desolation zei:
wat imho beter is dan verwaarlozing.
ik snap dat het erg is voor uw klein broerke, maar laat hem er dan voor zorgen of doe ze weg. als ik hier deze thread lees zijt gij de ********** van de 3 bwana's thuis...
Kleine zit om de week bij z'n moeder (co-ouderschap), als em hier is zorgt em er wel geweldig voor.
Wat is nen bwana in godnaam?
Smiles_ zei:
En sorry dat ik het zeg, een lief dat blij mag zijn dat hij een meisje heeft gevonden (sorry als je dat als kwetsend aanschouwt).
Denk je soms nooit dat je beter verdient? Soms moet je eens hard zijn om vooruit te komen in het leven. Breken met verleden, oude vrienden of bepaalde familie is soms nodig om het ver(der) te kunnen schoppen.
Want anders blijf je in dat negatief sfeertje hangen. Chapeau dat je je diploma zal behalen in die toch wel allesbehalve stimulerende omgeving. Maar je moet aan jezelf denken. Denk dat jouw familie je ontwikkeling toch nog fnuikt.
Is dat dan eigenlijk omdat m'n lief arbeidsongeschikt is of...? Want aan ziek zijn kan hij niks doen, maar als het ook zo'n tamzak was dan zou de relatie toch niet lang duren...
Mus86 zei:
Ik denk dat Blaze haar zorgende rol eigen heeft gemaakt. Volgens mij (gekenmerkt door de mannen in haar leven) is zij bovenal een vrouw die zo'n functie op zich neemt of zelfs uitlokt (dat afhankelijk maken en houden bedoel ik). Mocht dat niet in haar natuur liggen en zij meer een je m'en fous mentaliteit hebben, zouden die mannen misschien niet van haar profiteren.
Ik zeg niet dat het uw schuld is Blaze, maar ergens houdt ge het wel allemaal in stand. Kan geen kwaad van het goed of voor goed te willen doen, dat is allemaal mooi, maar het feit dat je vaak zou willen dat alles anders loopt denk ik dat je eens wat meer afstand moet doen van je zorgende rol.
I get your point.
't Is 3 jaar geleden geleidelijk aan beginnen opbouwen, is sinds anderhalf jaar pas dat ik een beetje alles in stand hou. Begonnen met een moeder die veel liever ging fuiven dan omkijken naar haar kinderen, en toen begon ik met koken. Toen ze nachten niet thuis kwam, begon ik de kleine ook te helpen met zijn huiswerk en in het huishouden bezig te zijn. Toen m'n moeder dan absoluut niks meer deed (en bij haar vader ging wonen) zijn de zware dagen begonnen. Niemand functioneerde hier nog, buiten ik. M'n pa zakte weg, m'n broer doet niet anders dan drinken en uitgaan (+ hogeschool floppen) en de jongste loopt soms verloren in alles. Ben altijd heel kalm gebleven onder heel dat gebeuren. Ik denk soms dat ik de enige ben die hier nog kan nadenken, dus ik heb mijn verantwoordelijkheid opgenomen.
Zorgende rol heeft er altijd al ingezeten. M'n moeder had de emotionele warmte van een baksteen, en m'n kleine broer is dat altijd bij mij komen zoeken. Ben altijd al een "moedertje" geweest voor dat kind en vervul ook die rol in zijn ogen. Uiteindelijk zal hij dat van z'n moeder nooit krijgen. Zorgende rol is iets dat er bij mij niet snel zal uitgaan, ook al weet ik dat ik er grenzen in zou moeten stellen... Voor m'n kleine broer is dat wel iets waar ik geen problemen mee heb, de dankbaarheid dat ik van dat kind terug krijg is niet met woorden uit te leggen.
M'n vader was vroeger een papa om trots op te zijn. Hij stond voor 100% achter z'n kinderen, deed alles voor ons en was 1 van de meest optimistische mensen die ik kende. Kon geweldig koken, verraste ons vaak met uitstapjes en was de eerste om taart of cake te gaan halen om een goed rapport te vieren. Pracht van een vent. Bedrogen worden en de scheiding is zijn breaking point geweest. Gaat z'n huis verliezen (dat dit jaar afbetaald zou zijn) en heeft geen spaargeld meer. Want ja, eerst zijn z'n eigen centen erdoor gegaan, voordat hij beschaamd aan mij financiële hulp kwam vragen. Sindsdien niks meer mee aan te vangen. 2 depressies, zelfmoordgedachten, vaak naar de psycholoog gaan, antidepressiva's,... Heeft allemaal niet geholpen. Er waren dagen dat hij z'n bed niet uitkwam. Ben blij dat hij dat ondertussen weer deed, want hij zat al zo lang met een depressie thuis, dat zijn baas twijfelde of het nog wel de moeite was om hem in dienst te houden. Is gelukkig in orde gekomen.
Denk alleen niet dat ik "gekenmerkt" word door de mannen in m'n leven, want 't is alleen met m'n oudste broer en pa waar ik problemen mee hem. Andere mensen beschrijven mij meestal als iemand waarvan ge niet kunt profiteren en voor zichzelf opkomt. Thuissituatie is sinds 3 jaar de omgekeerde wereld. Voor de rest ben ik een vrij zelfstandige eigenlijk...
