Archief - Het grote schrijvers-topic

Brick Top · 29 mrt 2010

Vooraleer ik definitief, nu ja, 'definitief', het gezelschap van mijn bed opzocht nam ik nog één dvd uit het schap.

Begrijpen jullie die zin? Het gaat over het onderlijnde stuk. Wat ik wil zeggen is dat definitief niet echt 'definitief' is natuurlijk, want dat zou betekenen dat ik dood ben ofzo. Maar met al die komma's leest dat precies niet erg vlot hé, wel? Of is dat de beste manier om zoiets neer te schrijven?

Oh ja, nog iets. Als ik het woord 'ziel' opzoek op Van Dale krijg ik de volgende definitie:

ziel de; -en 1 v(m) het niet-stoffelijk gedeelte vanwaaruit de mens leeft; (godsd) onsterfelijk deel vd mens: ter ~e gaanasterven; b) ophouden te bestaan; God hebbe zijn ~ gezegd ve overledene; zich met hart en ~ aan iets wijden met zijn hele wezen 2 m,v persoon, mens: hoe meer ~en hoe meer vreugd hoe meer gasten hoe prettiger; ~tjes winnen bekeerlingen maken

Ik wil weten of dat woord vrouwelijk of mannelijk is, maar er staat v(m). Wat betekent dat? Dat dat woord zowel mannelijk als vrouwelijk kan zijn, naargelang het geslacht van de persoon in kwestie? Shame on me dat ik dat niet weet maar bon...

Bart Religion · 29 mrt 2010

Gewoon dat hele definitief laten vallen?

PersonalJesus · 29 mrt 2010

het moeilijkste aan schrijven vind ik schrappen :unsure:

altijd een beetje afscheid nemen

Brick Top · 29 mrt 2010

Bart Religion zei:
Gewoon dat hele definitief laten vallen?

Mss wel ja. Iedereen weet dat als je definitief je bed opzoekt je niet 'definitief' gaat slapen. Dwaas om daar op in te gaan eigenlijk, nu ik erover nadenk...

PersonalJesus zei:
het moeilijkste aan schrijven vind ik schrappen altijd een beetje afscheid nemen

Ja, maar 't is toch belangrijk hoor. Daarstraks ook nog wat liggen schrappen en nadien leest uw verhaal echt meteen een heel pak 'frisser'. Soms wel spijtig want hier en daar moest ik zinnen schrappen die echt wel 'mooi' waren imo. Maarjah, keuzes maken hé.

PersonalJesus · 29 mrt 2010

Brick Top zei:
Mss wel ja. Iedereen weet dat als je definitief je bed opzoekt je niet 'definitief' gaat slapen. Dwaas om daar op in te gaan eigenlijk, nu ik erover nadenk....

Ik ging dit net vermelden.

En "het gezelschap van je bed opzoeken" vind ik niet goed gekozen, ook al is het figuurlijk. Bij mij impliceert het woord "gezelschap" gelijkwaardigheid of gelijksoortigheid van twee elementen. Of toch op z'n minst dat de twee partijen elkaar actief bevoordelen. Het is muggenzifterij, maar als je doelt op de knusheid of de warmte van je bed, benoem het dan ook zo.

V(m) = vrouwelijk maar kan ook mannelijk zijn?

Lifen · 30 mrt 2010

Aan de schrijvers onder jullie:
www.thesistools.com/?id=129756

Thanks :]
Ps. Als jullie vragen hebben/commentaar & tips voor de enquête of de toekomstige site: PM

Brick Top · 30 mrt 2010

Lifen zei:
Aan de schrijvers onder jullie:
www.thesistools.com/?id=129756

Thanks :]
Ps. Als jullie vragen hebben/commentaar & tips voor de enquête of de toekomstige site: PM

Mag ik die vragen in 't Nederlands beantwoorden? Ik wil het ook in 't Engels doen hoor, maar dan gaat het wel niet foutloos zijn. Aan u de keuze.

