Archief - Het grote schrijvers-topic
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Tremium
Legacy Member
Interesting. Ik schrijf over het algemeen graag (zie blog) maar effectief een verhaal verzinnen vind ik dan weer moeilijker.
Ik had me een paar weken geleden eens voorgenomen om op regelmatige basis eens wat korte verhalen te schrijven, maar daar komt voorlopig niks van in huis (buiten een paar extreem korte pogingen)
. Jammer eigenlijk.
Een van mijn probeersels (eens testen of ik een mini-dialoogje in een tekst kon verwerken :') )
.
Ik had me een paar weken geleden eens voorgenomen om op regelmatige basis eens wat korte verhalen te schrijven, maar daar komt voorlopig niks van in huis (buiten een paar extreem korte pogingen)
. Jammer eigenlijk.Een van mijn probeersels (eens testen of ik een mini-dialoogje in een tekst kon verwerken :') )
.Avondland
Legacy Member
Nu, grammaticaal schort er zeker nog iets aan. Door het vele schrappen van stukken zin blijven er woorden achter waardoor de hele zinsconstructie niet meer juist is. Maar alvast bedankt voor de tips! Wat minder wollig taalgebruik misschien, hoewel ik het ook niet op een kinderlijke manier wil beschrijven. Ik hou nu eenmaal van barok taalgebruik, zoals die van Dostojevski.
Avondland
Legacy Member
Twee tafels rechts van ons zag ik een gezette vijftiger die alleen aan een tafel zat te eten. Hij had zijn servet uitgevouwen en in zijn kraag gestopt en at zijn maal gulzig op. Ribbetjes waren het. Het viel me op dat hij een eigenaardig ritueel ontwikkeld had. Telkens wanneer hij een ribbetje had opgepeuzeld likte hij zijn vingers af en krabde aan zijn neus. Het was een eigenaardige tic. Dan nam hij zijn glas en nam er een grote teug uit, waarna hij terug aan de ribbetjes begon aan te vallen. Zijn glas was vettig, maar dat leek hem niet te deren. Eigenlijk leek het of er voor hem geen omgeving bestond, alleen maar zijn maaltijd bestond en dat was zijn centrum van de wereld. Het was voor hem een heilig moment en niemand leek hem daarin te kunnen storen. Ik vroeg me af hoe hij zou reageren mocht iemand bij hem aan tafel zitten. Zou hij die persoon gewoon negeren en verder eten? Of zou hij verweesd kijken naar de persoon die hem vergezelde en even het noorden kwijt zijn? Hoewel hem bezwaarlijk een contemplatief karakter toegedicht kon worden had hij iets weg van iemand die een ritueel uitvoerde en daar volledig in opging. Wereld af, eetmodus aan. Zijn extatische roes deed me denken aan de blijdronken engeltjes van de statige trap van dit etablissement, waardoor hij hommage leek te brengen aan de dwaze vrolijkheid waar Café Centraal zo bekend om was.
Hopelijk nu wat beter?
PersonalJesus
Legacy Member
Ik vind van wel, ja.Avondland zei:Twee tafels rechts van ons zag ik een gezette vijftiger die alleen aan een tafel zat te eten. Hij had zijn servet uitgevouwen en in zijn kraag gestopt en at zijn maal gulzig op. Ribbetjes waren het. Het viel me op dat hij een eigenaardig ritueel ontwikkeld had. Telkens wanneer hij een ribbetje had opgepeuzeld likte hij zijn vingers af en krabde aan zijn neus. Het was een eigenaardige tic. Dan nam hij zijn glas en nam er een grote teug uit, waarna hij terug aan de ribbetjes begon aan te vallen. Zijn glas was vettig, maar dat leek hem niet te deren. Eigenlijk leek het of er voor hem geen omgeving bestond, alleen maar zijn maaltijd bestond en dat was zijn centrum van de wereld. Het was voor hem een heilig moment en niemand leek hem daarin te kunnen storen. Ik vroeg me af hoe hij zou reageren mocht iemand bij hem aan tafel zitten. Zou hij die persoon gewoon negeren en verder eten? Of zou hij verweesd kijken naar de persoon die hem vergezelde en even het noorden kwijt zijn? Hoewel hem bezwaarlijk een contemplatief karakter toegedicht kon worden had hij iets weg van iemand die een ritueel uitvoerde en daar volledig in opging. Wereld af, eetmodus aan. Zijn extatische roes deed me denken aan de blijdronken engeltjes van de statige trap van dit etablissement, waardoor hij hommage leek te brengen aan de dwaze vrolijkheid waar Café Centraal zo bekend om was.
