KnightOfCydonia zei:
Dit is echter in de nogal veridealiseerde veronderstelling dat je onderzoeksbudget quasi onbeperkt is. Voor hetzelfde geld zijn er wel degelijk meer zinvolle kankerresearch projecten dan dat er geld beschikbaar is. Ook daartussen zal je dan weliswaar betere en mindere projecten hebben, maar dat zegt niets over het niveau van die laatsten op zich.
Om jouw voorbeeld van water vs. frisdrank tegen je te gebruiken: stel je hebt een beperkt budget om je drank aan te schaffen - en geen toegang tot andere watervoorzieningen -, dan is de beste keuze daadwerkelijk voor 100% water, aangezien frisdrank misschien wel beter smaakt, maar doorgaans duurder is voor eenzelfde volume, en bovendien niet gebruikt kan worden voor andere toepassingen zoals koken.
De verschillen in onderzoeksbudgetten die aan valoriseerbaar onderzoek worden besteed versus deze die aan meer fundamenteel, maar niet onmiddelijk toepasbaar onderzoek worden besteedt zijn overigens niet enkel beperkt tot exacte versus niet exacte wetenschappen, ook binnen de exacte wetenschappen tref je dit verschil aan: je zal bijvoorbeeld veel minder snel onderzoeksbudgetten verkrijgen voor taxonomisch onderzoek dan bijvoorbeeld voor onderzoek naar fysiologie en toxicologie. Hoewel ook taxonomisch onderzoek in verscheidene opzichten zeer nuttig is, des te meer de dag van vandaag, en zelfs niet zonder toepassingen, kan je er niet rondom heen dat fysiologisch onderzoek meer resultaten produceert die direct nuttig zijn voor de mens wat betreft onze gezondheid en voedselproductie.
Mijn veronderstelling was toch dat het budget beperkt was? Maar ik denk dat ik snap wat je wil zeggen: dat er voor dat beperkte budget eigenlijk altijd genoeg goede kankerprojecten te vinden zijn. Ik veronderstelde dat er een punt komt waarop er geen goede projecten meer zijn en je dus slechte moet financieren. Maar ik denk dat jij wil zeggen dat met ons gegeven budget sowieso al niet genoeg goede projecten gefinancierd kunnen worden.
Op zich is dat een goed argument, maar wat vooral belangrijk is is de relatieve bijdrage ten opzichte van andere alternatieven. De vraag is vooral: komt er, binnen ons budget, een punt waarbij de toevoegde maatschappelijke waarde van een kankeronderzoek lager ligt dan de toegevoegde maatschappelijke van, say, kunstonderzoek. Als het antwoord ja is, en ik denk dat het mogelijk ja zou kunnen zijn, dan moeten we inderdaad niet al ons geld in kankeronderzoek steken. De reden waarom ik denk dat het ja is, is omdat niet alle kankerprojecten zo belovend zijn en omdat wij als mensen niet enkel geluk halen uit het genezen van kanker. We halen ook geluk uit het kijken naar kunst, bijvoorbeeld. Als er werkelijk zoveel goede kankerprojecten waren, dan denk ik dat die sowieso wel gefinancierd zouden geraken... Maarja, ik ben natuurlijk geen specialist ter zake. Ik bekijk gewoon de economics van de hele zaak.
Maar ik ben wel niet akkoord dat je alles aan water moet spenderen omdat dat goedkoper is per eenheid drank. Dat is enkel het geval wanneer de persoon die het water drinkt meer "nut" (of geluk) haalt voor elke extra eenheid water die hij consumeert vergeleken met een extra eenheid frisdrank. En ik denk niet dat dat een redelijke veronderstelling is. Wel als je verloren zit in een woestijn, maar niet in het alledaagse leven, waarin je doorgaans genoeg keuze hebt gegeven je budget.
Iemand die moet kiezen tussen appels en biefstuk zou ook enkel appels eten omdat die goedkoper zijn per eenheid voedsel. Dat is een goede strategie om te volgen als je je consumptie wil maximaliseren, maar dat willen we niet. We willen ons nut, ons geluk, maximaliseren. Er komt gewoon een punt waarop je X appels hebt gegeten of Y water hebt gedronken, dat het extra geluk van een extra appel of een extra glas water niet kan opwegen tegen een extra glas cola of een extra biefstuk. Dat is het dus: zoeken naar het punt waarin alles in evenwicht is.
In wiskundige termen: met een lineare nutsfunctie is het doorgaans eenvoudig, dan moeten we gewoon alles steken in het goed met de grootste bijdrage. Maar nutsfuncties zijn niet linear, anders zouden we dat wel observeren in de realiteit, dat bepaalde mensen niets anders dan appels zouden eten bijv. Nutsfuncties zijn kwadratisch of hebben andere rare vormen (bijv een bergvorm in 3 dimensies). En dat maakt dat we naar dat ene evenwicht moeten streven.
Nuja, we zijn de discussie nu wel op een zeer conceptueel niveau aan het voeren. Ik verwacht niet dat ik zo "normale" mensen (in tegenstelling tot "rare" economen zoals ik) kan overtuigen
.