Avondland · 31 mrt 2010

"Oprijzend uit de pracht van de zee was de dood op hem neergestreken als een donkere donderwolk. Een visioen van de dood, nu voor eeuwig buiten zijn bereik, een majesteitelijke, roemrijke, heroïsche dood, vervulde zijn brein met vervoering. En als de wereld juist gemaakt zou zijn voor deze stralende dood, waarom zou de wereld er dan ook niet aan ten onder gaan?"
(Yukio Mishima)

Dit vind ik persoonlijk een van de mooiste stukken tekst op het einde van een boek dat ik ooit heb gelezen. Dit zoek ik te evenaren. Het is allesomvattend, zeer krachtig en zet aan tot nadenken. De moeilijkheid is vragen te stellen die er echt wel toe doen en niet zomaar uit de lucht gegrepen zijn. Want daar kom je wel heel snel aan en die haal je er zo uit. Dit stukje van Mishima blijft me echterbij. Ik ben bezig aan een stukje tekst over de schijn van onkwetsbaarheid, maar ik vrees voor een van de pot gerukte vraag- of probleemstelling.

Komt trouwens uit 'Een zeeman door de zee verstoten', te vinden in je lokale Fnac-filiaal.

PersonalJesus · 31 mrt 2010

Ik snap er niks van. :unsure:

Wie gaat er nu ten onder? Een persoon of de wereld?

Brick Top · 1 apr 2010

'Morgen zou ik er werk van maken, deze keer voor echt.'

Die 'voor echt', is dat correct Nederlands? Taaladvies zegt daar niet meteen iets over. En google helpt ook niet: 'Ik ruilde mijn rijbewijs om voor een echt exemplaar.' maar dat is niet de manier waarop ik 'voor echt' gebruik hé.

Matte7052 · 1 apr 2010

Ik zou 'voor echt' vervangen door 'serieus'.

waffel · 1 apr 2010

PersonalJesus zei:
het moeilijkste aan schrijven vind ik schrappen altijd een beetje afscheid nemen

PersonalJesus: Schrappen is afscheid nemen

Als je ooit bekend wordt wordt dit één van je quotes!

PersonalJesus · 2 apr 2010

'k vind de zin "morgen zou ik er werk van maken, deze keer serieus" ook niet zo goed klinken eerlijk gezegd.

naar mijn aanvoelen moet er nog wat meer gewicht in het tweede deel van de zin.

misschien, "en deze keer meen(de) ik het"?

Over die "zou", ben je zeker dat je dat wilt gebruiken? Mijn werkwoordsvormen zijn roestig, maar hier lijkt het alsof je in de toekomst beschrijft hoe je van plan was er werk van te maken, maar dat het niet is gebeurd. En dan kun je "morgen" niet gebruiken.

PersonalJesus · 2 apr 2010

mjah, totaal ander kaliber dan wat de meeste ambiëren, de 'flow' is nog een beetje roestig omdat ik wat heb moeten herarrangeren en het laatste deel is gewoon droge materie.

't zou een recensie van sid meier's railroads! moeten worden.

