Archief - Mannen vs de wasmachine!

Preske zei:

the fuck? Zijt ge nu helemaal aan het flippen?

Klik om te vergroten...

Preske zei:

vandaar dat we u hier niet meer zagen.
kan ze het in beroep trekken? want dan zijt ge nog eens tijd (en geld) kwijt.

Klik om te vergroten...

kinxton zei:

Jij verdiend een medaille en al het beste van de wereld! Echt waar. Respect!

Klik om te vergroten...

BlazeMusic zei:

Ja, probeer ondertussen de liefdes-thread door te ploeteren maar 't is onbegonnen werk. Ben echt teveel afwezig geweest

Ze heeft ondertussen de kans gehad om beroep aan te tekenen, maar dat heeft ze niet gedaan (enfin, de termijn is toch verstreken). Wel heeft ze gezeurd om het onderhoudsgeld dat mijn pa vroeg (300 euro voor mij, 300 euro voor m'n oudste broer, voor m'n jongste vroeg hij niks), maar we zullen dat waarschijnlijk wel krijgen. 300 euro voor een hogeschool student is nog schappelijk, aangezien rechters dat bedrag soms zelfs toekennen aan kinderen van 12. En een hogeschoolstudent heeft immers veel meer kosten

Snap ook niet waarom ze nu nog in beroep zou willen gaan. Zij wilde scheiden, alsof ze het nu nog wil uitstellen... Ze wil gewoon verder met haar jonge flirt van 30, die haar nu al (volgens m'n kleine broer) liefkozend "schatje" noemt. Zij is 46, en die kerel is alleen uit op seks en geld (hij kan geen job houden, wordt nogal vaak ontslagen door dronken op te dagen op z'n werk, heeft een serieus gat in z'n hand, geen geld,...). En tussen ons... Mijn moeder is de laatste jaren enorm beginnen aftakelen. Rookt zich kapot, hongert zichzelf uit om mager te blijven,... Is echt niet meer om aan te zien, ze is al lang niet meer de knappe vrouw die ze vroeger was, ziet er ook ouder uit dan ze is. Ik geef het 5 jaar, voor die kerel haar dumpt voor een jongere vrouw, en haar geld op is.

Dat is de dag dat ik mezelf een grote taart koop om dat te vieren, en mezelf er ziek aan eet...


Dankje, dankje
Werd tijd dat het ging beteren, echt een bizarre 3 jaar geweest...

Klik om te vergroten...

Emiel Goelen zei:

Dat kan ook de dag zijn dat ze beseft wat ze gedaan heeft en komt smeken om vergiffenis. Heb het zien gebeuren bij de buren, verhaal van een pa met twee dochters, de ma verpleegster aan huis die blijkbaar een aantal extra diensten leverde. Scheiding, zolang ze nog relatief jong was, heeft ze 'genoten', dan in een kantelpunt gekomen van haar leven en dan opnieuw toenadering gezocht tot de kinderen.

Wat zou ge doen als ze op een dag aan uw deur komt met de boodschap dat het haar spijt?

Voor de rest, niks als respect.

Klik om te vergroten...

Jack The Ripper zei:

Zo'n mensen gaan toch niet rap veranderen en als ze nog zou komen terugkrabbelen zal het eerder zijn om uw vertrouwen proberen terug te winnen om achteraf weer te profiteren van u.
Beweren dat ge kanker hebt om dan weg te zijn om te flirten, dat is het wel het laagste van het laagste en dan nog respectloos tegenover de mensen die echt kanker hebben.

Klik om te vergroten...

BlazeMusic zei:

Snap ook niet waarom ze nu nog in beroep zou willen gaan. Zij wilde scheiden, alsof ze het nu nog wil uitstellen...

Klik om te vergroten...

Preske zei:

Beroep tegen het bedrag van de alimentatie bedoelde ik. dat ze minder wilt dokken.

Klik om te vergroten...

Foxiie zei:

...

Klik om te vergroten...

BlazeMusic zei:

Shit... Kan dat?

