Archief - [deleted]
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
glashelder
Legacy Member
Mastamane zei:Euhm, als ik misselijk ben, heb ik ook niet meteen de neiging om te bellen hoor.
Ja, ik zeg toch ook dat ik geen geduld meer heb. Waar ik dat anders niet erg zou vinden, is het nu zo van, "ja, waarom niet hé, gooi het er nog maar bij, ik voelde me toch al kut omdat ik je niet zie vandaag."
glashelder
Legacy Member
Nee, want die ziekte heeft niks met z'n leeftijd te maken (waarschijnlijk wel met z'n duikverleden, en een middenoorinfectie die te lang onbehandeld is geweest). Jij kan dat morgen ook hebben.Carrion zei:
En ja, ik kon verwachten dat hij ziek ging zijn, of dat ik hem op het laatst zal moeten verzorgen of weet ik veel wat. Maar niet dat hij 2 jaar aan een stuk in een hospitaal zit, toch niet in het allerprilste begin van onze relatie.
Ik zou zo graag eens geniéten van onze relatie, maar de laatste 2 jaar is het gewoon pakken wat ik krijgen kan en de rest van de tijd op m'n tanden bijten. En ik weet niet waarom, maar nu gaat het even niet meer.
Corius
Legacy Member
glashelder zei:
Eelijk gezegd heb ik zo het gevoel dat je even alle aandacht naar u wilt toe trekken. Uw vriend kiest hier ook niet voor he. Ziek zijn en dan nog een verstikkend gevoel van uw vriendin krijgen? Amai zou niet in zijn plaats willen zijn.
Neen serieus, uw mond dient niet alleen om lekker te pijpen he. Praten is nog steeds het beste middel om frustaties en problemen op te lossen. Maar dan wel op manier waarin duidelijk is hoe jij u voelt zonder enige vorm van verwijt.
Als ge wu vriend al zolang kent moet dit toch wel een euvel zijn dat rap verholpen is, niet?
Nfxx
Legacy Member
glashelder zei:
Het vraagt een enorm sterke persoonlijkheid om als zieke ni egoïstisch/egocentrisch te worden, zelfs al is het maar op bepaalde momenten. Ik weet da ge da wrs wel doe, ma probeer u is compleet in zijn situatie in te leven. Hij is al dik 60, en onderga nu al twee jaar behandelingen blijkbaar waardoor hij een groot deel van dien tijd opgenomen moet worden. Als ge op dien leeftijd het gevoel hebt da ge uit elkaar begint te vallen, kan de rest u wel ff gestolen worden denk ik. Het is uw vriend en daardoor is het ook enorm zwaar voor u, maar wa denkt ge da hij eig doormaakt maar ni noodzakelijk vertelt? De mensen die ge rond u wilt als ge enorm ziek zijt, zijn ni altij dezelfde mensen die ge rond u wilt als ge regenbogen scheet.
Da lijkt mij ook gwn 1 van de blijvende struikelblokken in jullie relatie: ge probeert elkaar naar eigen vermogen zo goe mogelijk te begrijpen, ma ge zult u nooit compleet in zijn wereld kunnen inleven. Is da nodig? Nee. Ma blijkbaar hebt ge het dr moeilijker mee dan ge zelf had gedacht imo.
glashelder
Legacy Member
Kijk, dat is nu ook niet tof hé.
Ik hou al 2 jaar mijn mond. Ik heb nog geen énkele keer getwijfeld, geklaagd of hem voor 't blok gezet. Ik heb hem altijd proberen het gevoel te geven dat hij moet doen wat HIJ denkt dat het beste is. Ik heb hem nergens proberen te sturen (soms wel om door te zetten), ik heb altijd geluisterd, geprobeerd te helpen of dingen in perspectief te zien. Ik wacht al 2 jaar op hem. Ik heb hem al vaak gezegd dat ik zo blij ga zijn als hij weer naar huis mag, maar dat zegt hij MIJ ook wekelijks, dat hij het daar kotsbeu is. Ik heb dus niet het gevoel dat ik hem enorm onder druk zet of voor zoveel meer stress zorg of zo.
Integendeel, IK ben altijd diegene die hem zeg dat het goed komt, dat we geduld moeten hebben, dat het over zal gaan, dat we over 5 jaar daaraan zullen terugdenken als iets dat ver in het verleden ligt, dat het over is voor hij het weet, dat hij niet mag opgeven, dat hij moet volhouden, dat z'n gezondheid het allerbelangrijkste is, dat het een investering is in z'n toekomst, dat hij nu al zó ver gekomen is en dat het zot zou zijn om nu op te geven (er is ook een vrij grote kans dat hij hervalt als de therapie stopgezet wordt).
