JPV zei:
Als tv-kijkers zijn we in Vlaanderen rotverwend. Een héél ruim aanbod op de kabel (zowel qua diversiteit als qua aantal landen), een héél ruim aanbod analoog én digitaal. Meer zelfs, de overheid verplicht dat VTM op de kabel zit, het is (momenteel) dus zelfs verboden om een zenderaanbod te maken waarin VTM niet zou zitten. (kan zijn dat dit ondetussen veranderd is, vroeger was dit alvast zo).
Tuurlijk ben ik ook voorstander van het blijvend toelaten van uitgesteld bekijken voor (minstens) een/canvas/.... Maar ik kan de commerciële zenders best verstaan.
De
must carry licentie is een gunst van de overheid aan VTM. Zonder must carry zou een zender het gevaar lopen een veel minder brede afzetmarkt te bestrijken en zouden adverteerders dus minder geneigd zijn te adverteren op VTM. Bovendien zou het ook een handicap zijn tegenover de staatszenders die steeds must carry zijn.
Het probleem in Vlaanderen is dat we net
niet rotverwend zijn. We betalen immers veel meer voor een aanbod dat voor die prijs niet spectaculair te noemen is. In veel andere Westerse landen is de situatie beter. Providers hebben hier ook de macht om goedkopere alternatieven, zoals OTT, te weren.
Kandul zei:
Het is onmogelijk voor gelijk wie om in de toekomst te kijken, dus dat zulke situaties zich voordoen is toch normaal?
Die rechten zijn opgesteld op basis van de technologie die er toen was en met de bedoeling om vooruitziend te zijn (zoals je zegt), maar als er zich nu situaties voordoen waar deze verworven rechten te beperkend werken dan moeten deze rechten misschien eens herbekeken worden.
Zoals jij het hier verwoord dient de wet dus om de positie en winsten van de mediabedrijven te beschermen. Terwijl de wet net dient om de rechten van de burger te vrijwaren. Die rechten zijn principieel en geabstraheerd van de technologische praktijk. Als de technologie evolueert moeten de mediabedrijven die van deze technologie gebruik maken hun operationele plannen maar aanpassen, en niet aan de wettelijke rechten van hun klanten sleutelen. Dat laatste zou immers neerkomen op het op maat schrijven van wetgeving, een verwerpelijke praktijk.
Wat men nu in Vlaanderen wil doen is overigens hetzelfde
failtraject als in het buitenland reeds geprobeerd is. Mediabedrijven weigeren zich aan te passen aan nieuwe technologie. Ze proberen dan maar via DRM hun
content delivery businesscase te beschermen en schenden zo de rechten van hun klanten. DRM blijkt nadien echter nutteloos omdat techneuten op het internet het sneller kraken dan de industrie het kan uitvinden, en bovendien blijkt achteraf dat DRM de klanten nog meer naar piraterij drijft. Dus proberen de mediabedrijven het dan maar via de wetgeving op te lossen en beïnvloeden ze politici om wetgeving op maat te schrijven. Uiteindelijk lukt dit ook niet of keer het als een boemerang terug in hun gezicht (zie situatie in de VS), terwijl nieuwe innovatieve mediabedrijven die wel met de nieuwe technologie kunnen omgaan de bestaande industrie de kaas uit het brood eet. Pas na alle alternatieven uit te putten daagt het hen dat ze mss wel eens zichzelf moeten aanpassen.