Ik weet alleen dat er maandag uitspraak wordt gedaan over die alimentatie en dat het betalen ervan niet al te lang meer zou duren. En ik weet dat ze erover geklaagd heeft, maar bij mijn weten gaat ze niet in beroep... Heb ik mijn pa ook niks over horen zeggen, en hij houdt mij wel vrij up-to-date.
Oké, misschien wordt dat alsnog een spannende maandag

Onze advocaat was echter heel optimistisch over onze zaak.

Klik om te vergroten...

Preske zei:

Ge kunt overal beroep tegen aantekenen, dus waarom niet dat

Onlangs nog gezien trouwens op "de rechtbank" op Vier. Daar ging een man ook in beroep tegen de hoge alimentatie die hij moest betalen.

Klik om te vergroten...

BlazeMusic zei:

Hoe is dat afgelopen?
En tja, te hoog, dat vindt zij toch. Maar nog niks gehoord van beroep aantekenen. Denk dat het ook wat belachelijk is. 300 euro per hogeschool student is heel schappelijk.
Oh man, nu hou ik mijn hart vast voor maandag, dat ik maar snel meer nieuws heb! ad:

Klik om te vergroten...

BlazeMusic zei:

Dankje, is echt lief

Ja, ben volop aan het studeren, met af en toe wat 9lives-pauzes
Gaat goed tot nu toe, nog een maandje doorzetten. Strak schema opgesteld voor mezelf... Filosofie in bijstudie draait me wel even de nek om, maar alleen omdat het nu samen valt met mijn andere examens. Lost zichzelf wel weer op.

De kleine is uit huis, m'n pa is op date en m'n broer ligt bezopen in z'n bed. Ik geniet van de rust, alles gaat zo snel vooruit dan. Afwasmachine staat klaar om uit te laden, ga ik aan m'n oudste broer overlaten (vanaf die weer teken van leven vertoond, 15u30 is geen uur om in uw bed te liggen, maar soit), m'n pa moet straks van mij de was sorteren en ik ga straks een ontspannend bad nemen. Het "ik heb verdomme examens!" is dan toch door gedrongen en ze gaan zelf oprommelen vandaag. Uiteindelijk wil mijn pa toch ook dat ik slaag, heeft hij vanmorgen gezegd. Hij heeft direct ook zijn excuses aangeboden voor zijn humeur de laatste tijd, en wenst mij het allerbeste voor de examens.

Jongere flirt van m'n moeder heeft onlangs een auto gekregen van haar. Eerlijk gezegd steekt dat wel serieus tegen bij mij, aangezien zij dan zit te zagen over alimentatie voor haar kinderen (ik heb geen geld!)... Maar soit, als ge al cadeau's moet gaan geven zoals een auto om uw flirt tevreden te houden, zal de "liefde" wel verdwijnen vanaf de centjes op zijn Die kerel staat er trouwens om bekend om te profiteren van mensen hun bankrekening... Maar ja, als ge een vrouw op leeftijd genoeg complimentjes geeft, zal er wel eentje zo stom zijn om daarin te trappen zeker?

Ik kan niet wachten tot de relatie van sugarmommy en toyboy op de klippen loopt, hoe grof dat ook mag klinken

Het einde van de rit komt allesinds in zicht, en dan kan de mijne beginnen. Positief blijven!

Klik om te vergroten...

Foxiie zei:

9lives-pauzes horen gewoon bij het studentenleven haha! En wanneer de examens voorbij zijn is er geen kat op dit forum te bespeuren!

Wel fijn om te horen dat je vader het eindelijk een beetje begint in te zien. Uiteindelijk willen ouders (in uw geval uw vader) dat hun kind goed terecht komt en het beste voor hen. Wat uw uitgetelde broer betreft, moet die niet studeren, t'is toch blok?!