Serieus, ik heb dat allemaal al zo vaak gezegd dat ik het hele rijtje zo kan afratelen.
Eén keer (één keer!) in twee jaar doe ik mijn mond eens open. Eén keer klaag ik, twijfel ik, ben ik verdrietig en weet ik het allemaal niet meer.
En dan krijg ik het verwijt dat ik alle aandacht naar me toe wil trekken, dat het niet om mij gaat, en dat ik vooral begrip moet hebben want hij is ziek en besef ik wel wat dat is!
Dat steekt, hoor. Mag ik nu aub ook even verdrietig zijn? Mag ik ook eventjes minder sterk zijn, zonder direct het verwijt te krijgen dat ik mijn vriend vanalles aandoe? (Ik doe hem helemaal niks aan, sterker nog, volgens mij weet hij niet eens dat ik de laatste 2 dagen zo aan 't sukkelen ben.) Zonder dat ik hier word neergezet als één of andere tiran die haar zielige, zieke vriend allerlei onrecht aandoet en vreselijk onredelijk is omdat ze geen begrip heeft?
Over het communiceren: daarin heb je gelijk. En dat is ook het grote probleem. Hij is sowieso al geen beller (type van "hallo, hoe is het, met mij ook goed, allez, salut hé"), dus door de week verloopt de meeste communicatie via sms. Je zal ook wel snappen dat je daarin geen échte gesprekken kan hebben, toch niet over zoiets als dit. En dan één keer in de week hebben we wél echte gesprekken, maar soms ben ik dan zo blij dat ik hem zie dat ik de avond niet wil 'verpesten' door over zo'n dingen te babbelen, want ik zie hem toch al zo weinig... Of ik doe mezelf tekort door te denken "ach, het was maar een dipje, dat gaat wel weer over, zie je, je bent nu weer bij hem en alles is ok", en dan ga ik er dus ook niet over beginnen praten. En als ik er dan wél eens over praat, vervallen we al snel weer in het typische patroon: hij voelt zich schuldig dat hij er niet voor mij kan zijn en ik begin direct weer heel mijn rijtje af te ratelen ("nee nee, je gezondheid is het allerbelangrijkst en het komt allemaal wel goed en we moeten gewoon doorzetten en het komt wel goed allemaal.").
Ik hou al 2 jaar mijn mond. Ik heb nog geen énkele keer getwijfeld, geklaagd of hem voor 't blok gezet. Ik heb hem altijd proberen het gevoel te geven dat hij moet doen wat HIJ denkt dat het beste is. Ik heb hem nergens proberen te sturen (soms wel om door te zetten), ik heb altijd geluisterd, geprobeerd te helpen of dingen in perspectief te zien. Ik wacht al 2 jaar op hem. Ik heb hem al vaak gezegd dat ik zo blij ga zijn als hij weer naar huis mag, maar dat zegt hij MIJ ook wekelijks, dat hij het daar kotsbeu is. Ik heb dus niet het gevoel dat ik hem enorm onder druk zet of voor zoveel meer stress zorg of zo.
Integendeel, IK ben altijd diegene die hem zeg dat het goed komt, dat we geduld moeten hebben, dat het over zal gaan, dat we over 5 jaar daaraan zullen terugdenken als iets dat ver in het verleden ligt, dat het over is voor hij het weet, dat hij niet mag opgeven, dat hij moet volhouden, dat z'n gezondheid het allerbelangrijkste is, dat het een investering is in z'n toekomst, dat hij nu al zó ver gekomen is en dat het zot zou zijn om nu op te geven (er is ook een vrij grote kans dat hij hervalt als de therapie stopgezet wordt).
Serieus, ik heb dat allemaal al zo vaak gezegd dat ik het hele rijtje zo kan afratelen.
Eén keer (één keer!) in twee jaar doe ik mijn mond eens open. Eén keer klaag ik, twijfel ik, ben ik verdrietig en weet ik het allemaal niet meer.
En dan krijg ik het verwijt dat ik alle aandacht naar me toe wil trekken, dat het niet om mij gaat, en dat ik vooral begrip moet hebben want hij is ziek en besef ik wel wat dat is!