Hopelijk nu wat beter?
Nog steeds "aan de ribbetjes aanvallen", maar da's slordigheid, denk ik.
"Eigenlijk leek het of er voor hem geen omgeving bestond, alleen maar zijn maaltijd bestond en dat was zijn centrum van de wereld." Twee keer 'bestond', beter: Eigenlijk leek het of er voor hem geen omgeving bestond, voor hem was er alleen zijn maaltijd en dat was zijn centrum van de wereld. (Maar dan rijst de vraag, hoe kan iets het centrum van zijn wereld zijn als er voor hem geen wereld bestond?
)"Telkens wanneer hij een ribbetje had opgepeuzeld likte hij zijn vingers af en krabde aan zijn neus."
'Telkens' zonder meer is beter, 'telkens als' en 'telkens wanneer' is enkel standaardtaal in België.
En nu ga ik écht muggenziften, maar zjust is zjust: "Twee tafels rechts van ons...", dit is alleen mogelijk als iedereen aan dezelfde kant van de tafel zit.
Anders is rechts niet voor iedereen rechts.PersonalJesus
Legacy Member
Tremium zei:Interesting. Ik schrijf over het algemeen graag (zie blog) maar effectief een verhaal verzinnen vind ik dan weer moeilijker.
Ik had me een paar weken geleden eens voorgenomen om op regelmatige basis eens wat korte verhalen te schrijven, maar daar komt voorlopig niks van in huis (buiten een paar extreem korte pogingen)
Het viel Lucas pas op hoe de apathie van Kim zijn gedachtegang, of eerder het gebrek eraan, beïnvloedde. “Kim,” zei Lucas terwijl hij de donkere wolken die boven hen zweefden bestudeerde. “Wat doen we als het begint te regenen?”
“We wachten tot aan het einde der tijden,” was het emotieloze antwoord. Lucas keek naar Kim. Waarom was ze zo apathisch? Waarom deed ze zich zo…doods voor?
Lucas begreep het niet. Lucas begreep het allemaal niet.
“Het wordt tijd om te gaan vrees ik,” probeerde Lucas voorzichtig, maar Kim reageerde niet. “Ga je mee?”
Geen antwoord. Geen reactie. Geen enkele beweging die aanduidde dat Kim hem hoorde.
“Dag Kim.”
Terwijl Lucas aanstalten maakte om de lange wandeling naar huis te beginne, draaide Kim zich om. “Wacht Lucas, ik ga mee,” zei ze en ze stond recht. Lucas zag de droevige blik in haar ogen. Deze ogen straalden wanhoop uit. De eens zo vrolijke ogen waren niet meer herkenbaar. “Ik wacht op je.”
Een van mijn probeersels (eens testen of ik een mini-dialoogje in een tekst kon verwerken :') )
Hmmmm, moeilijk.
'k Vind de personages weinig geloofwaardig en de hele tekst is redelijk abstract te noemen.'Pas' zonder meer in de verleden tijd, is dat correct? Ik grijp alleszins altijd terug naar 'toen pas' of 'dan pas' als ik het over het verleden heb. 'Pas' reserveer ik voor de tegenwoordige tijd, maar ik kan er ook volledig naast zitten.