Ge zult zien, die jonge kerel zal rap weg zijn wanneer uw ma hem niet kan geven wat hij wil. Een mannelijke, jongere golddiger... En ze zit ook in haar 'midlife crisis' waardoor aandacht van een jongere gast natuurlijk meeeeeer dan welkom is. En had jouw antwoord op Emiel zijn vraag ook gelezen en ik geef je daar volledig gelijk in: zo'n persoon verdient geen 2e kans. Nochtans, ik ben pro 2e kans voor iedereen, maar feit dat ze zelfs een ziekte misbruikt om te kunnen vreemdgaan toont aan hoe gestoord (sorry dat het zo cru overkomt) en hoe zielig ze wel niet is. Blijkbaar heeft ze ook nog eens geld die ze liever aan hem spendeert door een auto cadeau te doen, dan toch alimentatie te betalen en met een beetje moreel besef haar plicht als ouder voor een deel uit te voeren.

PS: Mag ik vragen hoe jullie te weten zijn gekomen dat ze dat kanker-verhaal heeft verzonnen? Ik zou bvb zoiets serieus totaal niet in twijfel willen trekken ook al schijnt het een beetje een raar verhaal te zijn, want ja, wie liegt daar nu over

Klik om te vergroten...

BlazeMusic zei:

Mijn broer fuift liever dan dat hij studeert. En als hij al eens studeert, is 't voor een uur of 2, met daarop volgend het besluit dat "het wel zal lukken" Mij interesseert het niet wat hij doet, hij zal het dan wel aan zijn punten zien.

De rest is uitgelegd in spoiler, omdat het zo'n grote (ge zijt gewaarschuwd...) brok tekst is. Ik scroll zelf ook niet zo graag door lange posts van andere members Probably vol schrijffouten, begint nu toch al laat te worden en begin mijn focus een beetje te verliezen

Spoiler

Mijn moeder had eerder ook al gelogen over de baby van een collega, die zogezegd in het ziekenhuis zou liggen met hersenvlies ontsteking. Na een tijdje deed mijn moeder zogezegd alles voor die collega... Met haar in het ziekenhuis het kindje verzorgen, bij haar logeren, dagenlang weg zijn. Ze kwam zelfs een wenend thuis (mijn moeder) met de boodschap dat het "zo zielig is om dat kind daar met die buisjes in haar neusje te zien liggen".

Mijn pa kreeg echter argwaan. Want hoewel hij die collega ook kende, leek hij haar nooit te zien. Mijn moeder sprak zogezegd altijd in het ziekenhuis met haar af, of bij die collega thuis. Maar we kregen de vrouw in kwestie nooit te zien, wat mijn vader bizar vond, want hij kende haar ook van vroeger. Mijn vader vroeg dus het gsm-nummer van die vrouw, dat kon m'n moeder niet meteen geven, ze vond het niet meteen terug in haar gsm. Een paar dagen daarna kon dat dan ineens wel, en toen probeerde mijn pa die vrouw te bellen, om haar moed in te spreken. De telefoon werd niet opgenomen, dus stuurde hij haar een sms. Hij kreeg vaak smsjes terug, meestal met de boodschap: "bedankt wat je vrouw voor mij doet". Mar vreemd genoeg kon hij haar dus nooit bellen. De argwaan werd groter bij mijn pa, en hij sprak mij daarop aan. Hij wilde langsgaan bij die vrouw (wist haar wel wonen), maar durfde het niet alleen, want hij had al wel door dat er iets niet klopte. Ik ben mee gegaan, en het eerste wat we zagen toen we die straat inreden, was die vrouw met haar partner, en een buggy met haar baby in. Dat kind lag dus helemaal niet in het ziekenhuis. Had ook nooit hersenvliesonsteking gehad. Heel angstig zijn we het gesprek dan maar aangegaan...

Die vrouw bleek mijn vader nooit smjes te hebben gestuurd (ze herkende de gsm nummer ook niet). Ze had mijn moeder ook al enkele maanden niet gesproken. We hebben achteraf in mijn moeder haar handtas geneusd, en 2 gsm's gevonden. Zij stuurde die smsen dus zelf naar mijn vader, om het realistischer te laten lijken.

