Epyon zei:
Nee hé, als je mijn vorige posts er op na leest ontwaar ik drie types geweldpleging: datgene dat ik intellectuele luiheid noem, dat van meelopers en dat van personen die reeds in hun eigen fysieke integriteit geschonden worden, waar ik bij dit laatste meermaals het voorbeeld van de rebellie in Gaza heb aangehaald. Dat is analoog met de situatie in Syrië en vergelijkbaar met het vroegere Ierland. Als iemand je echt naar het leven staat is geweld imo gelegitimeerd. Maar dat naar het leven staan gebeurt enkel in extreme situaties.
Correct. Maar toch is er iets inherents paradoxaals aan de menselijke aard: wij hebben een geweldsdrang die we moeten kanaliseren in onschuldige activiteiten.
EDIT: je kan geweld op zich ook opdelen. Niet alleen fysiek of niet-fysiek geweld, maar ook persoonlijke of materieel geweld. Er is meer tolerantie tegenover materieel geweld dan tegenover persoonlijk geweld. In het huidige Belgische klimaat zijn beiden niet geaccepteerd, maar er is een groot verschil tussen het stukgooien van een ruit van een bank of het in elkaar slaan van een bankdirecteur. Beiden zijn vormen van geweld en vaak emotionele uitlatingen van een gefrustreerde situatie. Maar die intellectuele zwakheid herken vooral in de context waarin de geweldspleging gebeurt.
De Sovjets wilden ook van geen wijken weten, maar toch is de Zingende Revolutie gelukt zonder bloedvergieten. De DDR wilde ook van geen wijken weten, en toch is de muur gevallen zonder kogels af te vuren. Als je voor de goede zaak strijdt en je hebt de bevolking mee kan alles. Het is niet makkelijk en het kan jaren duren voor er resultaat van komt, maar het resultaat zal duurzamer zijn dan datgene dat met lomp geweld verkregen is.
Buiten hier en daar wat schermutselingen is de overgang naar een postcommunistische staat inderdaad redelijk bloedloos gebleven. Een implosie in plaats van een explosie. Maar zo onverzettelijk was die staat nu ook weer niet. Je had er wel types die even onrealistisch dachten als een Khaddafi, maar de politieke structuur van de Sovjetunie was gewoon inert en compleet verstard. Andere situatie dan in Syrië of destijds in Libië.
Ik ben geen historicus dus ik zal me er niet over uitspreken. Maar denk je niet dat die knokploegen eerder aan partijen verbonden waren zoals hooligans aan een voetbalclub? Die clubs hebben gewoon pech dat hooligans voor hen supporteren, net zoals partijen pech hadden dat sommige heethoofden ook hun ideologie aanhingen?
Ik denk dat het gewoon oogluikend werd toegelaten, maar het waren geen formele paramilitaire organisaties. Je kan het wijten aan de verzuiling, maar volgens mij ook aan een hoogst gepolitiseerde samenleving. Die twee hangen dan wel aan elkaar, zou je denken, maar het interbellum was een crisisperiode. Maar een geweldsexplosie was er nu niet bepaald zoals bijvoorbeeld in Italië voor Mussolini de macht greep of zoals in de jaren '70 en '80 toen radicale organisaties aan linker- en rechterzijde terroristische handelingen verrichten en ook de "gematigde" staat aardig corrupt was en zelf niet vies was van praktijken die het daglicht niet mochten zien.
). Hou er ook rekening mee dat er gebouwd is op een oud pattattenveld, dat gelukkig iets hoger ligt dan de aanpalende straten (waar wel eens wateroverlast is).