Als het niet geeft, post ik hier even een huge wall of text aangezien er zoveel reacties zijn (en iedereen blijft maar reageren, 'k heb lijk al 10x dingen erbij moeten zetten
) en ik wel op iedereen apart wil reageren.
Tha_nOn zei:
imo hebt ge gelijk hoor, ge zit hier gewoon op het verkeerde forum om daar iets over te willen zeggen omdat de meeste mensen totaal geen ervaring hebben met zo'n situatie
Als partner moet ge ook nekeer stoom kunnen aflaten en alles rond u laten draaien (en ik bedoel dat helemaal niet slecht)
in mijn geval ben ik de zieke en ik weet ook dat mijn vriend zich schuldig voelt als hij klaagt over het ene of het andere akkefietje waar ik dagelijks mee zit
maar tis niet omdat ik ziek ben dat hij zich niet slecht kan voelen/een moeilijke dag hebben/problemen hebben (ook met het feit dat ik ziek ben)
en ik vraag ook van hem een hoop aanpassingen en geduld, wat hij met liefde doet (maar ik ben een egoistische zieke natuurlijk :] ), maar als zoiets maar aansleept zonder echt zicht op verbetering dan is dat een pak frustrerender
Dank u, dat is dus wat ik bedoel
Ik wil hier niet komen zeggen dat mijn relatie of mijn leven een hel is, maar soms zit het even allemaal tegen en soms kan ik het even niet meer verdragen en is het allemaal teveel. En ja, dan moet ik eens stoom aflaten maar ik heb enorm weinig mensen bij wie ik dat kan doen. Mijn ouders die hebben zoiets van "jaja, whatever, je moet maar niet bij een zieke blijven hé" en zijn sowieso al niet erg geschikt om over zoiets te praten, mijn beste vriendin zie ik niet zo vaak (maar nu zaterdag komt ze slapen, heb haar gevraagd of ze even als privé-psycholoog wil dienen
) en de anderen doen ofwel raar (die met die complottheorieën), ofwel kennen ze het hele verhaal niet en heb ik geen zin om dat weer helemaal te moeten vertellen.
Dus ja, dan kwam ik hier maar even klagen
evil_konijn zei:
Haha, ja, ben een beetje Soekie2 op dat vlak. Ik heb gewoon niet graag dat ik verkeerd verstaan word, dus nogal de neiging om alles uitvoerig uit te leggen
Arifiene zei:
Aangezien jullie communicatie zo kort is enzo, en ik neem aan dat hij geen facebook heeft om elke dag te tetteren
p), schrijf hem een brief ofzo?
Dat lucht op en ge kunt wat nadenken over wat ge zegt enzo.
En steek er zeker een vel papier en stylo bij zodat hij moreel verplicht is om terug te schrijven
.
Ik heb dat eigenlijk nog nooit gedaan, een brief aan hem geschreven, maar ik denk dat hij ook al geen schrijver is, haha. En daar speelt het leeftijdsverschil (of het generatieverschil) misschien wél in mee. Hij is een ontzettend slechte communicator, als ik zelf niet ergens over begin zouden er een heleboel dingen onbesproken blijven. Hij is ook echt zo'n typische man, zo van "brieven schrijven? over mijn gevoelens?
" Beetje van de oude stempel misschien, op dat vlak. Hij kan daar eigenlijk ook niet zo goed mee overweg, heeft nogal de neiging om alles op te kroppen en alles zélf te willen oplossen. Ik heb daar altijd vrij goed mee overweg gekunnen (ik heb het ook moeten leren hoor, in het begin ergerde ik mij daar heel erg aan maar nu vind ik wel manieren om toch een beetje deftig te kunnen praten over hoe hij zich voelt, waarvoor hij bang is, zijn gedachten, gevoelens, dromen,...), maar het is nog altijd geen vrouw die zich even lekker in de zetel zet om úren te babbelen over zijn gevoelens. Laat staan schrijven.
Daarnaast vind ik het eigenlijk ook niet zo'n leuk idee om eenzijdig een gesprek te starten (zonder feedback), ik praat graag en ik pik graag in op wat hij zegt en ik kan me zomaar voorstellen dat ik zonder die feedback 25 pagina's volschrijf en dat hij me echt helemaal gek verklaart, haha! Ik heb ook nogal de neiging om mezelf helemaal te verliezen als ik aan zoiets begin, dus ik kan me al voorstellen dat ik het op pagina 7 heb over mijn eigen problemen in het verleden en dat ik tegen pagina 25 mijn halve levensverhaal nog eens uit de doeken heb gedaan.
cura zei:
Da's goed nieuws!
