Hier wil ik toch even op inpikken. Ik ben er nu bijna 35, en ben op mijn 26 begonnen met loodgieterij in bijberoep. Elke zaterdag, en vaak ook op zondagen, feestdagen en weekavonden was ik bij klanten aan het werk, of was ik de baan op voor opmetingen en offertes. Ik heb inderdaad veel momenten gekend dat ik op een snikhete dag ergens op een zolder ventilatiebuizen aan het leggen was, en op facebook zag hoe mijn maten zich aan het amuseren waren op festivals, idem voor de vele zaterdagen dat ze met de koersfiets op de baan waren en ik weer ergens aan het zwoegen was. Op mijn 29 jaar heb ik een krot van een huis gekocht, en ik heb daar in combinatie met dat bijberoep 3 jaar zwaar aan verbouwd, gedurende die jaren heb ik amper iets voor mezelf gehad. Toen ik trouwde was ik twee dagen na mijn huwelijk al elektriciteit aan het leggen in dat huis, de drie weken verlof die ik zou gebruiken voor op huwelijksreis te gaan heb ik gespendeerd aan die woning. Op mijn 32 ben ik gestopt met dat bijberoep, maar dan kwamen vrij snel de twee kinderen.
Hoe kijk ik nu terug op die periode van mijn 26 tot de kinderen er waren? Wel, met zéér gemengde tot spijtgevoelens. Ik heb de 'laatste jaren van mijn jeugd' eigenlijk 'verspild' aan hard labeur. Op het moment zelf leek het alsof ik het goede aan het doen was, maar achteraf bekeken was dit niet zo, want je leeft maar één keer. Dat is een instelling die er vanuit onze ouders nog is ingestampt, zolang je jong en sterk bent moet je hard werken, liefst dag en nacht. Ik merk het ook nu we kinderen hebben, voor mijn ma staat het als een paal boven water dat wanneer je een gezin hebt, je jezelf compleet moet wegcijferen. Quality time met je partner, of samen eens een weekendje weg zonder de kinderen is not done. Je moet het 'martelaarschap' omarmen en alles opgeven, en je daarnaast liefst nog eens kapot werken. Want enkel dan ben je goed bezig. Mijn ma is nu 61, en die werkt zich nog altijd kapot en maakt nog steeds geen reizen met mijn vader, 'later' zal ze wel genieten. Ik vraag me dan af over welke later je het hebt als je al in de zestig bent.
Wel ik denk dat de jeugd van vandaag de dag daar geen boodschap meer aan heeft, die willen genieten van het leven zolang de financiën het toelaten, en gelijk hebben ze.
Een huis van 1990 is natuurlijk wat minder geïsoleerd, maar voor de rest ga je toch niets aan comfort inboeten? Integendeel, toen mocht uwen dampkap nog naar buiten geleid worden en was er geen verplicht ventilatiesysteem dat ook weer zijn nadelen heeft.