Archief - Religie topic

Tweak37 zei:

De ethica toegankelijk?

Als ik Hiapoe's analyse van "zin" zo bekijk, denk ik dat hij veel meer te vinden zal zijn voor 20e eeuwse analytische (taal)filosofie dan voor Spinoza's pantheïsme.

Klik om te vergroten...

De ethica is toch totaal niet zo abstract? Ik denk dat ieder van ons iets kan leren van wat in de ethica staat m.b.t. zijn dagelijkse leven.

Avondland zei:

Nietzsche had dan ook een specifieke stijl die geheel gericht was tegen de gangbare filosofie van zijn tijd. Zijn boeken lezen is inderdaad een literair genot, maar de kritieken van Kant, laat staan Zijn en Tijd van Heidegger, zijn helaas geen vlot lezende werken. Heel veel vaktaal vooral, dat moet je gewoon worden. Gelukkig is er genoeg secundaire literatuur om er mee wegwijs te raken. En als het je echt boeit, ga dan filosofie studeren (avondonderwijs!).

Klik om te vergroten...

Ik was altijd gebuisd voor filosofie. Na elke zin die ik las in mijn cursus, had ik 1000 vragen. En op de duur begon ik zelfs aan de lidwoorden te twijfelen wat Kant er exact mee bedoelde... Of hij misschien geen andere definitie had dan de mijne van 'de' en 'het'...

Op die manier kon ik dus geen filosofie studeren, zal je wel begrijpen...

En al zeg ik het zelf, ik ben nu niet speciaal een 'onintelligent' iemand... Maar blijkbaar mis ik ergens een bepaalde kronkel in mijn hersenen om bepaalde van die zaken te begrijpen.

1 voorbeeldje, ik sla gewoon 'the critique of pure reason' open van Kant, eerste zin die ik lees ergens midden een pagina:

"If with the intellectual consciousness of my existence, in the representation: I am, which accompanies all my judgements, and all the operations of my understanding, I could, at the same time, connect a determination of my existence by intellectual intuition, then the consciousness of a relation to something external to me would not be necessary."

Ik kan perfect Engels, dat is het probleem niet, ik kan elk woord en die zin dus perfect vertalen.
Maar:
- Wat is "Intellectual consciousness" precies? Leg uit
- Wat is "Intellectual intuition" precies? Leg uit
- Existence = "that which accompanies all my judgements, and all the operations of my understanding", van waar haalt hij die definitie van het woord existence, of zuigt hij dat uit zijn eigen duim om zijn statement te doen kloppen?


alé ja, elk woord in die zin roept zoveel vragen en interpretaties op bij mij dat het complete woowoo wordt...

Ik ben gewoon niet in staat om een onderscheid te maken tussen Kant en een Sokal-hoax... dat is mijn probleem...
Ik ben ervan overtuigd dat Kant zinnige dingen zegt hoor, daar niet van, maar ik kan niet rond het taalgebruik komen.

Dus mijn vraag is: Is het onmogelijk om het eenvoudiger te zeggen? Of is het wel mogelijk, maar kon/wou hij het niet?

Tweak37 zei:

Toch vind ik dat Hiapoe op iets belangrijks stoot hier. Moderne verdedigingen van het (met name christelijke) geloof zijn zo intellectualistisch en elitair, dat ze op de grote meerderheid van gelovigen simpelweg niet van toepassing is. Filosofen als De Dijn, voor het geval dat bij iemand een belletje zou doen rinkelen, hebben dan wel de religie uit de handen van wetenschappelijk-logische kritiek "gered", maar spreken we ondertussen niet over verschillende zaken? Geloof is voor De Dijn en co een beleving, een wereldbeeld dat je enkel kan treffen als je er middenin staat en dat geen verifieerbare claims maakt over de wereld. De heilige teksten zijn symbolische, interpretatieve "disclosures" van het mysterie dat geen (wetenschappelijke) nieuwsgierigheid moet oproepen maar verwondering en zingeving. Toegegeven, er is moeilijk tegen in te gaan: er worden überhaupt geen weerlegbare claims gemaakt en als atheïst heb je per definitie geen toegang tot de religieuze beleving waarin die religieuze waarachtigheid blijkbaar verschijnt. Maar hoeveel gelovigen beleven hun geloof daadwerkelijk zo? Een argument van Sam Harris vond ik wat dat betreft wel overtuigend: stel dat de lijkwade van Turijn gedateerd wordt rond de dood van Jezus. Zou dat geen golf van enthousiaste religiositeit teweegbrengen? Zouden gelovigen daarin geen teken van hun gelijk zien? Zo ja, dan wijst dat er toch op dat religie voor velen iets anders is dan hedendaagse theologen en filosofen ervan maken.