We confronteerden haar daar dan mee. Want waar had ze dan wel al die nachten gezeten? Ze heeft enkele weken niet gesproken tegen ons. Alsof er niks aan de hand was. Elke keer we haar probeerden aan te spreken, stormde ze razend naar buiten, reed ze weg met de auto, en zagen we haar enkele uren niet meer. Ik bleef de confrontatie aan gaan, mijn pa zakte weg. Hij probeerde wanhopig zijn relatie te herstellen, jammer genoeg door op zijn kop te laten zitten.

Uiteindelijk heb ik gebruld dat het gedaan moest zijn met dat gedrag. Dat ik een verklaring eiste. Toen zei ze wenend dat ze maagkanker had. En dat ze al 8 maanden in behandeling was. Ik wist direct dat ze het verzon. Er zit geen greintje eerlijkheid in dat mens, heb ik doorheen mijn kindertijd vaak genoeg gemerkt. Maar niemand nam mij serieus, want wie zou z'n gezin nu wijsmaken dat hij kanker heeft, juist? Ik vroeg dus om bewijs. Eender wat. Het liefst een ziekenhuisdocument. Heb ik maanden op mogen wachten, want het ene moment lagen ze daar, het andere moment lagen ze ergens anders, liet ze haar post bij een ander aankomen,... Ik was doorheen heel die periode de "zottin" van het gezin. De boeman, het slecht kind. Ik was een onmens, omdat ik ervan overtuigd was dat mijn moeder kanker verzon.

Uiteindelijk kreeg ik dan toch een ziekenhuis document in handen. Ze zei dat ik het snel mocht doorlezen, en ze het daarna weer zou opbergen. Ik merkte meteen op dat haar leeftijd er op stond, maar niet haar geboortedatum. Wat ik vrij bizar vond. Ik zei dat ook luidop, en meteen werden de papieren uit mijn handen getrokken. Razend was ze, verschrikkelijk. Ik kreeg de opmerking: "wat mij betreft, moet gij hier niet meer blijven wonen". Ik heb toen mijn koffers gepakt. Ik kon het allemaal niet zo goed meer aan. Niemand geloofde mij, maar wel mijn moeder. Ik kon het gewoon niet meer aanzien. Ik ben tijdelijk (een half jaar) ergens anders gaan wonen, maar ben na een tijdje terug gekomen (door omstandigheden).

Bij mijn terugkomst, bleek mijn kamer omgebouwd te zijn tot een soort opslagplaats voor haar kleding. Mijn bureau en bed waren tegen de muur gezet, en overal stonden schoenen, lagen lederen jasjes, was er een archiefkast voor haar werkdocumenten geplaatst,... Ze had er blijkbaar niet meer op gehoopt dat ik zou terug komen.

Ik begon alles weer een beetje op zijn plaats te zetten, en haalde heel veel van haar spullen terug uit mijn kast. Na een tijdje begon ik mijn gewoonlijke routine weer op te nemen, en vermeed iedereen in huis. Tegen die muren praten had toch niet veel zin. Ik zocht op een dag naar een cake-doos in mijn kast, om mijn cupcakes in te bewaren van die dag. Deed enkele dozen open (soms zitten daar nog prullen in), en vond in 1 doos allemaal snippers. Vreemd, want dat heb ik nooit gedaan. Ik herkende de hoofding van het gasthuisberg in Leuven. Mijn moeder had blijkbaar het ziekenhuisdocument dat ze mij liet zien voor enkele minuten, versnipperd en weg gemoffeld in de kast. Was immers de enige kamer waar niemand zou gaan zoeken (ik woonde er immers niet meer).

Vertelde dat tegen mijn pa, en hij schoot weer in paniek. We puzzelden, tot we serienummers en datums van behandelingen hadden. We belden naar gasthuisberg, en zei vertelden ons dat de serienummers niet klopten. We lieten het papier volledig reconstrueren in Gent, en toen hadden we tenminste iets dat we in gasthuisberg konden voorleggen. Daar vertelden ze ons dat het een vals document was, die hoofding al jaren niet meer gebruikt wordt, en er zelfs verkeerde afdelingen in het document vermeld werden.

Toen wisten we het dus. Alsook, mijn moeder mee geconfronteerd, en toen ik de bom ontploft. Ze is het afgebold, scheiding aangevraagd (blijkbaar al eerder, maar toen kregen we de papieren) en was weg met ons geld.