De immer joviale Sid Meier mag toch stilaan tot de fossielen van de game-industrie gerekend worden. Binnenkort viert hij zijn dertigste jaar in de branche, zelf loopt hij tegen de zestig aan en de games die zijn naam dragen zijn niet meer op twee handen te tellen. Dat hij op die leeftijd nog actief blijft is niet alleen goed nieuws voor de pensioenkas, zo blijkt. Met zijn uiterst populaire Civilisation-reeks waagde hij zich met succes aan remakes en heeft hij bewezen dat hij gamers kan blijven bekoren. Dat hij uit diezelfde oude doos Railroad Tycoon opdiept om nieuw leven in het virtuele treinlandschap te blazen zou dus geen verrassing mogen zijn. Met een uitroepteken in de titel lijkt Meier ons te beloven dat het een wel heel erg dolle rit wordt deze keer.
Toegegeven, ik moet opletten met die loftrompet. Meiers rol in Firaxis Games is door de jaren heen behoorlijk wat verschoven zodat hij zich kan bezighouden met de leuke kanten van de zaak. (Ik gok: donuts lopen vreten op het bureau en als een wijze oom zijn ideetjes afschieten op weerloze programmeurs terwijl zijn naam in het groot op de doos komt.) Toch is de keuze voor deze franchise er niet één zonder risico. Met de originele Railroad Tycoon had hij een pareltje in handen en een andere ontwikkelaar leverde puik werk af met twee opvolgers. We kunnen dus wel stellen dat de naam enige reputatie met zich meedraagt.
Waar Firaxis’ ambitie met deze game ligt wordt algauw duidelijk. Het amusante introfilmpje lijkt het hele tycoongebeuren van de vorige games een beetje te relativeren. De opzet bestaat erin een resem scenario’s tot een goed einde te brengen. Deze zijn onafhankelijk van mekaar en verschillen in moeilijkheidsgraad. Enerzijds heb je een reeks scenario’s die losjes gebaseerd zijn op de geschiedenis. Door vooropgestelde doelen te behalen voor een gegeven jaartal breng je het scenario tot een goed einde. Die gaan van “Vervoer tien ton staal naar Berlijn”, tot “Maak een passagiersverbinding tussen Parijs en Bern”. Dit kun je op je eentje doen, maar ook tegen één of meerdere door de computer bestuurde spelers. In de scenario’s die niet op een welbepaald land zijn gebaseerd hoef je je maar om één ding druk te maken: als laatste spoorwegmaatschappij overblijven. Hier komt het hele economische systeem bij aan te pas. Afhankelijk van hoe je het gedaan hebt krijg je prestigepunten, die zullen bepalen hoe je personage zijn virtuele laatste dagen slijt. Dit gaat van zwerver tot President van de Verenigde Staten. Ik kan niet anders dan vermoeden dat journalist voor een gameblad ergens ver daaronder bengelt.
Eer je de eed als president kunt afleggen, moet er dus geld verdiend worden. Veel geld. Hoe je dit doet, als baas van een spoorwegmaatschappij, ligt voor de hand: je vervoert. Op de hele kaart liggen dorpjes, steden en metropolissen verspreid, elk met hun eigen vraag en aanbod.

Avondland · 2 apr 2010

Twee tafels rechts van ons zag ik een gezette vijftiger die alleen aan een tafel zat te eten. Hij had zijn servet uitgevouwen en in zijn kraag gestopt en at zijn maal op een gulzige manier op. Ribbetjes waren het. Het viel me op dat hij een eigenaardig ritueel ontwikkelde. Iedere keer wanneer hij een ribbetje had opgepeuzeld likte hij zijn vingers af en krabde aan zijn neus. Het was een eigenaardige tik moet ik zeggen. Dan nam hij zijn glas en nam er een grote teug uit, waarna hij terug aan de ribbetjes begon aan te vallen in zijn toegeëigende stramien. Hij deed me denken aan een gulzig varken, want hij smakte luidop en liet af en toe een boer. Zijn glas was vettig van zijn handen, maar dat leek hem niet te deren. In feite leek het of er voor hem geen omgeving bestond, alleen maar zijn maaltijd stond voor hem en dat leek zijn centrum van de wereld. Het was voor hem een heilig moment en niemand kon hem daarin storen. Ik vroeg me af hoe hij zou reageren mocht iemand naast hem zitten. Zou hij die persoon gewoon negeren en verder eten? Of zou hij verweesd kijken naar de persoon die hem vergezelde en even het noorden kwijt zijn? Hoewel hij bezwaarlijk een contemplatief karakter toegedicht kon worden had hij iets weg van iemand die een ritueel uitvoerde en daar volledig in opging. Eetmodus aan, wereld af. Zijn extatische roes die zijn gezicht kenmerkte deed me denken aan de blijdronken engeltjes van de statige trap van dit etablissement, waardoor dit onsmakelijke tafereel hommage leek te brengen aan de allure van de dwaze vrolijkheid van Café Centraal.

Ik ben niet zo zeker over die laatste zin. Tips?