"Zijn gedachtegang, of eerder het gebrek eraan" klinkt misschien leuk, maar is redelijk betekenisloos. Wat bedoel je, dat Lucas niet nadacht op dat moment? Dat zijn hoofd leeg was? Verder zou ik ook vermoeden dat Kims apathie eerder Lucas zijn emoties zou beïnvloeden dan zijn gedachtegang.
Ik vind het leuk hoe je door middel van een banaliteit als het weer een veel wezenlijker onderwerp aanraakt. De lezer voelt dat wanneer Lucas over het weer begint, het hem eigenlijk helemaal niet om het weer te doen is. De dialoog krijgt hierdoor een plausibele geladenheid, maar dan ga je er los over met "We wachten tot het einde der tijden".
Serieus, wie zegt nu zoiets?"(...) was het emotieloze antwoord". Waarom 'het' antwoord? Nu geef je 'antwoord' de nuance mee dat het er met zekerheid zou gekomen zijn, en dat was niet zo.
"Lucas begreep het niet. Lucas begreep het allemaal niet." Allemaal niet = niks. Het is een klein verschil in betekenis, maar als je het wil versterken en evenveel woorden wilt gebruiken, kun je ook 'helemaal niet' gebruiken.
"Geen antwoord. Geen reactie. Geen enkele beweging die aanduidde dat Kim hem hoorde." Mooi, in stijgende lijn.
"Dag Kim." Ook hier weer, we weten allebei dat Lucas niet gewoon gedag zegt aan Kim. Hij geeft te kennen dat hij opgeeft. Mooi!
"Terwijl Lucas aanstalten maakte om de lange wandeling naar huis te beginnen, draaide Kim zich om. “Wacht Lucas, ik ga mee,” zei ze en ze stond recht. Lucas zag de droevige blik in haar ogen. Deze ogen straalden wanhoop uit. De eens zo vrolijke ogen waren niet meer herkenbaar. “Ik wacht op je.”
Waar kom dít opeens vandaan?
Weinig geloofwaardig hoor, probeer deze omkeer op zijn minst te benoemen, dan kun je hem ook verklaren en geloofwaardiger maken.Tremium
Legacy Member
PersonalJesus zei:Hmmmm, moeilijk.
'Pas' zonder meer in de verleden tijd, is dat correct? Ik grijp alleszins altijd terug naar 'toen pas' of 'dan pas' als ik het over het verleden heb. 'Pas' reserveer ik voor de tegenwoordige tijd, maar ik kan er ook volledig naast zitten.
"Zijn gedachtegang, of eerder het gebrek eraan" klinkt misschien leuk, maar is redelijk betekenisloos. Wat bedoel je, dat Lucas niet nadacht op dat moment? Dat zijn hoofd letterlijk leeg was? Verder zou ik ook vermoeden dat Kims apathie eerder Lucas zijn emoties zou beïnvloeden dan zijn gedachtegang.
Ik vind het leuk hoe je door middel van een banaliteit als het weer een veel wezenlijker onderwerp aanraakt. De lezer voelt dat wanneer Lucas over het weer begint, het hem eigenlijk helemaal niet om het weer te doen is. De dialoog krijgt hierdoor een plausibele geladenheid, maar dan ga je er los over met "We wachten tot het einde der tijden".
"(...) was het emotieloze antwoord". Waarom 'het' antwoord? Nu geef je 'antwoord' de nuance mee dat het er met zekerheid zou gekomen zijn, en dat was niet zo.
"Lucas begreep het niet. Lucas begreep het allemaal niet." Allemaal niet = niks. Het is een klein verschil in betekenis, maar als je het wil versterken en evenveel woorden wilt gebruiken, kun je ook 'helemaal niet' gebruiken.
"Geen antwoord. Geen reactie. Geen enkele beweging die aanduidde dat Kim hem hoorde." Mooi, in stijgende lijn.