Klik om te vergroten...

Ik zou dit punt uiteindelijk dan inderdaad toch ook nog eens extra in de verf willen zetten.
Een heel hoog percentage van gelovigen hebben niet de filosofische discussies die wij hier nu aan het voeren zijn en zien God niet op een deïstische of puur metafysische manier, maar echt als een reëel doch immaterieel (hoewel, soms zelfs fysiek) wezen dat ingrijpt in de realiteit van de wereld en beïnvloedbaar is door de mens in zijn beslissingen door gebed en andere offers.

Als we dus de stap willen maken van filosofie en denken naar de realiteit van ons aardse bestaan en de socio-economische beslissingen die we moeten nemen in het dagdagelijkse leven, dan moet je die shift kunnen maken naar de realiteit en uit die filosofische denkmanier kunnen stappen. Hoe interessant ze ook is, ze representeert niet de aardse realiteit.

Ik vraag me af of religieuze leiders er zelfs wel opgezet mee zouden zijn en of dat zij ook zo filosofisch tewerk gaan.

Om maar even terug te keren naar de aardsheid der religie:

Rechter moet oordelen of goeroe mediteert of dood is - Het Nieuwsblad

hilarisch!

Hiapoe zei:

Ik heb op mijn kindle nu openstaan:

Ethica - Spinoza
The Critique of pure reason - Kant
Fundamental principles of metaphysics of Morals - Kant
Essays - Hume
Treatise of human nature - Hume
Second treastise of government - Locke
Leviathan - Hobbes

En ben op de trein boek aan het lezen: A history of the Arab peoples - Albert Hourani

(Vooraleer er hier mensen zouden zijn die zeggen dat ik geen moeite doe om me te informeren omtrent deze en gene onderwerpen )

Trouwens, Tweak, de bedoeling is niet dat ik enkel zaken lees van mensen of visies waar ik mee zou akkoord gaan hé... in tegendeel...

Klik om te vergroten...

Pfoe... Ik raad je aan om A History of Western Philosophy te lezen van Bertrand Russell in plaats van het oorspronkelijk materiaal meteen te lezen. Heel wat mensen zullen deze suggestie bekritiseren omdat Russell sinds het uitbrengen van zijn boek (1945) werd bekritiseerd door menig academici. Hij zou nogal snel tot veralgemeningen overgaan, hij mist enkele belangrijke filosofen etc. Bovendien moet je de link tussen Nietzsche en het nazisme in het boek naast je neerleggen, maar net na de tweede wereldoorlog (en lang daarna) was die link nu eenmaal algemeen aanvaard, dus dat mag je Russell niet kwalijk nemen.
Soit, waarom je het wel moet lezen: het leest onverwacht énorm vlot, het is af en toe zelfs grappig, ironisch, dramatisch, persoonlijk, en tegelijkertijd krijg je een enorm uitgebreid overzicht van de eerste natuurfilosofen tot de denkers in de (eerste helft van de) 20ste eeuw.

boogje zei:

