Unkn0wn zei:
Ware het niet dat de NV-A 0% van de problemen gaat oplossen daar ze ook gewoon nooit in een federale regering zullen stappen. Bijgevolg komt de volledige pijn op de schouders van de traditionele partijen die vervolgens afgestraft zullen worden door de kiezer, waardoor de NV-A nog groter wordt en het ganse Belgische politieke bestel binnen de kortste keren helemaal onbestuurbaar is, net zoals de NV-A dat wil. Hoe langer die instabiliteit hoe meer Vlamingen zullen overtuigd worden van de schijnbare noodzaak aan een onafhankelijke staat. Een trieste politieke strategie, maar je kan het hen moeilijk kwalijk nemen.
Het is en blijft frappant dat na een financiële crisis als deze van 2008, zo veel Vlamingen nog geloven in het sprookje van het neoliberale model dat door de NV-A en Unizo (En de Eur. Commissie) wordt uitgedragen. Dat is in mijn ogen niet zozeer te wijten aan de genialiteit van die partijen, maar eerder aan het immense falen van de linkerzijde. Die te nauwe focus op enkel besparingen komt de economie heus niet ten goede, dat heeft Griekenland ondertussen al bewezen. (Meer belastingen zullen onze economie trouwens ook niet ten goede komen, dus ik doel hier wel degelijk op een tragere schuldafbouw en meer groeimaatregelen) Een hoge staatsschuld hoeft in principe ook geen immens probleem te zijn die direct opgelost moet worden, zeker niet in tijden van economische crisis, maar helaas is dit door de immense macht van ratingsagencies en de ongereguleerde financiële markt wel het geval.
Ik ben niet de grootste fan van de N-VA, dat weten hier denk ik een paar mensen heel goed, maar deze crisis is niet alleen maar de fout van het model dat de N-VA en andere rechtsere partijen uitdragen. Een afgebouwd sociale model is het enige mogelijke haalbare. Maar teveel mensen denken nog op Belgisch vlak, terwijl je nu niet meer met concurrentie zit van de buurlanden, waar er een paar honderd miljoen mensen zitten. Nu zijn er miljarden mensen die hetzelfde kunnen als jij, die een wiel op een chassis kunnen plaatsen, waar voordien een half miljard mensen daartoe in staat waren en de rest nog nooit een auto hadden gezien.
De financiële crisis heeft enkel opgetreden als katalysator van een fenomeen dat al jaren zich aan het ontwikkelen was. Of denk je echt dat de hoge staatsschuld er pas sinds 2008 is gekomen? Denk je echt dat de hoge staatsschuld louter en alleen de fout is van de crisis? Neen.
Een hoge staatsschuld hoeft niet per definitie nefast te zijn, althans niet op korte termijn. Maar wanneer je dit gaat doortrekken over de jaren heen en het probleem niet structureel gaat oplossen, dan pas kom je in de problemen. Zeker wanneer de perceptie zich gaat keren.
Het sociale model van ons land is ongezien gunstig, inefficiënt en louter niet meer voorzien op de uitdagingen van deze tijd. Het werkte ooit perfect, toen er in ons land een ongezien grote economische groei was, toen de lonen bleven stegen, toen men dacht dat olie oneindig in voorraad was en de planeet maar kon blijven geven zonder stoppen. De inkomsten groeiden en ook de inkomsten van de staat, maar de uitgaven gingen evenredig omhoog.
Denk nu eens na over het volgende: Wanneer je eens denkt aan al die babyboomers, die al sinds hun 50 en sommigen al sinds hun 45 op pensioen zijn. Die nu al meer pensioen hebben gekregen, al meer ziektetussenkomsten hebben ontvangen, al meer geld hebben ontvangen dan ooit te hebben bijgedragen. Gaat er dan zelfs bij de meest socialistische van alle personen geen bel rinkelen? Daar kan ik dus niet bij. Hoe in godsnaam kan je zo'n systeem nu niet als levensgevaarlijk beschouwen op lange termijn?
