glashelder
Legacy Member
En nu allemaal stoppen met ruziemaken want glashelder heeft nog een verhaaltje voor het slapen gaan 
Mark belde mij om te zeggen dat z'n rug nog altijd niet beter was, maar ik moest maar helpen met hem in en uit de auto te zetten, of zouden we toch wachten tot morgen? No way, ik sleur u wel uit die auto, hups.
Dus ik ben deze avond de hele avond bij hem geweest (en ja, hij had echt last van zijn rug, het was geen excuus, wat ik eerst dacht). Om een lang verhaal kort te maken: hij zou half buiten vliegen uit het hospitaal, en half zelf vertrekken. De sfeer is daar op z'n minst gespannen te noemen (mensen daar hebben ons zien lopen en het is roddelen à volonté want een jong ding is achter Mark komen vragen en zei dat ze z'n partner was), en met de verpleging/dokters/gedoe is het ook niet al te best. Wáárom hij nu precies buiten vloog dat wou hij mij (weer) niet zeggen, want "je moet reageren op de gevolgen van een situatie en dat doe ik nu, ik ga mij niet bezig houden met menselijke dingen te verklaren en speculeren over theorieën maar ik richt mij op het oplossen van de situatie", of iets in die aard.
Ik zat nog niet lang in z'n auto toen z'n gsm ging. Het was z'n kleinzoontje, die nog eens met opa wou praten. Na een tijdje gaf het kleinzoontje de gsm door aan de mama (Mark zijn dochter dus), en toen ging het ook over hoe de situatie nu moet worden opgelost. Ik heb zijn dochter horen praten, ik heb grotendeels gehoord wat ze zei of dat kon ik er uit afleiden, en ofwel maakt hij haar ook blaasjes wijs (ze vroeg onder andere hoe dat nu kwam dat hij daar weg moest, waarop hij zei dat het door omstandigheden kwam), ofwel... euh, tja
Ze vroeg ook of hij nu bij haar moest komen wonen, want z'n huis wordt nog steeds half verbouwd (al van voor hij in 't ziekenhuis lag is hij daar mee bezig), it's a mess, de riolering ligt open, de badkamer staat er nog maar half, etc. Dus ze zijn druk bezig met daarvoor een oplossing te zoeken. Z'n zus had ook al gezegd dat hij daar een paar maanden mocht komen wonen, en hij had zelf al gedacht om iets te huren, maar hij kan nog niet echt een beslissing nemen op dit moment.
Het is namelijk belangrijk dat die therapie voortgezet wordt (de kinesie, de oefeningen, de doktersbezoeken) en dus zijn ze op zoek naar iets anders voor hem. Er zijn al verschillende mogelijkheden, maar ofwel niet zo dicht bij huis, ofwel met andere nadelen (gesloten instelling, of minder geschikt dan het hospitaal waar hij nu zit, etc). Dus hij kan nu eigenlijk weinig doen, iedereen is druk bezig met een oplossing te zoeken. Het hospitaal zelf, z'n hoofdbegeleider daar, en z'n familie ook.
En er zijn dus blijkbaar negen paviljoenen daar. Ik heb met de verplegers van paviljoen 1 en 2 gepraat, maar dat is de volle psychiatrische afdeling (geen motorische patiënten) dus ja, die weten helemaal niks van Mark, die zit zo'n beetje aan de andere kant van het terrein.
Dus euh. Ja. Beetje vreemde situatie, allemaal. Hij is nu vooral bezig met oplossingen te zoeken en hij was wel heel boos op mij, omdat hij nu door externe omstandigheden (en toen keek hij eens naar mij) zich met zo'n dingen moet bezighouden. Hij snapt nog steeds niet waarom ik daar zo onverwachts stond en zei ook dat als ik hem écht écht écht wou bezoeken, dat hij daar dan wel voor gezorgd zou hebben. Blijkbaar heb ik me in de twee jaar niet zo duidelijk gemaakt, want ik dacht dat hij wel wist dat ik hem écht écht écht graag meer zou zien.
En, nou ja. Ik ben nog steeds voorzichtig want heel de voorbije week was eigenlijk één grote schok voor mij en ik durf het nog steeds niet goed aan om hem weer te vertrouwen, maar als hij mij dan bijvoorbeeld kan zeggen waar mijn vriendin en ik stonden op dat terrein en waar we liepen (omdat mensen ons gezien hebben en dat gezegd hebben tegen hem),... En als zijn dochter aan telefoon ook over het hospitaal praat, en over hoe het nu moet opgelost worden...
Hij zei ook nog dat hij morgen al wat ging beginnen inpakken en proberen om het al naar huis te brengen, en of ik hem dan morgen ook graag zou zien. Ja, duh.