Veel succes aan beiden.
Dank u
Als die therapie niet aanslaat, krijg ik het echt, geloof ik...
Belgianbonzai zei:
@Glashelder, waarom ga je hem gewoon niet bezoeken in het ziekenhuis?
Omdat dat óók weer niet zo simpel is. Het is een ziekenhuis waar a) psychiatrische patiënten zitten, en b) motorische patiënten. Om één of andere reden vonden ze het een geweldig idee om die bij elkaar te steken, met het idee van "dan kunnen de psychische patiënten zich mentaal een beetje optrekken aan de motorische, en kunnen de motorische lichamelijk geholpen worden door de psychische." (Het is trouwens een revalidatiecentrum om specifieker te zijn, dat helpt misschien een beetje tegen het idee dat het een hospitaal is met operatiekamers en 1000 bedden en bezoekruimtes en cafetaria's en toestanden. Zo is het daar dus niet, het is erg gericht op rust, ruimte en privacy.)
Nu blijkt dat tóch niet zo'n goed idee te zijn (duh), want die motorische patiënten worden juist ontzettend negatief beïnvloed door de psychische. Hoe zou je zelf zijn, als je in je kopje helemaal ok bent en dan zit je hele dagen tussen depressieve mensen. Om maar een voorbeeld te geven: ze hebben nogal de neiging daar in dat ziekenhuis om patiënten met een risico op zelfmoord bij Mark op de kamer te leggen (als kamergenoot). Want die is zo lekker stabiel, ze kunnen zich aan hem optrekken, hij heeft nogal de neiging om 's ochtends te zeggen: "hup, opstaan, niet miepen!" en ze een beetje mee te trekken in het dagelijkse leven daar, en hij houdt ze wel in het oog. Je kan je dus niet voorstellen hoe dat is om een hele nacht naast iemand te slapen die wel eens zou kunnen proberen om zelfmoord te plegen. Vanaf dat die persoon opstaat om naar het toilet te gaan, is Mark alert en probeert die dat een beetje in het oog te houden. Wat voor mij dus echt waanzin is, Mark is daar zélf een patiënt en dan moet hij een beetje begeleider gaan spelen. Dus nu zijn ze van plan om een apart deel te bouwen zodat ze die apart kunnen steken.
Maar als ik Mark dus zou bezoeken, zit ik midden tussen de psychische patiënten. En die vinden dat niet zo fijn, bezoek. Want stel dat ik daar Pietje van om de hoek tegenkom, dan kan ik hem herkennen en als ik dan weer thuis ben tegen alle buren vertellen waar ik Pietje heb gezien. Dus ze zijn sowieso niet zo tuk op bezoek. Er is bijvoorbeeld geen bezoekruimte, je mag alleen buiten op het terrein met het bezoek (is nogal een groene omgeving daar) en in géén geval in de gemeenschappelijk leefruimtes komen en al helemaal niet op de kamer (want de meeste kamers zijn voor 2 personen).
En daarnaast is Mark nog eens heel erg moeilijk op dat vlak. Als hij ziek is, trekt hij zich terug. Zelfs al is het een gewone griep, hij wil daar andere mensen niet mee lastig vallen, hij wil niet tonen dat hij 'zwak' is, hij wil niet dat andere mensen zich zorgen om hem maken of hem verzorgen en hij wil eigenlijk gewoon alleen zijn en zo weer aansterken. Dus het idéé alleen al dat ik hem kom bezoeken op die plek is volgens mij voor hem echt heel erg moeilijk.
Maar ja, ik zou érg graag daar eens op bezoek gaan en misschien wel eens gewoon kunnen praten met die dokters daar. Want ik hoor er óók gewoon bij, normaal vangen ze toch familie en zo ook een beetje op in van die situaties? Ik zou ook gewoon graag eens horen van de dokter waarom hij daar nu al zo lang is, en hoe lang het nog zal duren en het gewoon eens horen van een ander. Want nu hoor ik het telkens van Mark, en dan is het een beetje van "don't shoot the messenger." Hij komt dan telkens met slecht nieuws en dan mag ik niet boos zijn op hem (natuurlijk niet, hij kan er ook niet aan doen), maar ik heb niemand anders waarop ik het kan steken want ik ken die dokters en zo daar niet.
(Of nou ja, toevallig ken ik de hoofdgeneesheer daar wel, aangezien die ook psychiater was in het revalidatiecentrum waar ik zélf gezeten heb. Ik vond dat zo'n sympathieke man toen, nu niet meer
ad
Dus misschien moet ik daar eens werk van maken.