"Dag Kim." Ook hier weer, we weten allebei dat Lucas niet gewoon gedag zegt aan Kim. Hij geeft te kennen dat hij opgeeft. Mooi!
"Terwijl Lucas aanstalten maakte om de lange wandeling naar huis te beginnen, draaide Kim zich om. “Wacht Lucas, ik ga mee,” zei ze en ze stond recht. Lucas zag de droevige blik in haar ogen. Deze ogen straalden wanhoop uit. De eens zo vrolijke ogen waren niet meer herkenbaar. “Ik wacht op je.”
Waar kom dít opeens vandaan?
Haha
Geen idee hoor, gewoon even iets uit m'n duim gezogen dat ik wel goed vond klinken .Om een echt degelijk opgebouwd verhaal te schrijven ben ik veel te lui denk ik. Maar wie weet, op een mooie dag...
.Avondland
Legacy Member
PersonalJesus zei:Ik vind van wel, ja.
Nog steeds "aan de ribbetjes aanvallen", maar da's slordigheid, denk ik.
"Eigenlijk leek het of er voor hem geen omgeving bestond, alleen maar zijn maaltijd bestond en dat was zijn centrum van de wereld." Twee keer 'bestond', beter: Eigenlijk leek het of er voor hem geen omgeving bestond, voor hem was er alleen zijn maaltijd en dat was zijn centrum van de wereld. (Maar dan rijst de vraag, hoe kan iets het centrum van zijn wereld zijn als er voor hem geen wereld bestond?
"Telkens wanneer hij een ribbetje had opgepeuzeld likte hij zijn vingers af en krabde aan zijn neus."
'Telkens' zonder meer is beter, 'telkens als' en 'telkens wanneer' is enkel standaardtaal in België.
En nu ga ik écht muggenziften, maar zjust is zjust: "Twee tafels rechts van ons...", dit is alleen mogelijk als iedereen aan dezelfde kant van de tafel zit.
Jep, nog wat slordigheid erin. Maar ik denk dat de meeste manuscripten vol staan met slordigheden, waar het nog maanden kan duren eer ze er allemaal uitgefilterd zijn. Over dat laatste: dat zal nog wel veranderen. Eventueel 'twee tafels verder' zonder een richtingsaanduiding want dat is niet echt zo essentieel.
Met die omgeving en ruimte: het idee was eigenlijk de 'sacrale' en 'profane' ruimte te gebruiken zoals Mircea Eliade: het ene is zingevende kosmos en het andere is zinloze chaos. De vijftiger beleeft een heilig moment en trekt zich terug in een spreekwoordelijke sacrale ruimte, waardoor de gewone omgeving voor hem niets meer betekent en er geen aandacht aan schenkt. Het centrum van zijn wereld heeft betrekking op de sacrale ruimte, waarin hij zich bevindt.
Bart Religion
Legacy Member
Tremium zei:Om een echt degelijk opgebouwd verhaal te schrijven ben ik veel te lui denk ik. Maar wie weet, op een mooie dag...
Dat hoeft ook niet. Een 'verhaal' kan gerust gefragmenteerd zijn en zonder echt plot. Tenslotte heeft het echte leven ook geen plot. Dingen gebeuren gewoon.
Brick Top
Legacy Member
Ik had vijf appels. Misschien niet de allergrootsten maar wel mooi van kleur.
Is het allergrootsten of allergrootste, zonder die N op het einde? Ik zou denken zonder N omdat je daar in principe nog gewoon 'appels' kunt achter zetten hé. Voor alle duidelijkheid, dit is een belachelijk voorbeeldzinnetje dat ik snel verzonnen heb.
Is het allergrootsten of allergrootste, zonder die N op het einde? Ik zou denken zonder N omdat je daar in principe nog gewoon 'appels' kunt achter zetten hé. Voor alle duidelijkheid, dit is een belachelijk voorbeeldzinnetje dat ik snel verzonnen heb.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.