Pfoe... Ik raad je aan om A History of Western Philosophy te lezen van Bertrand Russell in plaats van het oorspronkelijk materiaal meteen te lezen. Heel wat mensen zullen deze suggestie bekritiseren omdat Russell sinds het uitbrengen van zijn boek (1945) werd bekritiseerd door menig academici. Hij zou nogal snel tot veralgemeningen overgaan, hij mist enkele belangrijke filosofen etc. Bovendien moet je de link tussen Nietzsche en het nazisme in het boek naast je neerleggen, maar net na de tweede wereldoorlog (en lang daarna) was die link nu eenmaal algemeen aanvaard, dus dat mag je Russell niet kwalijk nemen.
Soit, waarom je het wel moet lezen: het leest onverwacht énorm vlot, het is af en toe zelfs grappig, ironisch, dramatisch, persoonlijk, en tegelijkertijd krijg je een enorm uitgebreid overzicht van de eerste natuurfilosofen tot de denkers in de (eerste helft van de) 20ste eeuw.

Klik om te vergroten...

Bedankt voor de tip

Hiapoe zei:

Trouwens, Tweak, de bedoeling is niet dat ik enkel zaken lees van mensen of visies waar ik mee zou akkoord gaan hé... in tegendeel...

Klik om te vergroten...

Het ging mij eerder om de stijl. Al dan niet akkoord gaan is nog een andere kwestie.

Lothorion zei:

De ethica is toch totaal niet zo abstract? Ik denk dat ieder van ons iets kan leren van wat in de ethica staat m.b.t. zijn dagelijkse leven.

Klik om te vergroten...

Is toch niet bepaald toegankelijk geschreven... ik denk dat iemand met weinig filosofische bagage toch al snel zou struikelen over alle substanties en modi en andere technische termen. Al begrijp ik wel waarom je het Hiapoe aanraadt hoor.

Hiapoe zei:

Ik was altijd gebuisd voor filosofie. Na elke zin die ik las in mijn cursus, had ik 1000 vragen. En op de duur begon ik zelfs aan de lidwoorden te twijfelen wat Kant er exact mee bedoelde... Of hij misschien geen andere definitie had dan de mijne van 'de' en 'het'...

Op die manier kon ik dus geen filosofie studeren, zal je wel begrijpen...

En al zeg ik het zelf, ik ben nu niet speciaal een 'onintelligent' iemand... Maar blijkbaar mis ik ergens een bepaalde kronkel in mijn hersenen om bepaalde van die zaken te begrijpen.

1 voorbeeldje, ik sla gewoon 'the critique of pure reason' open van Kant, eerste zin die ik lees ergens midden een pagina:

"If with the intellectual consciousness of my existence, in the representation: I am, which accompanies all my judgements, and all the operations of my understanding, I could, at the same time, connect a determination of my existence by intellectual intuition, then the consciousness of a relation to something external to me would not be necessary."

Ik kan perfect Engels, dat is het probleem niet, ik kan elk woord en die zin dus perfect vertalen.
Maar:
- Wat is "Intellectual consciousness" precies? Leg uit
- Wat is "Intellectual intuition" precies? Leg uit
- Existence = "that which accompanies all my judgements, and all the operations of my understanding", van waar haalt hij die definitie van het woord existence, of zuigt hij dat uit zijn eigen duim om zijn statement te doen kloppen?


alé ja, elk woord in die zin roept zoveel vragen en interpretaties op bij mij dat het complete woowoo wordt...

Ik ben gewoon niet in staat om een onderscheid te maken tussen Kant en een Sokal-hoax... dat is mijn probleem...
Ik ben ervan overtuigd dat Kant zinnige dingen zegt hoor, daar niet van, maar ik kan niet rond het taalgebruik komen.

Dus mijn vraag is: Is het onmogelijk om het eenvoudiger te zeggen? Of is het wel mogelijk, maar kon/wou hij het niet?

Klik om te vergroten...

Dat is gewoon een vreselijke zin en ik herhaal mijn punt dat Kant niet kon schrijven. Lees bvb. het boek over Kant in de kopstukken reeks, dat zal veel meer opbrengen. Als je echt door Kant wilt ploeteren als een soort intellectuele uitdaging, dan zou ik zeggen, begin niet direct met "close reading", met andere woorden, verlies je zelf niet in details door elke zin of bijstelling tot in de puntjes proberen te begrijpen.

