beryl zei:
Maar hongergevoel is wel iets dat kan variëren tussen personen. Uiteindelijk moet je het inderdaad zelf in je mond steken dus het blijft je eigen beslissing, maar de strijd is niet even hard voor iedereen. Had een eindje geleden over een wetenschappelijk onderzoek gelezen naar mensen met zwaar overgewicht die extreem afgevallen waren, da's een format voor een amerikaans televisie-programma dat al jaren loopt. Blijkbaar had na X jaar bijna elke deelnemer die geslaagd was zijn kilo's al volledig of voor een groot deel teruggewonnen. Het onderzoek had aangetoond dat zelf jaren na het crashdieet, die mensen bepaalde hormonen continu in hun lichaam hadden die in het lichaam van een gemiddelde persoon enkel in die hoeveelheden aanwezig is als ze uitgehongerd zijn, het lichaam van die mensen pusht die mensen constant, veel harder dan bij iemand anders, om te eten en meer dan goed voor ze is.
Die mensen voelen dus constant honger net zoals iemand die echt te weinig eten heeft zich voelt. Da's maar 1 studie natuurlijk, en over een heel specifieke situatie, extreem zware mensen die op korte tijd extreem afvallen. Dat kan niet zomaar naar iedereen doorgetrokken worden, maar het toont wel het principe aan dat hongergevoel en de mate van zich voldaan voelen wel degelijk serieus kan variëren tussen personen.
edit: het was dit artikel van de NYtimes, er staat een link naar de bevindingen van het wetenschappelijk onderzoek
https://www.nytimes.com/2016/05/02/health/biggest-loser-weight-loss.html
Inderdaad, dit bevestigt wat ik hierover op radio hoorde. Ook belgische profs hebben dit onderzocht. Dat bevestigde dat ex-zwaarlijvigen meer honger hebben. Maar mensen die een stuk van hun maag effectief lieten wegnemen hadden dat veel minder. Dat doet hun denken dat de reden vooral een hormoon is die teveel door de maag zelf wordt aangemaakt uit gewoonte van toen men zwaar was, dat dit hongergevoel veroorzaakt.
En logisch ook, dat is zo met vele verslavingen: indien zwaar genoeg geweest maar dat je toch volledig gestopt bent, kunnen er toch stoffen in je lichaam nog meer of minder aangemaakt worden dan normaal. Iemand die jaren heroine nam zal ook gevoeliger blijven op hervallen, omdat zijn lichaam de natuurlijke stoffen om blij te zijn nooit helemaal terug hervat, omdat het lichaam zag dat die jarenlang overbodig waren om aan te maken.
Nog een reden waarom dokters zeggen dat je alles mag, maar met mate.
En die prof zei ook dat gewicht verliezen zo moeilijk is, omdat ons lichaam veel technieken heeft om dat tegen te gaan, om te overleven als we geen eten vonden vroeger. Bij weinig eten gaat je lichaam bvb ook spaarzamer om met de energie. Zulke dingen werken een effect van dieten natuurlijk tegen, allemaal extra dingen die men moet overwinnen als men wil afvallen. Die overlevingsmethodes van je lichaam kennen is dus ook al een plus, want je kan die soms wat omzeilen.
Teveel eten vinden kwam vroeger niet voor, dus ons lichaam heeft geen technieken ontwikkeld om overgewicht tegen te gaan.
Maar dat maakt dat zwaarlijvigheid voorkomen nog een beter idee is dan het oplossen, want het is makkelijker.
En die riddle zoals "eet s morgens als koning en s avonds als een bedelaar" die hier voorbijkwam: ergens snap ik wel vanwaar die komt:
Ook in "De nieuwe feiten" geleerd: je lichaam maakt s nachts minder verteringsstoffen aan, de lever werkt anders, enz... Ook al leef je al weken s nachts en ben je het zelf gewoon, de klok van vele cellen in je lichaam past zich niet aan. Dat verklaart voor een stuk dat nachtwerkers meer kans hebben op sommige ziektes. Men werkt aan medicijnen om ook die klok aan te passen voor nachtwerkers.
En als we dan enkel overdag zouden eten, dan nog is het ook van belang wanneer je eet. Evenveel calorien en bewegen, maar volgens het 16u vasten/8u eten principe ga je ook gewicht verliezen tov dat eten te verdelen over heel de dag. Ik vast nooit wanneer ik de laatste 2 dagen niet gesport heb, anders zou tijdens het vasten spieren opgebrand worden ipv vet.
Dat is contradictorisch, maar bij een dieet waar je weinig eet moet je absoluut bewegen, of het heeft een averechts effect door afbraak van spieren ipv vet, de fameuze jojo. Dus als ik al 3 of 4 dagen niet bewogen heb, vast ik bewust niet, en probeer ik wel te ontbijten. Het zijn spieren die een inspanning geleverd hebben die de stof aanmaken dat vet (niet per se kort bij die spier gelegen) voorbereidt om verbrand te kunnen worden. Veel crash-dieters weten dat niet, en doen met hun zware gevecht tegen de honger dan nog meer kwaad dan goed omdat ze maar 1 keer in de week bewegen...
En nog over wanneer eten: een gezond stevig ontbijt is denk ik enkel goed als men de discipline heeft om s avonds na 18u niets meer te eten. Als s nachts de vertering maar half werkt, zou men anders 2 keer kort na mekaar eten. Eet ik toch nog zwaar om 21u ofzo, dan kan ik probleemloos tot de volgende middag zonder eten, en voel ik ook dat dan pas die late maaltijd effectief verteerd is.
). Hier ben ik het op zich wel mee eens, want hoewel hun omstandigheden en genetica niet hetzelfde is, zal De Block wel (ongeveer) hetzelfde kunnen als De Wever, maar zal het niet noodzakelijk evenveel moeite kosten. En als de ene meermaals heeft gezegd dat het hem veel tijd en opofferingen heeft gekost, dan snap je dat het voor de ander misschien meer tijd en opofferingen zou kosten dan ze letterlijk voorhanden heeft. Maar zoals ik dus al zei: Hier ben ik het op z'n minst in theorie wel mee eens. Maar de hamvraag voor mij is: Ze kan hetzelfde doen als De Wever, maar moét ze hetzelfde doen? 