Epyon zei:
Contradictio in terminis. Als het publiek slikt wat de overheid hen wil doen slikken is er net een gebrek aan democratische controle en dus een democratisch deficit. Het is dan aan de burgers om hun recht op democratische controle uit te oefenen, net zoals het ook hun recht is om er passief onder te blijven. Een dictatuur schrapt echter beide rechten en vervangt deze door de plicht passief te blijven.
Ik twijfel er niet aan dat er faciliteiten en initiatieven zijn om die democratische controle uit te voeren, maar opnieuw zit je met een minderheid die zich daarmee bezig houdt en die, eerlijk is eerlijk, geen controle heeft over supranationale organisaties. Nog een ander probleem betreft vooral Europa: een wijdverspreide apathie voor Europese zaken. Om de zoveel jaar stemt men wel eens voor Europese lijsten, maar dat is het ook. De Eurocrisis is natuurlijk een hot item, maar dat is een "ver van mijn bed show" voor velen. De aanleg van een lokale tramlijn is veel concreter.
Er is een deel van de samenleving die zich uiteraard organiseert. Meer democratische decentralisering zal die participatieve basis echter versterken. Op het lokale niveau is democratie immers iets werkbaars en concreets. Ga je verder de hoogte in, wordt het iets abstracts.
Je kan de bevolking echter niet dwingen hun recht op democratische controle op te nemen, want dat zou dan weer in het paradigma van de dictatuur vallen. Je kan hen enkel de mogelijkheid geven dit te doen, en in onze democratische landen bestaan die mogelijkheden voldoende. Het is niet aan ons om een oordeel te vellen over wie dit wel en niet wil doen.
Mensen dwingen om die democratische controle op te nemen kan je inderdaad niet. Dat werkt contraproductief. Men zou hier kunnen beginnen met de opkomstplicht af te schaffen. Een mooi voorbeeld van een werkbare participatieve basisdemocratie waren de werkgroepen rond de Scheldekaaien in Antwerpen. Daar waren vele bewonersgroepen voor samengekomen om adviezen en voorstellen in te dienen, die dan werden opgenomen in het masterplan.
Maar deze voorbeelden even terzijde, moeten we ook iets onder de ogen durven zien: de VS heeft in vergelijking met Iran een transparant democratisch systeem met de nodige controle-organen, maar de politiek is even smerig als die van de Pasdaran. Zo niet smeriger, want Iran heeft nooit de ambitie geuit om een Perzische versie van de Pax Americana in te luiden. Iran heeft ook geen culminerend machtscentrum, zoals de Sjah dat vroeger was. De conservatieve machtselite is geen eenheidsblok.