Dat steekt, hoor. Mag ik nu aub ook even verdrietig zijn? Mag ik ook eventjes minder sterk zijn, zonder direct het verwijt te krijgen dat ik mijn vriend vanalles aandoe? (Ik doe hem helemaal niks aan, sterker nog, volgens mij weet hij niet eens dat ik de laatste 2 dagen zo aan 't sukkelen ben.) Zonder dat ik hier word neergezet als één of andere tiran die haar zielige, zieke vriend allerlei onrecht aandoet en vreselijk onredelijk is omdat ze geen begrip heeft?
Over het communiceren: daarin heb je gelijk. En dat is ook het grote probleem. Hij is sowieso al geen beller (type van "hallo, hoe is het, met mij ook goed, allez, salut hé"), dus door de week verloopt de meeste communicatie via sms. Je zal ook wel snappen dat je daarin geen échte gesprekken kan hebben, toch niet over zoiets als dit. En dan één keer in de week hebben we wél echte gesprekken, maar soms ben ik dan zo blij dat ik hem zie dat ik de avond niet wil 'verpesten' door over zo'n dingen te babbelen, want ik zie hem toch al zo weinig... Of ik doe mezelf tekort door te denken "ach, het was maar een dipje, dat gaat wel weer over, zie je, je bent nu weer bij hem en alles is ok", en dan ga ik er dus ook niet over beginnen praten. En als ik er dan wél eens over praat, vervallen we al snel weer in het typische patroon: hij voelt zich schuldig dat hij er niet voor mij kan zijn en ik begin direct weer heel mijn rijtje af te ratelen ("nee nee, je gezondheid is het allerbelangrijkst en het komt allemaal wel goed en we moeten gewoon doorzetten en het komt wel goed allemaal.").
Hornymoose
Legacy Member
glashelder zei:'k Weet het niet eens. Hij weet het niet eens, haha. Nee, echt, ik voel mij al 2 dagen superslecht. Heel dat hospitaalgedoe hangt echt férm mijn kloten uit en ik heb er echt totaal geen geduld meer voor.
In december zit hij daar 2 jaar. Twee jaar. Je zou denken dat er dan toch een einde in zicht moet zijn hé, of een lichtpuntje of zo? Maar nee, het wordt alleen maar érger. Hij moet nu verplicht tweewekelijks (de woensdag godverdomme!) naar de dokter om een bepaalde behandeling te ondergaan, iets van vloeistof in z'n oor spuiten. En dat zo 10 keer. Dus nu zie ik hem een woensdag wel, een woensdag niet. Het wordt alleen maar erger, zo.
Hij wil die behandeling eigenlijk ook niet ondergaan (hij is er enorm slecht van, misselijk, duizelig en zo achteraf), maar hij 'moet' van dat hospitaal want anders staat hij niet positief tegenover z'n therapie en de behandeling
En ik heb ook gewoon totaal geen geduld voor alles wat er nog bij komt kijken. De vorige keren belde hij telkens kort om te zeggen dat hij klaar was daar bij de dokter. Dus ik stuur een sms naar hem om te vragen of hij vanavond ook wil bellen, omdat ik dat wel fijn vind. En dan krijg 2 uur later een sms, "ben buiten en misselijk, zoen." Serieus? Ik vraag het expliciet en dan gaat het nog niet om één of andere reden.
En zo is het godverdomme altijd wel wat.
Het moet mákkelijker worden, niet moeilijker
Wat scheelt er dan mee dat hij 2 jaar int ziekenhuis zit?
Corius
Legacy Member
glashelder zei:
Dat is ook een vorm van ontwijken van zijn kant uit he, vorm van manupilatie/schuldgevoel aannaaien.
Als gij u effectief geruim X aantal tijd zo voelt, dan moogt ge eens gerust naar uzelf kijken en gewoon vlakaf zijn zonder dat rijtje af te handelen.
Elkaar sussen is niet praten. Maar dat weet je zelf ook wel.
Uit de reacties die daarop volgen kunde veel leren.
Angst voor de gevolgen van eerlijkheid mag je trouwens niet hebben, want dan weet je genoeg over de andere en dan kun je uw conclusies trekken over de mogelijke uitkomst ervan.
glashelder
Legacy Member
Hornymoose zei:
Evenwichtsproblemen. Ik weet niet of het BPPV is (benign paroxysmal positional vertigo), maar het komt wel op hetzelfde neer: in z'n oor zitten er kristalletjes die niet op de juiste plek zitten. Ze moeten in het statolietorgaan zitten, maar op de één of andere manier zijn ze terecht gekomen in die kanaaltjes (die cirkeltjes die je altijd op tekeningetjes zag in bio
).Ze zijn nu al twee jaar bezig met die kristalletjes uit die half-cirkelvormige kanaaltjes te krijgen, maar er zitten een paar hardnekkige tussen die dus vast blijven zetten en zorgen voor duizeligheid, misselijkheid,...