Dus euh. Barst maar los, zou ik zeggen.
Mark belde mij om te zeggen dat z'n rug nog altijd niet beter was, maar ik moest maar helpen met hem in en uit de auto te zetten, of zouden we toch wachten tot morgen? No way, ik sleur u wel uit die auto, hups.
Dus ik ben deze avond de hele avond bij hem geweest (en ja, hij had echt last van zijn rug, het was geen excuus, wat ik eerst dacht). Om een lang verhaal kort te maken: hij zou half buiten vliegen uit het hospitaal, en half zelf vertrekken. De sfeer is daar op z'n minst gespannen te noemen (mensen daar hebben ons zien lopen en het is roddelen à volonté want een jong ding is achter Mark komen vragen en zei dat ze z'n partner was), en met de verpleging/dokters/gedoe is het ook niet al te best. Wáárom hij nu precies buiten vloog dat wou hij mij (weer) niet zeggen, want "je moet reageren op de gevolgen van een situatie en dat doe ik nu, ik ga mij niet bezig houden met menselijke dingen te verklaren en speculeren over theorieën maar ik richt mij op het oplossen van de situatie", of iets in die aard.
Ik zat nog niet lang in z'n auto toen z'n gsm ging. Het was z'n kleinzoontje, die nog eens met opa wou praten. Na een tijdje gaf het kleinzoontje de gsm door aan de mama (Mark zijn dochter dus), en toen ging het ook over hoe de situatie nu moet worden opgelost. Ik heb zijn dochter horen praten, ik heb grotendeels gehoord wat ze zei of dat kon ik er uit afleiden, en ofwel maakt hij haar ook blaasjes wijs (ze vroeg onder andere hoe dat nu kwam dat hij daar weg moest, waarop hij zei dat het door omstandigheden kwam), ofwel... euh, tja
Ze vroeg ook of hij nu bij haar moest komen wonen, want z'n huis wordt nog steeds half verbouwd (al van voor hij in 't ziekenhuis lag is hij daar mee bezig), it's a mess, de riolering ligt open, de badkamer staat er nog maar half, etc. Dus ze zijn druk bezig met daarvoor een oplossing te zoeken. Z'n zus had ook al gezegd dat hij daar een paar maanden mocht komen wonen, en hij had zelf al gedacht om iets te huren, maar hij kan nog niet echt een beslissing nemen op dit moment.Het is namelijk belangrijk dat die therapie voortgezet wordt (de kinesie, de oefeningen, de doktersbezoeken) en dus zijn ze op zoek naar iets anders voor hem. Er zijn al verschillende mogelijkheden, maar ofwel niet zo dicht bij huis, ofwel met andere nadelen (gesloten instelling, of minder geschikt dan het hospitaal waar hij nu zit, etc). Dus hij kan nu eigenlijk weinig doen, iedereen is druk bezig met een oplossing te zoeken. Het hospitaal zelf, z'n hoofdbegeleider daar, en z'n familie ook.
En er zijn dus blijkbaar negen paviljoenen daar. Ik heb met de verplegers van paviljoen 1 en 2 gepraat, maar dat is de volle psychiatrische afdeling (geen motorische patiënten) dus ja, die weten helemaal niks van Mark, die zit zo'n beetje aan de andere kant van het terrein.
Dus euh. Ja. Beetje vreemde situatie, allemaal. Hij is nu vooral bezig met oplossingen te zoeken en hij was wel heel boos op mij, omdat hij nu door externe omstandigheden (en toen keek hij eens naar mij) zich met zo'n dingen moet bezighouden. Hij snapt nog steeds niet waarom ik daar zo onverwachts stond en zei ook dat als ik hem écht écht écht wou bezoeken, dat hij daar dan wel voor gezorgd zou hebben. Blijkbaar heb ik me in de twee jaar niet zo duidelijk gemaakt, want ik dacht dat hij wel wist dat ik hem écht écht écht graag meer zou zien.
En, nou ja. Ik ben nog steeds voorzichtig want heel de voorbije week was eigenlijk één grote schok voor mij en ik durf het nog steeds niet goed aan om hem weer te vertrouwen, maar als hij mij dan bijvoorbeeld kan zeggen waar mijn vriendin en ik stonden op dat terrein en waar we liepen (omdat mensen ons gezien hebben en dat gezegd hebben tegen hem),... En als zijn dochter aan telefoon ook over het hospitaal praat, en over hoe het nu moet opgelost worden...
Hij zei ook nog dat hij morgen al wat ging beginnen inpakken en proberen om het al naar huis te brengen, en of ik hem dan morgen ook graag zou zien. Ja, duh.
Dus euh. Barst maar los, zou ik zeggen.