Maar ja, wil je haar aanklagen voor valsheid in geschriften? Da's goed, start maar een nieuwe procedure, want dit heeft niks met de echtscheiding te maken. We hebben geen geld voor nog een rechtzaak. We hadden geluk met de pro-deo voor de echtscheiding zelf, denk niet dat dit ons nog eens lukt voor een andere zaak. En tot die tijd loopt zij gewoon los rond. In de nabijheid van mijn 12-jarige broertje, die ze 2 weken per maand voor haar heeft (co-ouderschap). Het ziekenhuis zelf onderneemt niks. Er is geen fraude gepleegd (of iets anders met negatieve gevolgen voor het ziekenhuis), en dan moeien ze zich blijkbaar niet, m'n pa is vaak genoeg naar info gaan vragen. Juridische dienst van gasthuisberg kon alleen een document voor ons opstellen, met de melding dat haar document vals is.

Ze heeft wel meerdere dingen gedaan die haar als "mentaal ziek" bestempelen. Maar daar wil ik niks over horen. Ik vind dat "mentaal ziek" en "er dus niks aan kunnen doen" te vaak in 1 zin gebruikt worden. Mijn moeder wist perfect wat ze deed. Elk detail had ze gepland, om haar verhaal zo waterdicht mogelijk proberen te maken. Dus ja, ergens is ze heel erg ziek, maar ze beseft goed genoeg wat ze doet.

Ik ben 22, en hoewel ik haar nooit meer toelaat in mijn leven, denk ik dat er een moment komt dat zij hier anders over gaat denken. En als ze haar zin niet krijgt, gaat ze over lijken. Probeert ze mensen te manipuleren, gaat ze rondhoren in je olmgeving, probeert ze alles tegen je te gebruiken, houdt ze je in het oog,... Ik hoop dat ze mij nooit meer vindt. Ik zal haar niet toelaten, nooit, maar de gedachte dat zij ooit zou ontdekken waar ik woon later... Krijg ik gewoon kippenvel van. De uitspraak: "jij kan me niet weghouden van je kinderen later" was in de laatste maanden ook vaak gevallen. Ook had ze er al mee gedreigd mijn lief op te zoeken (hoe ze dat zou doen, weet ik niet) en daar mijn "ware aard" eens te gaan uitleggen. Geen idee wat ze daarmee bedoelde, want ik deed helemaal niks verkeerd... Mijn lief heeft haar gelukkig nooit gehoord.

Dat mens is niet goed in haar hoofd, maar niemand lijkt ons daarmee te kunnen helpen. Neen, blijkbaar moet je eerst een procedure opstarten. Tot die tijd WEET iedereen dat ze een vals ziekenhuisdocument heeft opgemaakt, maar lijkt iedereen braaf z'n oogjes te sluiten omdat het niet voor de rechtbank is geweest. Dus wat hebben ze dan maar beslist? De 12-jarige zoon bij haar te laten. Wetende dat ze niet spoort. Want als er geen rechtzaak rond zit, is het blijkbaar niet "officieel" gebeurd. Ik vind dit walgelijk...

+ later is dan aan het licht gekomen dat ze dat allemaal voor die jongere flirt deed. Al haar "afwezigheden" thuis, zat ze bij die kerel. Die woont hier ook ergens in de buurt, en soms ziet mijn pa die passeren met de fiets. Die kerel kijkt dan eens, zwaait, en knipoogt. M'n pa moet zich elke keer inhouden om die niet compleet bij elkaar te kloppen. Is 1 keer gebeurd (die kerel begon) en toen werd mijn pa aangeklaagd voor slagen en verwondingen. Is geseponeerd toen. Zowel zij, als haar flirt, zijn even ziek, geloof mij.

Klik om te vergroten...

Preske zei:

Zijn die valse documenten, die leugens over de kanker en die asbest allemaal vernoemd geweest tijdens de procedure voor de echtscheiding? Dat moet toch in ulle voordeel gespeeld hebben dan.

Klik om te vergroten...