Dus zoals jullie wisten was vandaag de GTLC 160K.
Wat een dag.
Vrijdag met de tent vertrokken om 's morgens niet te vroeg eruit te moeten. Spijtig genoeg toch maar 3H kunnen slapen.
De eerste helft was relatief gemakkelijk. La Bouillonnante was in vergelijking veel zwaarder.
Veel beloopbare stukken, wat het uiteindelijk toch wel zwaar maakt.
Ik merkte wel dat ik bergop iedereen moest laten gaan. Stokloos door de wedstrijd gaan was misschien niet de beste beslissing.
Rond 120 km zaten we rond Coo. Naar mijn mening van dat punt tot de finish het zwaarste deel van het hele parcours.
Het was toen 22H en het moment dat we de 2de nacht ingingen.
En toen kreeg ik mijn klop. Voortdurend aan het wegdromen en ik verlangde zo naar stoppen. Zo moe was ik nog nooit geweest. Ik zou zo ter plekke instant kunnen slapen. Maar daar was het veel te koud voor.
Samen met een andere loper, die op hetzelfde moment zijn klop had gekregen, schuifelden we stilletjes verder. Lopen was al even verleden tijd.
Omdat we zo traag gingen, begonnen we stillaan af te koelen.
En eigenlijk wisten we dat we aan de volgende bevoorrading waarschijnlijk moesten beslissen om te stoppen.
Maar toen we daar aankwamen, zagen we dat er plaats was om heel oncomfortabel te slapen. Besloten om 45 min te slapen en dan te beslissen.
Door daar zo te liggen kreeg ik voortduren steken in de heupen (niet gewoon van te wandelen) en uiteindelijk 15 min geslapen?
We keken naar elkaar zonder iets te zeggen, deden zonder na te denken de schoenen aan en gingen weer de nacht in. Het was toen nog 'maar' 17km, maar dat kort slaapje was de reset die we nodig hadden om verder te kunnen.
Toch wel iets fijns om op zo'n korte tijd zo'n band te hebben met iemand die je niet eens kent. We hebben elkaar samen naar de finish gebracht.
Na 12 uur samen te lopen (waarvan 10H voor de laatste 40km) hebben we de finish bereikt na 28H43. Plaats 29/130. Onbelangrijk, maar toch blij om te zien dat ik het er nog goe van af heb gebracht.
Meteen mijn vrouw gebeld en toen werd het even emotioneel.
Wat een ervaring!
Ik had misschien wat meer kunnen lopen, maar wegens tijdsgebrek/goesting... Ik heb sinds februari gemiddeld piekloopweken van +/- 40 km. Gelukkig deed ik dan wel bijna maandelijks een ultra en probeerde ik 1 à 2/week een hoogtetraining te doen van 1000 hoogtemeters. Wat denk ik wel de mogelijkheid geweest is dat ik hem heb kunnen voltooien.
En nu? Nu ben ik sinds lang zonder doel.
Ik ga over 2 weken met een nuchtere kijk zien wat ik nog wil doen. Dit moet de eerste keer zijn dat ik zeg, zo zwaar moet niet meer voor mij. Het is goed geweest.
ook direct een persoonlijk record gelopen op een paar steile segmenten 
