest tegen mijn vrouw en dat dat gewoon de druppel was, maar dat ik al jaren me voorgenomen had om ooit weg te gaan omdat we teveel verschillen. We waren 22 jaar samen dus dat gooi je niet zomaar weg. En ja mensen veranderen van karakter in die 22 jaar waardoor je soms niet meer samen past.
Ik heb het heel moeilijk gehad om de keuze te maken en lang getwijfeld en naar een psycholoog geweest omdat ik het echt niet wist.
Dus aan iedereen die het hier zo makkelijk vind om te oordelen. Neen ik heb nu niet een nieuw lief en nieuw huis en happy happy joy joy. Ik ben ook mijn huis kwijt, een thuis kwijt, schoonouders kwijt, mijn kinderen half, ruzie met mijn moeder, mijn vrouw die ik wel graag zag maar niet meer als mijn vrouw, en nog veel andere dingen. Dus denk daar eens aan voor je een oordeel velt over die zaken en ik was heel zeker dat mij dat nooit ging overkomen.
Maar goed uiteindelijk denk ik dat het voor ons beide beter zal zijn dat we niet meer samen zijn. Ik zoek ook geen compassie want nu gaat het wel beter met me ook.
En ik heb er ook voor gezorgd dat ze het huis kan houden. Ook al hou ik er zelf bijna niets aan over, maar voor mij was het belangrijk dat de kinderen en zij het slachtoffer daar niet van moesten worden. Ik ging er zelfs nog voor willen mee betalen.
Ik ben blij dat we goed overeen komen en vrienden gaan blijven, voor de kinderen alleen al. Ze gaat me zelfs helpen met de verhuis enal en voor de kinderen is dat ook goed dat ze zien dat we wel beiden achter die keuze staan.
Dusja sinds kort snap ik dus wel dat het iedereen kan overkomen want ik had daar ook rap mijn oordeel over.