Anyhow, om Kant te kunnen begrijpen (en dus ook om deze passage te begrijpen) moet je een basis Descartes en Hume hebben. Als je die hebt, dan begrijp je dat "intellectual consciousness of my existence" over Descartes' cogito ergo sum gaat, en dat de passage verder over de realiteit van de externe wereld gaat. Voor Descartes was ons eigen bewustzijn de eerste (en grootste) zekerheid, waaruit hij andere zekerheden afleidde, inclusief de wereld buiten ons. Kant daarentegen, gaat argumenteren dat het bestaan van ons eigen bewustzijn en het bestaan van de externe wereld even zeker zijn. Dat brengt ons bij de zin die je citeert. Kant accepteert dat we een soort van basaal intellectueel bewustzijn van ons bestaan hebben (m.a.w. we beseffen dat we bestaan, zonder dat we daarvoor een beroep moeten doen op onze ervaringen), maar daarmee is ons bestaan nog geen zekere kennis. Om te weten of iets bestaat moet je weten wanneer het bestaat, en hoe lang. Met andere woorden, het moet "gedetermineerd" worden in de tijd. Als we nu, zo zegt hij, aan dat basaal intellectueel bewustzijn ook een intellectuele intuitie (een soort van "vatten" zonder redeneren) zouden kunnen toevoegen die ons bestaan determineert, dan hebben we geen besef van de buitenwereld nodig. Maar, zo zal hij vervolgen, die intuïtie is er niet, want om ons bestaan in de tijd te determineren hebben we per definitie de buitenwereld nodig, omdat we ons niet direct bewust zijn van tijd (er is enkel het nu in dat opzicht). We hebben de buitenwereld als "achtergrond" nodig waartegen verandering en beweging ons toestaat tijd te bepalen. Kortom, om zeker te zijn van ons bestaan moeten we een punt in de tijd hebben, en dat vereist het bestaan van de buitenwereld. En dus zijn we even zeker van onszelf als van de buitenwereld.

boogje zei:

Pfoe... Ik raad je aan om A History of Western Philosophy te lezen van Bertrand Russell in plaats van het oorspronkelijk materiaal meteen te lezen. Heel wat mensen zullen deze suggestie bekritiseren omdat Russell sinds het uitbrengen van zijn boek (1945) werd bekritiseerd door menig academici. Hij zou nogal snel tot veralgemeningen overgaan, hij mist enkele belangrijke filosofen etc. Bovendien moet je de link tussen Nietzsche en het nazisme in het boek naast je neerleggen, maar net na de tweede wereldoorlog (en lang daarna) was die link nu eenmaal algemeen aanvaard, dus dat mag je Russell niet kwalijk nemen.
Soit, waarom je het wel moet lezen: het leest onverwacht énorm vlot, het is af en toe zelfs grappig, ironisch, dramatisch, persoonlijk, en tegelijkertijd krijg je een enorm uitgebreid overzicht van de eerste natuurfilosofen tot de denkers in de (eerste helft van de) 20ste eeuw.

Klik om te vergroten...

Dat is inderdaad een goede tip, Russell was natuurlijk ook zowat de eerste populariserende filosoof. Hij heeft er nog een nobelprijs voor gekregen ook.

Ik begrijp cogito ergo sum al niet, alé ik kan het wel vertalen, heb latijn gedaan en zo, maar 'ik denk dus ik ben'... dat is al woowoo voor mij...
Maar in zekere zin begrijp ik de redenering achter deze woowoo nog: Alles wat je bent is eigenlijk je gedachten. Zonder je gedachten, besta je niet. Dat is waarschijnlijk een beetje de redenering erachter.

Maar zijn definitie van 'bestaan' is dan wel heel eng, als in het bestaan van een menselijk wezen met intellectuele capaciteiten.

Want niet alleen sluit hij alle dingen en planten al uit de definitie van 'bestaan', ook een hersendode comapatiënt 'bestaat' niet volgens Descartes

Voor de rest zie ik al niet in waarom je dit als een 'zekerheid' zou aannemen en ten tweede weet ik dan al helemaal niet hoe je andere zekerheden daaruit zou afleiden.