Brick Top · 2 apr 2010

Avondland zei:
Twee tafels rechts van ons zag ik een gezette vijftiger die alleen aan een tafel zat te eten. Hij had zijn servet uitgevouwen en in zijn kraag gestopt en at zijn maal op een gulzige manier op. Ribbetjes waren het. Het viel me op dat hij een eigenaardig ritueel ontwikkelde. Iedere keer wanneer hij een ribbetje had opgepeuzeld likte hij zijn vingers af en krabde aan zijn neus. Het was een eigenaardige tik moet ik zeggen. Dan nam hij zijn glas en nam er een grote teug uit, waarna hij terug aan de ribbetjes begon aan te vallen in zijn toegeëigende stramien. Hij deed me denken aan een gulzig varken, want hij smakte luidop en liet af en toe een boer. Zijn glas was vettig van zijn handen, maar dat leek hem niet te deren. In feite leek het of er voor hem geen omgeving bestond, alleen maar zijn maaltijd stond voor hem en dat leek zijn centrum van de wereld. Het was voor hem een heilig moment en niemand kon hem daarin storen. Ik vroeg me af hoe hij zou reageren mocht iemand naast hem zitten. Zou hij die persoon gewoon negeren en verder eten? Of zou hij verweesd kijken naar de persoon die hem vergezelde en even het noorden kwijt zijn? Hoewel hij bezwaarlijk een contemplatief karakter toegedicht kon worden had hij iets weg van iemand die een ritueel uitvoerde en daar volledig in opging. Eetmodus aan, wereld af. Zijn extatische roes die zijn gezicht kenmerkte deed me denken aan de blijdronken engeltjes van de statige trap van dit etablissement, waardoor dit onsmakelijke tafereel hommage leek te brengen aan de allure van de dwaze vrolijkheid van Café Centraal.

Eerlijkheid duurt het langst dus ik zeg rechtuit mijn mening. Maar ik vind dat helemaal niet zo goed geschreven. Sommige woorden komen te geforceerd over, alsof je té literair wil doen. En die zin die ik vet heb gezet is ronduit irritant, dat merk je zelf toch ook als je dat hardop leest? 'Hij at zijn maaltijd op een gulzige manier op.'. Lees dat ne keer hardop, ge zult wel snappen wat ik bedoel. Die tweede zin in 't vet is al juist van 't zelfde. Die is grammaticaal ook gewoon fout denk ik.

Nee, vind dit echt niet leuk lezen. Dat is mijn bescheiden mening uiteraard. Kan goed zijn dat dat ik daar alleen in sta maar ik hoop dat je mijn eerlijkheid op prijs stelt.

Brick Top · 2 apr 2010

Geen vrijdagavond waarop we ons te buiten gaan aan drank en bevallige jongedames, geen ordinaire aftrap van het weekend voor een keer. Op de plaats waar ik me bevond schitterden de vrouwen door afwezigheid, terwijl ik de alcohol altijd al aan mij voorbij had laten gaan, vuur behoeft geen olie. Ik had het allemaal al zo vaak gezien. Steeds opnieuw de gekende decors, steeds diezelfde mensen. Ik kon ze zo onderhand wel dromen. Mijn leven leek wel een videospel dat ik iedere maandagochtend van voor af aan begon te spelen, elke week weer opnieuw. Een vast stramien dat danig op mijn gemoed begon te werken. Het was aan mij om deze impasse te doorbreken. Alsof ik dat nog niet wist, ik was godverdomme jaren geleden al tot die conclusie gekomen. ‘Morgen maak ik er werk van!’. Morgen mijn kloten ja.

Die bewuste avond werd ik omringd door de muren en de meubelen die me hadden zien opgroeien van kindsbeen af. De geur van het ouderlijk huis, onbetaalbaar. Afgezien van onze lavendelkleurige kater Jaroslav II had ik met niemand rekening te houden. Mijn ouders waren immers vertrokken op een vierdaagse citytrip naar Drievliet, ondertussen toch ook al weer een maand of twee geleden. ‘Geen nieuws, goed nieuws!’ zei mijn vader altijd, en wie ben ik om hem tegen te spreken. Wat een moment van bezinning had kunnen worden werd er één van hersenloos vertier. Wederom een gemiste kans. Morgen zou ik er werk van maken, deze keer voor echt. Vanuit de zitbank deed ik me een ganse avond te goed aan actiefilms uit de jaren negentig, de jaren waarin ik was opgegroeid. Ik had een voorliefde voor dat soort films. Iconen zoals Schwarzenegger en Stallone die het kwaad eigenhandig een halt toeriepen, mannen naar mijn hart. Tijdens die nostalgische trip werd ik geflankeerd door een glas koemelk en een buitengewoon grote naaktkat die ik nog niet eerder had opgemerkt. Zolang ze mijn koemelk maar onaangetast liet zag ik geen graten in haar aanwezigheid, gastvrij als ik ben.

