Re@V0r zei:
ik doe mijn was zelf
en heb ook gestemd dat je pa zich niet zo moet aanstellen...
eerlijk gezegd lijk jij gewoon je pa zijn sloor te zijn
imo wilt hij gewoon niet kunnen uit gemakzucht of is hij te lui om het te doen
heb hier al regelmatig dingen zien passeren omtrent uw situatie thuis, heb veel respect voor wat jij doet voor je pa enzo... maar die mens heeft echt een reality check nodig
jij gaat ook niet eeuwig thuis blijven wonen é... of zoals je zegt: wat als je eens langer bij je vriend blijft logeren?
Inderdaad, maar mijn argumenten lijken niks uit te maken. Maarre... Hij is niet de enige die zo doet hoor. Mijn oudste broer is nog 10x erger. Kwam ik 's avonds eens thuis, bleek dat de kat in huis gepist had. Had hij daar gewoon een dweil over gegooid, en laten liggen voor mij. Resultaat van dit paar keer 's ochtends niet direct op te ruimen maar te laten liggen voor mij: natuursteen naar de kloten. Sinds de scheiding van mijn ouders hebben wij het financieel ook heel moeilijk. Mijn spaarboekje is naar het huishouden gegaan, om rekeningen te betalen en eten op tafel te krijgen. Ik werk ook af en toe om zelf mijn schoolrekeningen te betalen (waar ik toch wel trots op ben), terwijl mijn vader de schoolrekeningen van mijn broer blijft betalen. Want het ene moment zal hij weekendwerk zoeken om een centje bij te verdienen, het andere moment zal hij sparen,... Maar eigenlijk doet hij gewoon niks. En dat steekt serieus m'n ogen uit sinds deze week, en m'n pa laat zich daar ook elke keer aan vangen. Ik denk dat hij nog steeds niet sterk genoeg in het leven staat om de boel te coördineren.
Heb deze week nog tegen mijn pa gezegd: "zonder mij lopen jullie hier verloren, want ik ben de enige die dit huishouden nog in de hand heeft". Hij zei toen dat hij heel dankbaar is voor wat ik doe, maar hij handelt er imo niet altijd naar. Hij is geen slechte vader, maar hij ZIET zo'n dingen volgens mij niet. Hij loopt over van de stress, ziet de juiste prioriteiten niet meer, en het aanhalen resulteert alleen maar in ruzies. En dat doet pijn, want ik doe hier vrij veel, en toch ben ik altijd degene die onder z'n voeten krijgt. Of zo voelt het toch.
Vandaag bleek dat de kat weer z'n behoefte had gedaan in de veranda. Ik had dit niet gezien omdat ik al heel de tijd in de keuken stond. Had lekker gekookt voor iedereen, en was het washok aan het uitrommelen omdat ze alles maar op een hoop gooien. Vuile was gesorteerd, rekken uitgekuist, zelfs labels op de wasmanden gehangen zodat ze exact weten in welke wasmand wat zit (en vuile was niet gemengd wordt met dingen die al gestreken mogen worden). Mijn pa had tussendoor dan verteld dat de kat z'n behoefte had gedaan, ik zei dat ik het ging opruimen, maar compleet uit het oog verloren. Ik had een oven die ik in het oog moest houden, de wasmachine die bijna klaar was met draaien, tussendoor een mail aan het opstellen voor mijn stage,... Ik stond dus zo fier als een gieter klaar met een warme maaltijd voor iedereen, de geruststelling dat mijn schoolwerk gedaan was en een proper washok. Schiet hij uit z'n sloffen voor de kat z'n behoefte die er nog ligt natuurlijk.
Ik ben normaal iemand die serieus op haar strepen staat, maar ik heb de situatie een beetje opgegeven. 't Is nu al bijna 3 jaar zo (mijn ma deed geen klote in het huishouden, dat nam ik van haar over omdat ik graag proper zit en niet wil dat mijn jongste broertje in een vuil huis opgroeid), en mijn diploma en samen gaan wonen komt in zicht. Misschien beter om gewoon in rust te vertrekken, in plaats van op het laatste moment nog ferme ambras te gaan maken. Mijn broer en pa gaan zich toch niet aanpassen, tenzij misschien als ik echt weg ben en ze het noodgedwongen zelf moeten doen (of ze moorden elkaar uit, hen kennende is dat best mogelijk).
Zoals ik het nu uitleg, komt het over alsof ik serieus met mijn voeten laat spelen. En dat is ook zo. Ik weet niet waaraan het ligt dat ik dit allemaal nog doe, misschien uit de hoop dat ze uiteindelijk wel iets zullen terug doen? Dat ik de band goed wil houden? Ik weet het niet. Ik doe dit al 3 jaar omdat mijn vader in een serieuze depressie zat nadat bleek dat mijn moeder hem bedroog, en mijn kleine broer niet nog meer stress aankon door heel de scheiding, de onzekerheid en de ruzies. Ben bang dat ik me er te diep heb ingewerkt en vast zit in mijn eigen "goed willen doen"
Ik heb heel mijn spaarboek opgeofferd aan dit gezin, om ons uit de schulden te houden. En mijn pa gaat mij geleidelijk aan terug betalen, want ik heb letterlijk niets meer. Deze week heeft hij concert tickets gekocht voor een vrouw die hij heeft leren kennen, en waarvan hij hoopt dat het iets meer wordt. Het was in totaal zoiets van een 60 euro, en dan extra nog de benzine om naar Amsterdam te rijden (want daar is het blijkbaar). Ik dacht meteen: "dat is geld dat ge mij al had kunnen terug betalen", maar als ik dan zie hoe gelukkig hij is om eens weg te kunnen, heb ik de ballen niet om hem daarop aan te spreken. Heel zwak van mijzelf...
Soms wil ik dat iemand anders het in mijn plek kon oplossen... Bah, zwak moment zeg :doh:
Ik heb eigenlijk geen idee, maar lijkt me niet echt al te moeilijk 
