KnightOfCydonia zei:
Ik kan me toch niet van de indruk ontdoen dat dit een treffend voorbeeld is, de econoom die zijn les pas leert nàdat het huis ingestort is. Is het falen van het voorspellen van pakweg de recente financiële crisis, niet een blammage voor economie als modellerende wetenschap?
Hier heb ik toch twee counterpunten voor:
1) Ten eerste is er selection bias aan jouw kant, omdat je enkel de situaties observeert waar het misloopt. Als alles goed gaat, de modellen hun werk doen en er geen onverwachte verrassingen zijn, zal dat allemaal niet zo speciaal zijn. Bijv. een bank die correct inschat dat de groei in het BBP tijdelijk zal dalen en zich daardoor extra indekt tegen kredietrisico's. De bank overleeft zonder kleerscheuren en niemand heeft iets gemerkt. Het is pas wanneer de bank faalt dat mensen hard beginnen roepen.
2) Er is een belangrijke hypothese in de financiële economie die stelt dat het toekomstige verloop van aandelenprijzen en prijzen van andere assets tot in zeer grote mate onvoorspelbaar is (de efficiënte markthypothese, ontwikkelt door Eugene Fama). Wanneer men spreekt over de crisis spreekt men vaak over een bubble. Op een paar maanden storten de wereldindices ongeveer 40% in mekaar. Is dat een faling van de modellen? Ik weet het niet. Als marktprijzen enkel rekening houden met verwachtingen, en die verwachtingen opeens dramatisch wijzigen, dan is het logisch dat prijzen ineenstorten. Achteraf is het altijd makkelijk praten, maar vooraf dingen voorspellen is een heel andere zaak. Het is pas wanneer iets op voorhand te voorspellen is, dat we het een bubble mogen noemen. Zoniet is het gewoon een rationele aanpassing van verwachtingen.
Om het eenvoudig te stellen, je hebt twee tijdstippen: vandaag en morgen. Uw model weet vandaag dat er morgen iets dramatisch kan gebeuren (bijv. AAA obligaties gaan failliet), al geeft uw model aan dat de kans zeer klein is. De prijzen gebaseerd op die modellen zijn dus redelijk hoog. We jumpen naar morgen: het risico realiseert zich en bijgevolg daalt de prijs dus gigantisch. Op zich heeft het model hier niet gefaald. Het is niet omdat het een kleine kans aangeeft dat het ook nooit kan voorkomen. Wat er in realiteit natuurlijk gebeurd is, is dat modellen foutieve assumpties veronderstellen en daarom kansen fout inschatten. Maar ik wil maar aantonen dat een perfect model ook een observatie kan creëeren waarvan jij zou zeggen: "het faalde om dit te voorspelllen!"
KnightOfCydonia zei:
Eén van de aspecten van economie dat me overigens vaak dwarszit is hoe economen in actualiteitenprogramma's altijd maar hameren op economische groei, in die mate dat een status quo van een goede situatie of nulgroei zelfs iets negatiefs lijkt te zijn. In welke mate beseffen moderne economen eigenlijk wel of niet dat we wel degelijk op een eindige wereld met eindige grondstoffen zitten? Je kan toch niet groei blijven creëren? En in welke mate zijn economische modellen nog geldig wanneer je de limieten van die groei bereikt?
Intuïtief vermoed ik het volgende (al ben ik minder ervaren op macro-economisch vlak): economische groei zou in principe niet nodig zijn (maar wel wenselijk) indien de populatie zich zou stabiliseren. Zolang de populatie exponentieel blijft groeien (zoals nu het geval is) is er nood aan economische groei, anders zal iedereen collectief verarmen. Als de populatie constant blijft is groei ook wenselijk, aangezien dat vooruitgang betekent, maar nulgroei zou dan geen probleem zijn aangezien we dan in een status quo terechtkomen. Maar zodra er dan één extra persoon bij komt zal de economie weer moeten groeien. In een ideale situatie is de werkelijke output gelijk aan de potentiële output, zodat iedereen werk heeft.
Maar als we toch spreken over economische groei tot in het oneindige, lijkt het mij inderdaad goed om u af te vragen: kan dit wel oneindig? Het antwoord is natuurlijk: zeer waarschijnlijk niet. Maar de vraag is: wat is de technologische vooruitgang in de oneindigheid? Ik denk dat we zeker nog wel een paar honderd jaar de planeet kunnen bewonen zonder een al te grote kans op uitsterven. Het is zeer moeilijk in te schatten wat de technologie in die tussentijd zal kunnen bereiken. Als je in 1500 iemand een vliegtuig had laten zien zou die dat niet geloven. Idem voor ons als we kijken naar wat we zullen hebben in 2500. Dus het is afwachten. Ik zie trouwens ook mogelijkheden in groei buiten de planeet. Ruimtevaart wordt steeds meer en meer ingeburgerd, en ik zie niet in waarom de mens in de oneindigheid (als we toch zover nadenken) geen gebruik zou kunnen maken van mogelijkheden op bijv. Mars.
