Ik begin me meer en meer de vraag te stellen of een democratie in die landen wel mogelijk is. En dan heb ik het niet over Egypte of Tunesië maar over bv Libië en Jemen. Die concurrerende tribale groepen in Libië, kunnen die in de komende jaren een democratie stichten? Daar is toch een enorme overlegcultuur voor nodig, is zo iets mogelijk vraag ik me af. Is het niet beter om gewoon 1 groep boven de rest te plaatsen als dat voor 'rust' zorgt? Natuurlijk zonder de wanpraktijken als foltering, marteling enz. Geen figuur als Khaddafi natuurlijk maar een soort van 'vredelievende' groep van aristocraten die het land bestuurt en ervoor probeert te zorgen dat alles 'goed' gaat.
In Jemen is het misschien nog erger, hebben ze daar wel iets? 75% van de levensmiddelen wordt daar ingevoerd (ze verbouwen zelf amper iets), etnische groepen die elkaar naar het leven staan, een inflatie van 12,9%, een dagloon van amper 10 dollar, separatistische groepen in het zuiden en in het noorden, Al Qaida heeft er een stevige voet aan de grond... Wat zijn de perspectieven als Saleh het daar aftrapt? Oké, het volk is nu (tijdelijk) verenigd, maar enkel in een soort van coalitie tegen de president. Wat als die gemeenschappelijke vijand wegvalt, is er dan samenwerking en dialoog mogelijk tussen volkeren die nog met archaïsche tribale structuren leven? Je kan vrije verkiezingen organiseren ja, maar wat als de uitslag betwist wordt? De kans op een kolossale burgeroorlog, anarchie of zelfs een nieuw Somalië lijkt me realistischer dan een vreedzame democratie. Of ben ik nu te pessimistisch?
Ik keur de Westerse politiek niet goed in die landen, maar ik begrijp ze wel. Een democratie is enorm veel waard, het hoogste goed misschien wel, maar is ze ook een vreselijke burgeroorlog waard met een onzekere uitkomst? Een regime dat u vijandig gezind is. De huidige leiders moeten weg, maar wat is de beste staatsstructuur in die landen? Een democratie lijkt me zo utopisch...