Ik vind dat al die filosofen nogal zelfzeker zijn van hun stuk allemaal in hun literatuur, alsof hetgeen ze verkondigen 'zekerheden' zijn.

Ik vind dat ze hun boeken beter in de vermoedelijke wijs hadden geschreven en tot de conclusie komen dat ze het eigenlijk ook allemaal niet weten maar dat het leuk is om erover te filosoferen .

Nee je interpretatie klopt niet, je draait het om. Descartes beperkt het bestaan niet tot denken (later "bewijst" hij uitgebreidheid, i.e. de buitenwereld inclusief je eigen lichaam), maar het feit dat er "iets" is dat denkt, is een bewijs voor zijn bestaan. Descartes is immers op zoek naar absoluut zekere kennis. En zijn resultaat mag er toch wel zijn. Al mijn indrukken kunnen illusies zijn, al mijn ideeën kunnen fout zijn. Maar het feit dat ik twijfel aan al die zaken is op zich niet betwijfelbaar, m.a.w., er is iets dat twijfelt, er is iets dat denkt en het is gewoon contradictorisch om hier aan te twijfelen. En dus is de eerste zekerheid gevonden.


Nog een toevoeging: filosofen stipuleren niet dat ze ergens zeker van zijn he, ze geven argumenten waarom. Ze maken natuurlijk fouten, maar om daarom in de vermoedelijke wijs te gaan schrijven? Dat doe jij toch ook niet als je overtuigd bent van een bepaald argument?

Tweak37 zei:

Nee je interpretatie klopt niet, je draait het om. Descartes beperkt het bestaan niet tot denken (later "bewijst" hij uitgebreidheid, i.e. de buitenwereld inclusief je eigen lichaam), maar het feit dat er "iets" is dat denkt, is een bewijs voor zijn bestaan. Descartes is immers op zoek naar absoluut zekere kennis. En zijn resultaat mag er toch wel zijn. Al mijn indrukken kunnen illusies zijn, al mijn ideeën kunnen fout zijn. Maar het feit dat ik twijfel aan al die zaken is op zich niet betwijfelbaar, m.a.w., er is iets dat twijfelt, er is iets dat denkt en het is gewoon contradictorisch om hier aan te twijfelen. En dus is de eerste zekerheid gevonden.

Klik om te vergroten...

Wie zegt er dat er iets is dat twijfelt, ook dat is mss een illusie?

Dat is uiteindelijk toch een infinite regression als je erover doornadenkt...

Ik twijfel of ik er wel aan twijfel... etc...

En het feit DAT ik eraan aan het twijfelen ben of dat statement wel klopt dat het feit dat ik twijfel aan al die zaken niet betwijfelbaar is, betekent dat het wél betwijfelbaar is

Trouwens als informaticus kan ik zeggen dat randomness nooit absoluut is. Twijfel zou zo ook een illusie kunnen zijn en eigenlijk zit er een algoritme achter onze twijfel die uiteindelijk altijd zal terugkomen tot een bepaalde zekerheid.

Eigenlijk nog zo geen stom idee denk ik uiteindelijk... onze twijfel ontstaat ook uit de elektrische impulsen in onze hersenen.

(woohooo ik moet mijn eigen Sokal-hoax es schrijven )

Als er niet iets is dat kan twijfelen, kan je ook niet twijfelen. Dat in het radicale blijven doortrekken verandert niets aan de eindconclusie. Als dat "iets" een illusie zou zijn (zoals jij suggereert), dan nog moet er "iets" zijn om überhaupt een illusie te hebben.

boogje zei:

Als er niet iets is dat kan twijfelen, kan je ook niet twijfelen. Dat in het radicale blijven doortrekken verandert niets aan de eindconclusie. Als dat "iets" een illusie zou zijn, dan nog moet er "iets" zijn om überhaupt een illusie te hebben.

Klik om te vergroten...

Waarom moet er altijd iets zijn?