De ene dvd werd afgelost door de volgende en voor ik het goed en wel besefte wezen de wijzers van de klok allebei zuidwaarts. Een mooi moment om te gaan slapen als je het mij vraagt. Al kon je die paar uurtjes horizontale rust moeilijk klasseren onder de noemer ‘slaap’. Slaap was al geruime tijd niet meer aan mij besteed. Het was de rusteloosheid in mij die me tot rust bracht maar nooit verder dan dat, ironie is ook Hem niet vreemd vermoed ik. Na dagen zonder slaap flirtte ik vaak met de grens van krankzinnigheid. Gelukkig was die grens op dat moment nog niet bereikt. Ik nam nog een laatste dvd uit het schap, eentje voor de traditie in stand te houden. Het was een film van mijn favoriete regisseur, Vivien Thomas, een man met Zuid-Afrikaanse roots maar bovenal een grootmeester van de erotische film. Voor zijn werk maakte ik graag een uitzondering, want een liefhebber van het genre was ik eigenlijk al een hele poos niet meer. Maar de wijze waarop hij lust en liefde tot één intens geheel smeedt zou zelfs Joden en Arabieren tot gemeenschap kunnen bewegen. Zijn wondermooie, weliswaar geënsceneerde, vrijpartijen herinnerden me aan betere tijden. Gevoelens die ik moeilijk onder woorden kon brengen en die zonder hem waarschijnlijk al lang een stille dood gestorven zouden zijn. Dat hij me met deze laatste dvd de soundtrack van mijn toekomst zou aanreiken had ik echter nooit kunnen voorspellen.

Ondertussen al heel wat meer geschreven maar ben is benieuwd naar wat jullie hier van vinden. Gewoon mijn schrijfstijl in 't algemeen... Geen blad voor de mond nemen, doe ik ook niet.

PersonalJesus · 2 apr 2010

Avondland zei:
Twee tafels rechts van ons zag ik een gezette vijftiger die alleen aan een tafel zat te eten. Hij had zijn servet uitgevouwen en in zijn kraag gestopt en at zijn maal op een gulzige manier op. Ribbetjes waren het. Het viel me op dat hij een eigenaardig ritueel ontwikkelde. Iedere keer wanneer hij een ribbetje had opgepeuzeld likte hij zijn vingers af en krabde aan zijn neus. Het was een eigenaardige tik moet ik zeggen. Dan nam hij zijn glas en nam er een grote teug uit, waarna hij terug aan de ribbetjes begon aan te vallen in zijn toegeëigende stramien. Hij deed me denken aan een gulzig varken, want hij smakte luidop en liet af en toe een boer. Zijn glas was vettig van zijn handen, maar dat leek hem niet te deren. In feite leek het of er voor hem geen omgeving bestond, alleen maar zijn maaltijd stond voor hem en dat leek zijn centrum van de wereld. Het was voor hem een heilig moment en niemand kon hem daarin storen. Ik vroeg me af hoe hij zou reageren mocht iemand naast hem zitten. Zou hij die persoon gewoon negeren en verder eten? Of zou hij verweesd kijken naar de persoon die hem vergezelde en even het noorden kwijt zijn? Hoewel hij bezwaarlijk een contemplatief karakter toegedicht kon worden had hij iets weg van iemand die een ritueel uitvoerde en daar volledig in opging. Eetmodus aan, wereld af. Zijn extatische roes die zijn gezicht kenmerkte deed me denken aan de blijdronken engeltjes van de statige trap van dit etablissement, waardoor dit onsmakelijke tafereel hommage leek te brengen aan de allure van de dwaze vrolijkheid van Café Centraal.

Ik ben niet zo zeker over die laatste zin. Tips?

