Gisteren, omdat het ons een belangrijk onderwerp leek, de Pano-reportage bekeken. En er dik spijt van gehad. Als dat is wat moet doorgaan voor onderzoeksjournalistiek in dit land dan is dat grond voor een zware depressie...
Van spectaculaire beelden gebruiken om aan te tonen hoe gevaarlijk het is voor fietsers, zonder daarbij rekening te houden met het feit dat de fietsers in de beelden vaak in de fout gaan, tot het niet tonen van deftige statistieken. We staan dan nog, zelf fietser zijnde, aan de kant van de reportagemakers, maar we ergeren er ons nog blauw aan hoe slecht ze hun case onderbouwen, hoe vaak ze mogelijke problemen onder de mat vegen en hoe hard ze de emo-kaart proberen te trekken. Triestig, triestig, triestig.
Ik stel mij nu eigenlijk zelfs de vraag in hoeverre die reportage over schild en vrienden opgeklopt was, zo erg is het...