Op zich heeft hij niet zo heel veel last meer (hij valt niet meer, is zelfs niet meer duizelig), maar om de zoveel tijd meten ze z'n evenwicht (ja, dat kan blijkbaar). Om ontslagen te worden uit het ziekenhuis moet hij aan 80% evenwicht zitten, maar daar zit hij dus nog altijd niet aan.
Z'n rechteroor is ok trouwens, het is z'n linker dat problemen geeft (terwijl ze wel allebei aangetast waren). Op zich is BPPV ook niet zó erg, met enkele simpele manoeuvres zou dat vrij snel opgelost moeten worden, maar die werken dus niet bij Mark. Hij doet nu al 2 jaar elke dag (op z'n ene zij liggen, rechtkomen en direct op z'n andere zij gaan liggen, zo'n dingen) en het helpt dus geen fuck.
Ondertussen zijn ze blijven doorgaan met onderzoeken en bloedtests en gezichtstests en nou ja, alles wat er bij komt kijken als je in het hele ziekenhuisriedeltje terecht komt. Eerst een alternatieve behandeling via het UZ in Gent, toen heel even het UZ in Leuven, en nu bij een privé-dokter van de UZ Gent, die dus zegt dat zijn methode (het inspuiten van vloeistof) 75% kan op genezing geeft.
En dat kan blijkbaar alleen op woensdag, maar dan tweewekelijks (omdat het zo belastend is), en nu zie ik hem dus een week wel en dan weer een week niet en ik zit er even door.
Bwoa, ik heb niet echt schrik voor de gevolgen (als in, ik ben niet bang dat hij het uit zou maken of zou zeggen "ja goed, niet dan" of zo), maar wil ik gewoon niet dat hij zich óók nog eens zorgen moet maken over mij, alhoewel hij dat al erg vaak doet. Hij leeft bijvoorbeeld ontzettend mee met mijn examens (hij is zenuwachtiger dan ikCorius zei:
), als er vanalles aan de hand is komt hij af met een bloemetje "omdat hij weet dat het niet gemakkelijk is geweest de laatste tijd", dus hij beséft het wel hoor. 't Is gewoon... Het is al moeilijk genoeg, zo. Ik moet het niet nog eens moeilijker gaan maken. Hij is al bezorgd, hij voelt zich al schuldig. En wat moet hij dan doen als ik zoiets zeg? Hij kan er niks aan veranderen dus de enige uitkomst is dat hij zich nog schuldiger voelt en dat er nog steeds niks verandert.
devilution.be
Legacy Member
Glashelder 
Uw relatie zit niet goed en dan heb ik het niet op het leeftijd verschil, maar eerder da manier waarop je relatie in elkaar zit.
1. Communicatie slecht =/= Relatie slecht (communicatie is HET fundament voor eender welke interpersoonlijke relaties, ook bij een intieme relatie)
2. Redenen zoeken om samen te blijven = weten dat het fout zit maar niet willen toegeven (en in u geval, wss al veel gezocht naar oplossingen , maar steeds teleurstellend resultaat)
3. Leeftijdsverschil = Het is een cliché met rede, het leeftijdsverschil doet er mss niet veel toe, maar zijn fysiek en mentale toestand zeker alsook het generatie verschil. (dat is wel imho, want volgens jou is dat geen probleem, zie2)
4. Paardenclub en erotische saunas
= omdat ik toch altijd een beetje troll verkoop.
Korte pijn, maak het uit
Weet ook, zijn gezondheid is belangrijk, maar is zijn gezondheid werkelijk zo een probleem dat hij het recht heeft jouw persoonlijk geluk en vrijheid aan te raken? Meeste mensen zijn egotrippers, als jij pech hebt om een onverbeterlijke altruïst te zijn, ben je gedoemd jezelf naar de klote te helpen
Uw relatie zit niet goed en dan heb ik het niet op het leeftijd verschil, maar eerder da manier waarop je relatie in elkaar zit.