Waarom schrijf je niet gewoon "en at zijn ribbetjes op een gulzige manier op"? "Op een gulzige manier" vervang je inderdaad beter door "gulzig", maar dan vind ik dat je wat te weinig 'gewicht' krijgt in het tweede deel van de zin.

Moeilijk uit te leggen. Je beschrijft te weinig om een tweede deel te verantwoorden, lijkt mij, en daarom wil je het uitspinnen.

"Ontwikkelde" zou ik veranderen naar "ontwikkeld had", omdat ik denk dat de nadruk niet ligt op het feit dat je het zag ontwikkelen (duur) maar op het feit dat het ritueel er is (feitaspect/resultaat, geen idee hoe het tegenwoordig heet).

Iedere keer wanneer = telkens. Vind ik veel vlotter klinken en zegt evenveel.

Probeer iets beters te zoeken voor je vergelijking (gulzig varken). We weten uit de tweede zin dat hij gulzig is, je kan dat adjectief beter niet nog eens gebruiken. Daarenboven zijn zowat alle varkens gulzig als ze eten. Ik denk aan 'uitgehongerd' o.i.d. (vermijd overbodige beschrijvingen).

"Het was een eigenaardige tic moet ik zeggen". Waar slaat dit nu weer op?

"Moet ik zeggen" is gewoon bladvulling (spreektaal lijkt mij), dus het enige wat in die zin staat is dat het een eigenaardige tic was. Doe er iets mee! Zijn glas was vettig van zijn handen. Geen zin om naar een alternatief te zoeken maar "van" om oorzaak en gevolg aan te duiden lijkt mij dialect.

Gewoon "door" past al beter, natuurlijk. "In feite", ik vind "eigenlijk" mooier klinken. Geen zin om uit te weiden, maar er zit iets achter. Oh ja, het is dus "tic" en niet "tik".

"Zou hij die persoon gewoon negeren", waarom gewoon?

Iemand die naast je komt zitten negeren vind ik niet gewoon. "Hoewel hij bezwaarlijk ...", hij -> hem, want lijdend voorwerp (denk ik?).

Wat is contemplatief? Kan dat niet eenvoudiger gezegd worden? Mijn gevoel zegt me dat het eender is, maar in feite schrijf je beter "wereld af, eetmodus aan", omdat het in principe ook in die volgorde zou moeten gebeuren.

De laatste zin is inderdaad een breinbreker.

Eerst en vooral, hoe vaak zie je eigenlijk echt iemand zo genieten van zijn eten dat hij doet denken aan een engeltje? Echt genieten van eten uit zich niet in de jolijt die we van engeltjes verwachten, tenzij de persoon mentaal achtergesteld is of een hobbit. "De allure van" zou ik schrappen. De zin betekent krek hetzelfde zonder die woorden.

Hier en daar rammelt de tekst nog maar als ik daarmee begin ben ik morgen nog bezig.

Heb me proberen te beperken dus hier en daar zal het nogal warrig overkomen. Begrijp me niet verkeerd, 't is een goede start hoor.

PersonalJesus · 3 apr 2010

Schitteren door afwezigheid = puke.

Wat nog, de weergoden waren je gunstig gezind?

Brick Top · 3 apr 2010

PersonalJesus zei:
Schitteren door afwezigheid = puke. Wat nog, de weergoden waren je gunstig gezind?

Haha, is dat zo cliché ofwa?

Archief - Het grote schrijvers-topic

Brick Top

Legacy Member

Bart Religion

Legacy Member

PersonalJesus

Legacy Member

Brick Top

Legacy Member

PersonalJesus

Legacy Member

Lifen

Legacy Member

Brick Top

Legacy Member

Avondland

Legacy Member

PersonalJesus

Legacy Member

Brick Top

Legacy Member

Matte7052

Legacy Member

waffel

Legacy Member

PersonalJesus

Legacy Member

PersonalJesus

Legacy Member

Avondland

Legacy Member

Brick Top

Legacy Member

Brick Top

Legacy Member

PersonalJesus

Legacy Member

PersonalJesus

Legacy Member

Brick Top

Legacy Member