Even kort; ik zit op mijn gsm.
Mark is 60, geen 62
Devilution: het gaat er mij niet zozeer om dat hij ziek is (alhoewel dat voor niemand tof is natuurlijk), maar om het feit dat we nu zo ontzettend in onze vrijheid beperkt zijn. Ik zie hem maar 1x per week, nu zelfs maar om de week. Als ik hem zie, zitten we de hele tijd op de tijd te letten, want hij moet voor 1u weer daar zijn. We kunnen nooit eens spontaan zeggen, "kom, we gaan eens naar hier of ginder", want onze tijdsspanne is beperkt van woensdag 19u tot middernacht. Het is al een hele tijd geleden dat we nog eens gewoon samen naar 't stad of zo geweest zijn, of gewoon iets gaan drinken. De enige handelszaken die we samen vanbinnen zien zijn nachtwinkels en tankstations. Nou, gezellig... Ook iets simpels als op reis gaan, naar een concert gaan of naar verjaardagsfeestjes of barbecues bij vrienden gaan we al 2 jaar niet meer.
En het is dát wat het allemaal zo moeilijk maakt. Qua gezondheid was het twee jaar terug stukken erger dan nu: hij had constant hele erge pijn, was totaal z'n evenwicht kwijt, viel heel erg vaak. En natuurlijk was dat niet 'beter' dan nu, ik zag hem toen ook niet elke dag juist omdat hij soms te ziek was. Maar nu is hij verder vrij ok, het ziekenhuis wil hem gewoon niet ontslaan voor hij 100% beter is, anders heeft hij een grote kans op terugval.
Dus nu zit ik met een vriend die zelf zegt zich gezond te voelen (buiten die dagen na die behandeling bij die dokter dus), die niet meer valt of duizelig is, die helemaal niks van pijn of last heeft, buiten af en toe een verkoudheid of zo!
Het is dus echt niet dat hij ernstig ziek is en dat ik dát niet aankan. Ik vind het alleen erg lastig om hem zo weinig te zien en zo niks kunnen op te bouwen (ik sta al twee jaar te trappelen). En dan zou je denken dat er na twee jaar een einde in zicht komt of dat hij in de ontslagfase terecht komt of dat ze vanuit het ziekenhuis eens beginnen kijken naar "wanneer kan Mark weg, wat is een haalbare termijn, hoe gaan we dit aanpakken?"
Maar nee, er wordt nóg maar eens een behandeling opgestart, de derde of de vierde al ondertussen. Eén van 10 sessies, om de week, dat is dus 20 weken oftewel 5 maanden die er zomaar eventjes worden aangeplakt.
Boterkoekje, zoals iemand anders onlangs ook zei, je zet het hier vooral als het slecht gaat. Ik kom hier soms ook wel goeie dingen zetten, zoals dat het leuk was samen of dat ik bloemen heb gehad voor 't een of 't ander, maar over het algemeen is dit een vrij groot dramatopic