En het bovenstaande voorbeeld is dan nog met mensen die hebben bijgedragen en gewerkt hebben. Wanneer je nu ziet hoeveel er profiteren van dit sociale systeem, hoeveel mensen hier één dag komen werken en dan voor de rest van hun leven op de kosten van het systeem leven. Kan je toch niet anders dan concluderen dat dit onhoudbaar is?
Verzorgingsstaat allemaal goed en wel, maar het systeem is enkel maar houdbaar, als het op termijn bijdraagt tot grotere groei, tot een gezondere bevolking die productiever is en gelukkiger. Niet wanneer het systeem zorgt voor een vermindering van werklust, de luie medemens in de hand werkt en er net voor zorgt dat het omgekeerde gebeurdt.
Iedereen heeft recht op een goed leven, maar niet iedereen heeft recht om te leven hoe zij dat wil. Want hoe je het ook draait of keert, alles heeft een invloed op elkaar. Ik rook 40 jaar en krijg kanker, ik laat mij behandelen op kosten van de staat. Zoiets mag je niet meer aanvaarden, alleszins niet wanneer onomkeerbaar kan worden aangetoond dat het ene een gevolg is van het andere.
"Ja maar, het is mijn leven, hé, dus als ik wil roken dan rook ik." Die stelling is zo fout als het maar kan. Je rookt, maar al wie rond jou zit rookt mee. Als jij 40 jaar later keelkanker krijgt, dan is de kans groot dat die veroorzaakt is of op zijn minst mede ondersteund is door u rookgedrag. De rekeningen voor de chemotherapie mogen wel alle andere mensen betalen. Solidariteit is wel iets dat langs twee kanten werkt. Mensen betalen 13,07% RSZ omdat als men later zelf ziek wordt, je ook graag wil geholpen worden. Dat is solidair zijn, maar solidariteit is ook er voor zorgen dat je jezelf zo goed mogelijk verzorgd, zodat je ook minder beroep moet doen op een tussenkomst van de ziekteverzekering om zo minder geld op te gebruiken voor iets dat vermeden kan worden en zodat meer geld kan gaan naar mensen die het echt nodig hebben, die ziektes niet in de hand hebben gewerkt. Hetzelfde voor mensen die overgewicht hebben. Sommigen kunnen er niet aan doen, maar wanneer je gewoon louter jezelf volpropt en later suikerziekte hebt hierdoor, dan is dat ook anti-solidair. Dan vind ik ook, dat je niet zomaar meer beroep kan doen op een tussenkomst. Het is niet omdat ik mijn bijdragen betaal, dat ik daarom het recht heb meer risico's te nemen dan strikt noodzakelijk.
Iemand die 20 jaar half en half werkt, een vol loon krijgt en dan door een marginale dokter die makkelijk briefjes voorschrijft plots half invalide is omdat hij chronische pijn heeft als hij een toetsenbord aanraakt, die persoon weegt op het systeem. Als 1 iemand dit doet is het houdbaar, maar wanneer er steeds meer mensen profiteren van het systeem dan is de solidariteit van alle anderen niet genoeg meer om dit in stand te houden.
Om nog even terug te komen op mijn begin. Mensen denken dat economische groei, dat welvaart en geld een oneindigheid zijn. Dat er geen limiet staat op deze zaken. Dat is
fout. Welvaart is geen oneindig iets, het is een beperkt goed. Vroeger zaten er 500 miljoen mensen aan de pizza te eten, nu zijn dat er 4 miljard. Maar de pizza blijft even groot. Dus de welvaart en geld die je in China ziet is geen welvaart en geld die zomaar uit het niets komen. Dat is geen nieuw stukje dat ze gecreëerd hebben, maar dat is welvaart van hier die opgeschoven is naar daar.
. in de wet van 1996 staat dat er iedere keer een marge bepaald zal worden, verder niks (allez, simpel uitgelegd). Zeker niet dat loonsverhogingen individueel verboden zijn.