Misschien is er wel gewoon niets en is iets/alles een illusie en tegelijk ook niets?

Ge kunt zo ver gaan met filosofie als ge wilt... en ge kunt alles en niks even goed/slecht ontkrachten...

Daarom dat ik filosofie 'leuk' vindt om gewoon wat te babbelen en te discussieren en vooral om linken te leggen naar de dagelijkse 'realiteit', maar ik kan er geen houvast of plezier in vinden op zuiver intellectueel vlak daarvoor leidt het voor mij gewoon op zichzelf staand nergens naartoe en is het dus 'nutteloos' als het je niet helpt om reëële problemen mee aan te pakken.

Pas op, waarschijnlijk ben ik om diezelfde reden ook geen theoretische fysicus of wiskundige en moet ik de link ook daarin kunnen leggen met de wereld.

Sja, dat is iets anders. Filosofen in de periode van Descartes zochten nog steeds naar een vast ankerpunt dat we als de realiteit mogen beschouwen, iets wat in deze periode inderdaad niet meer vanzelfsprekend is. Maar goed, ik laat het aan de experts over hier (Tweak, Avondland etc).

Hiapoe ik begrijp u volledig
Ik snap het meeste dingen van al die filosofen wel, maar ik vind dat wat oeverloos gewauwel waar ik geen geduld voor heb.
Het is gewoon niet aan mij besteed.


Verzonden vanaf mijn iPhone met behulp van Tapatalk

Hiapoe zei:

Waarom moet er altijd iets zijn?

Misschien is er wel gewoon niets en is iets/alles een illusie en tegelijk ook niets?

Klik om te vergroten...

Omdat dat gewoon logisch inconsistent is? Het kan niet dat er niets is en dat er tegelijk een illusie is. Een illusie is ook iets. Ofwel is er niets, ofwel is er wel iets.

Als je het daarmee eens kunt zijn, kunnen we terug naar het twijfelen. Hoe kan er twijfel zijn over het feit dat er twijfel is? Opnieuw, dat is logisch inconsistent.
Waar je wel terecht kritiek op kunt leveren, is de verbinding van dat twijfelen/denken aan iets dat twijfelt/denkt, laat staat "ik" die twijfelt of denkt. Dat is het resultaat van verzwegen vooronderstellingen over twijfelen/denken, die zeker vatbaar zijn voor kritiek. Maar dat er getwijfeld wordt, daar kun je niet aan twijfelen.

Hiapoe zei:

Waarom moet er altijd iets zijn?

Misschien is er wel gewoon niets en is iets/alles een illusie en tegelijk ook niets?

Ge kunt zo ver gaan met filosofie als ge wilt... en ge kunt alles en niks even goed/slecht ontkrachten...

Daarom dat ik filosofie 'leuk' vindt om gewoon wat te babbelen en te discussieren en vooral om linken te leggen naar de dagelijkse 'realiteit', maar ik kan er geen houvast of plezier in vinden op zuiver intellectueel vlak daarvoor leidt het voor mij gewoon op zichzelf staand nergens naartoe en is het dus 'nutteloos' als het je niet helpt om reëële problemen mee aan te pakken.

Pas op, waarschijnlijk ben ik om diezelfde reden ook geen theoretische fysicus of wiskundige en moet ik de link ook daarin kunnen leggen met de wereld.

Klik om te vergroten...

Dat is juist de meerwaarde van theoretische wetenschappen, hun abstractie laat toe problemen theoretisch te benaderen en daardoor radicale nieuwe inzichten te verwerven, de uitwerking daarvan is de taak van meer praktische wetenschappen.

De liefde voor de wijsheid (filosofie) is niet zomaar een liefde, maar een onophoudelijk streven naar de waarheid, het gaat om de verwondering en om de vraagstelling, niet zozeer om het antwoord, dat praktisch door andere wetenschappen dient te worden uitgewerkt. Filosofie is in wetenschappelijke termen eigenlijk de kunst van de vraagstelling. Eigenlijk is wijsbegeerte een betere vertaling. Aangezien het niet gaat om een liefde, maar om een onophoudelijke begeerte naar waarheid.

