Loser zei:
Dat katmeisje lijdt niet aan de ziekte genderdysforie. Dat is het verschil. En zoals gezegd laat ik over aan artsen om het verschil tussen identiteitsstoornis en een genderdysforie te bepalen. En ik heb er vertrouwen in dat die dat goed en juist doen. Zoals ook al gezegd in dit topic vind ik dat we er zeker voor moeten waken dat het medische de overhand blijft halen, en niet het emotionele.
Wat de eerste paragraaf betreft, zie de post van toyla: waarom iemand die zich niet comfortabel voelt als man of vrouw en liever het andere geslacht zou zijn zien als een probleem dat aan de kant van het lichaam aangepakt dient te worden en waaraan we onze tradities/cultuur zouden moeten aanpassen, maar het geval zoals het kattenmeisje dat liever een andere soort zou zijn, wel eenvoudigweg aan de kant schuiven als een mentaal probleem rijp voor de pyschiatrie?
Wat mij betreft is genderdysforie zelfs veel begrijpbaarder als mentale stoornis omdat net zoals het lichaam tijdens zijn ontwikkeling door bepaalde genen gestuurd wordt in de richting van een bepaald geslacht, zullen er ook bepaalde genen zijn die het brein mee sturen in een richting passende bij dat geslacht. Daarom bijvoorbeeld ook dat de meeste mannen en de meeste vrouwen tot het tegenovergestelde geslacht aangetrokken worden, dat is een proces gestuurd door het brein.
Op die manier kan je verschillende "afwijkingen" verklaren:
vb. 1: homoseksualiteit, alleen is dat geen problematische afwijking (in een samenleving met geen problemen qua populatiegroei en zelfs dan kunnen homo's alsnog kinderen krijgen) want homoseksuele relaties gebeuren met wederzijdse instemming en homoseksuele mensen zijn lichamelijk gezond en kunnen gelukkig worden. Voor zoverre homoseksuele een ander brein hebben is een behandeling daarvan dus niet gewenst. Sterker nog er zijn zelfs goed verdedigbare theorieën over het evolutionaire voordeel van een bepaald percentage homoseksuelen in een populatie.
vb. 2: Mocht je een biologische verklaring vinden voor pedofilie, dan neemt dat niet weg dat dit een problematisch fenomeen blijft want die voorkeur schaadt andere zeer kwetsbare mensen: kinderen. Met het lichaam buiten het brein is bij deze mensen niets mis, dus de behandeling zou uiteraard richting het mentale/neurologische moeten gaan.
vb. 3: Bij genderdysforie zijn het natuurlijk in eerste plaats de mensen die eraan lijden die erdoor getroffen worden en bij uitbreiding hun persoonlijke omgeving. Je zou dus terecht de vraag kunnen stellen of het werkelijk uitmaakt dat men hier dan kiest voor een behandeling van het lichaam in plaats van de geest. Het voornaamste bezwaar zou wat mij betreft zijn dat een behandeling van het lichaam even zinloos is als het kattenmeisje effectief te gaan omvormen in een kat. Je kan natuurlijk behoorlijk het uiterlijk van het andere geslacht "benaderen", maar je zal dat doel nooit bereiken. Een verzoening nastreven tussen lichaam en brein, lijkt mij een veel minder destructieve aanpak.
En in je laatste zin vinden we elkaar eindelijk volledig
Zoals je zegt zou het kunnen dat die ingreep voor sommige mensen de best mogelijke oplossing is. En is het ook niet ieders plicht om zijn/haar visie op geslachten of gebruik van persoonlijke voornaamwoorden aan te passen. Dat staat hiervoor ook al. Natuurlijk moét je niet iemand noemen zoals die dat wil. Maar dan mag ik het ook onbeleefd vinden als je het niet doet, toch?
Tof dat we het eindelijk een keertje eens zijn, helaas zijn mensen die het in grotere lijnen met jouw eens zijn, op dit punt jouw visie wel niet genegen, zie o.a. de manier waarop de media hier met de hetze rond Bo Van Spilbeeck omgingen: mensen die publiekelijk uitkwamen voor het feit dat ze iemand als Bo Van Spilbeeck géén vrouw vinden, werden verketterd. Ik zou eerlijk gezegd mijn mening ook niet meer durven uiting onder eigen naam omwille van die reden. Op Terzake werd een student tegenover een transgeder professor geplaatst voor een "debat". Op de site van VRT NWS werden vooral lovende opiniestukken gepubliceerd en een "educatief" stukje over welke woorden je nu per se het best gebruikt om een transgender te beschrijven, maar nauwelijks wederwoord.
Je mag mij dan onbeleefd noemen, ik noem mezelf realistisch. Ik ben trouwens geen bullebak, ik heb ooit transgenders als collega's gehad en sprak die gewoon aan met hun naam, "problem
solved avoided".