1. Communicatie slecht =/= Relatie slecht (communicatie is HET fundament voor eender welke interpersoonlijke relaties, ook bij een intieme relatie)
2. Redenen zoeken om samen te blijven = weten dat het fout zit maar niet willen toegeven (en in u geval, wss al veel gezocht naar oplossingen , maar steeds teleurstellend resultaat)
3. Leeftijdsverschil = Het is een cliché met rede, het leeftijdsverschil doet er mss niet veel toe, maar zijn fysiek en mentale toestand zeker alsook het generatie verschil. (dat is wel imho, want volgens jou is dat geen probleem, zie2)
4. Paardenclub en erotische saunas
= omdat ik toch altijd een beetje troll verkoop.Korte pijn, maak het uit
Weet ook, zijn gezondheid is belangrijk, maar is zijn gezondheid werkelijk zo een probleem dat hij het recht heeft jouw persoonlijk geluk en vrijheid aan te raken? Meeste mensen zijn egotrippers, als jij pech hebt om een onverbeterlijke altruïst te zijn, ben je gedoemd jezelf naar de klote te helpen
glashelder
Legacy Member
1. Punt voor jou.devilution.be zei:Uw relatie zit niet goed en dan heb ik het niet op het leeftijd verschil, maar eerder da manier waarop je relatie in elkaar zit.
1. Communicatie slecht =/= Relatie slecht (communicatie is HET fundament voor eender welke interpersoonlijke relaties, ook bij een intieme relatie)
2. Redenen zoeken om samen te blijven = weten dat het fout zit maar niet willen toegeven (en in u geval, wss al veel gezocht naar oplossingen , maar steeds teleurstellend resultaat)
3. Leeftijdsverschil = Het is een cliché met rede, het leeftijdsverschil doet er mss niet veel toe, maar zijn fysiek en mentale toestand zeker alsook het generatie verschil. (dat is wel imho, want volgens jou is dat geen probleem, zie2)
4. Paardenclub en erotische saunas
2. ... nee? Ik zoek geen redenen om samen te blijven? Ik WIL samen blijven, ik ben nog steeds achterlijk verliefd op die man, ben zenuwachtig als ik hem ga zien, wil een toekomst opbouwen met hem, ik kan niet wachten tot we eindelijk weer gewoon tijd voor onszelf hebben zonder de hele tijd op de klok te moeten kijken en te kunnen doen wat we willen. Ik kan niet wachten tot we er eindelijk aan kunnen begínnen.
3. Geen idee, misschien dat dat onbewust dingen beïnvloedt, dat zal wel, dat kan ik ook niet ontkennen, maar het is niet dat dit nu hét probleem is of zo. Als hij nu 27 zou zijn en al 2 jaar opgenomen met zoiets dan was het niet plots een sprookje hoor.
4. Vieze troll!
Ja gut, ik dacht altijd van er gewoon altijd voor iemand te zijn, dat doé je toch gewoon als je een relatie hebt? Je kan toch niet zeggen, "ja euh, dat ziek zijn, de fun is daar een beetje vanaf hoor, doei." En ik wil ook helemaal niet doei zeggen, ik wil gewoon dat heel die onzin over en gedaan is.Weet ook, zijn gezondheid is belangrijk, maar is zijn gezondheid werkelijk zo een probleem dat hij het recht heeft jouw persoonlijk geluk en vrijheid aan te raken? Meeste mensen zijn egotrippers, als jij pech hebt om een onverbeterlijke altruïst te zijn, ben je gedoemd jezelf naar de klote te helpen
Nfxx
Legacy Member
devilution.be zei:Glashelder
Uw relatie zit niet goed en dan heb ik het niet op het leeftijd verschil, maar eerder da manier waarop je relatie in elkaar zit.
1. Communicatie slecht =/= Relatie slecht (communicatie is HET fundament voor eender welke interpersoonlijke relaties, ook bij een intieme relatie)
2. Redenen zoeken om samen te blijven = weten dat het fout zit maar niet willen toegeven (en in u geval, wss al veel gezocht naar oplossingen , maar steeds teleurstellend resultaat)
3. Leeftijdsverschil = Het is een cliché met rede, het leeftijdsverschil doet er mss niet veel toe, maar zijn fysiek en mentale toestand zeker alsook het generatie verschil. (dat is wel imho, want volgens jou is dat geen probleem, zie2)
4. Paardenclub en erotische saunas
Korte pijn, maak het uit
Weet ook, zijn gezondheid is belangrijk, maar is zijn gezondheid werkelijk zo een probleem dat hij het recht heeft jouw persoonlijk geluk en vrijheid aan te raken? Meeste mensen zijn egotrippers, als jij pech hebt om een onverbeterlijke altruïst te zijn, ben je gedoemd jezelf naar de klote te helpen
Wow.
Me momenten nog lomper verwoord dan iemand me een IQ gelijk aan zenne lichaamstemperatuur het zou doen. (en ni in kelvin)
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.