Over die filosofen die denken dat ze altijd gelijk hebben:

Ja filosofen zijn arrogant, storend, radicaal, revolutionair, schandelijk en boven alles betweterig. Rivaliteit is inherent aan de filosofie van Socrates versus de Sofisten tot Habermas versus Sloterdijk.

Filosofische concepten leven een eigen leven en sterven ook na verloop van tijd, zo is ook God gestorven. De wereld die de filosofen in gedachten hadden is een fabel gebleken, we moeten dus de armoede van het denken durven erkennen. De geschiedenis van de filosofie leert ons haar tragedie, dat zij altijd Grieks is gebleven en dat ons denken bescheiden moet zijn. Maar zij heeft ons ook geleerd om te denken, om kritisch te zijn, telkens wij ons die kennis tot vlees maken leeft het verleden in ons.

Het domein dat rest voor de filosofie is de vraagstelling d.m.v. de verwondering, de ethiek en het vormgeven van kritiek.

Tweak37 zei:

Omdat dat gewoon logisch inconsistent is? Het kan niet dat er niets is en dat er tegelijk een illusie is. Een illusie is ook iets. Ofwel is er niets, ofwel is er wel iets.

Als je het daarmee eens kunt zijn, kunnen we terug naar het twijfelen. Hoe kan er twijfel zijn over het feit dat er twijfel is? Opnieuw, dat is logisch inconsistent.
Waar je wel terecht kritiek op kunt leveren, is de verbinding van dat twijfelen/denken aan iets dat twijfelt/denkt, laat staat "ik" die twijfelt of denkt. Dat is het resultaat van verzwegen vooronderstellingen over twijfelen/denken, die zeker vatbaar zijn voor kritiek. Maar dat er getwijfeld wordt, daar kun je niet aan twijfelen.

Klik om te vergroten...

Misschien is ons brein wel zodanig beperkt dat we gewoon niet kunnen begrijpen dat logische inconsistenties ook weldegelijk kunnen...?
Zoals dat niks iets is of alles niets is en zo

Ik zou het ook niet begrijpen, maar ik sluit niet a priori uit dat datgene wat ik niet begrijp, toch waar zou kunnen zijn...

Weirder things have happened!

Quantum fysica toont dat heden ten dage trouwens heel duidelijk aan dat er bepaalde zaken heel bizar zijn intuitief maar blijkbaar toch zo kunnen zijn...

"There ain't no sin and there ain't no virtue. There's just stuff people do."
- John Steinbeck.

Food for thought.

Hiapoe zei:

Misschien is ons brein wel zodanig beperkt dat we gewoon niet kunnen begrijpen dat logische inconsistenties ook weldegelijk kunnen...?
Zoals dat niks iets is of alles niets is en zo

Ik zou het ook niet begrijpen, maar ik sluit niet a priori uit dat datgene wat ik niet begrijp, toch waar zou kunnen zijn...

Weirder things have happened!

Quantum fysica toont dat heden ten dage trouwens heel duidelijk aan dat er bepaalde zaken heel bizar zijn intuitief maar blijkbaar toch zo kunnen zijn...

Klik om te vergroten...

Er zijn ook posities, zoals doorgedreven solipsisme, waar eigenlijk geen sluitende tegenargumenten voor zijn maar waar toch niemand echt in gelooft en we sowieso niks aan hebben moesten ze waar zijn. Ik wil maar zeggen, uw skepsis is wel leuk om 2 minuten over na te denken, maar dan besef je toch dat je gewoon niet verder kan geraken in die lijn? Probeer maar eens te bewijzen dat logische inconsistenties kunnen bestaan. Je gaat toch niet stoppen met nadenken omdat je weet dat je brein beperkt is.

Gezien je met Sokal dweept zou ik in elk geval oppassen met zomaar quantum fysica erbij te sleuren.

Misschien moeten we een filosofie topic openen? Ik vind dit wel interessant en dan hebben we geen islamofobe interludes..