Archief - Welke "mentale stoornis" heb jij
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
kokolee
Legacy Member
Dit is nu eens echt een topic voor mij lol 
Achtergrondschets:
Heb tot m'n 16de in Afrika (met een tussenstop in Azië) gewoond. Het feit dat ik een geadopteerde Aziaat was met blanke ouders, speelde daar geen rol omdat al de mensen die wij kenden en waarmee ik op school zat allemaal veel gereisd hadden, open stonden voor andere culturen, een andere levenshouding hadden... Kortom, ik voelde mij daar thuis en toen ik mijn 2 laatste jaren van het middelbaar hier in België kwam doen (omdat m'n vader naar Zaïre was overgeplaatst en de situatie daar zo was dat het niet verenigbaar was met een gezin), ben ik eigenlijk in een soort van zwart gat gevallen meer bepaald omdat ik vanaf dat moment in aanraking kwam met racisme (mensen die je zomaar heel luid 'Chinees' naar je roepen en je om die reden proberen te treiteren op school..) en dat is denk ik de basis geweest voor de start van mijn zogezegde 'adoptieprobleem'.
Voordien had ik daar dus nooit een probleem van gemaakt. Het feit dat ik er anders uitzie dan mijn (adoptie)ouders heeft nooit een probleem gevormd voor mij. En zelfs nu, dat ik nog steeds moeite heb om te aanvaarden dat ik er voor de meeste mensen hier op het eerste gezicht ervaren wordt als een "Chinees", zou ik geeneens zozeer mijn biologische roots willen kennen, maar enkel en alleen er uit willen zien zoals ik me vanbinnen voel nl. een blanke.
Dat aanvaardingsproces is voor mij dus de trigger geweest waarom ik na mijn middelbaar mij hoe langer hoe meer begon af te zonderen op m'n kot en op studievlak mij totaal ook niet meer inzette.
Enkel tijdens mijn 1ste kan kunstwetenschappen was het nog niet zo flagrant en zette ik mij redelijk en met enig resultaat in. Het feit dat ik eigenlijk eerst aan interieurarchitectuur was begonnen datzelfde jaar - maar dat in december had stopgezet omdat die richting mij niet lag, heeft er ook bij meegedragen dat ik mijn 1ste kan kunstwet niet volledig had geslaagd op het eidne van het academiejaar. Desalniettemin was ik er wel voor 3/4 van m'n vakken door. Als ik toen wat had doorgezet in m'n 2de kan dan had ik nu tenminste iets van papiertje in m'n handen. Maar zo is het dus niet verlopen zoals jullie al wellicht vermoedden. Vanaf m'n 2de kan heb ik de moed gewoon laten zakken.
Ik kon hier hoe langer hoe minder aarden en miste m'n vader in Zaïre enorm. Ook begon m'n moeder in die periode vooral 's avonds op haar eentje te drinken. Hierdoor liep ze er eigenlijk bij als een zombie, was ze veel prikkelbaarder in het algemeen, en maakten we bijna voortdurend ruzie als ik in het weekend dan thuis was. Het feit dat zij toen op haar 50ste, in de menopauze, met een lege nestsyndroom zat en altijd een heel sociaal iemand is geweest die niet zonder anderen - en met name m'n vader, kon.. is toen niet bij mij opgekomen... Ik zag enkel dat ze hoe langer hoe meer weggleed in de drank, pas tegen 2 à 3u in de middag opstond om dan vervolgens bijna niets te doen en pas 's avonds laat tegen 3u 's nachts na ettelijke glazen rode wijn voor de tv in slaap te vallen... Ik begon hoe langer hoe meer van haar te walgen, en het mij ook veel te veel aan te trekken.
Nu ik erop terugkijk... Had ik mij toen op m'n studies geconcentreerd ipv. met 1001 dingen bezig te zijn behalve dan m'n studies, dan was ik er wel gekomen. En zo kreeg ik dan ook het lumineuze idee om na m'n 2de kan in Brussel, aan Sinologie in Gent te beginnen. Maar daar was ik al vlug weer weg omdat ik toen besefte dat ik het enkel was begonnen als een soort van vlucht voor mijn (adoptie)problemen - als ik Chinees zou leren dan zou ik toch al meer Aziatisch zijn, toch?! Niet dus. Ik was ook helemaal niet gemotiveerd in die periode. Maar achteraf gezien vind ik het wel jammer dat ik toen niet meer op m'n tanden heb gebeten, want hoeveel mensen studeren nu niet in iets af dat hen eigenlijk helmaal niet ligt en/of hen is opgedrongen door hun ouders. Op dat vlak ben ik altijd vrij geweest, mijn ouders hebben mij nooit iets opgedrongen om te gaan studeren. Ze hadden wel hun twijfels bij Sinologie, want dat zagen ze eerlijk gezegd niet zitten - omdat Chinees volgens hen een heel moeilijke taal is. Ook was China in 2000 nog niet aan het opkomen zoals nu, dus ze zagen mij niet echt aan de bak komen nadien, buiten dan bij de Unesco ofzo. Nu is dat heel anders. Mensen met een diploma Oosterse talen en culturen, hebben nu veel meer mogelijkheden later.
Het erge (nu ja erg, ik zou eerder zeggen jammer) van dit alles is dat (buiten m'n hoge studies meegerekend) ik altijd een goede leerlinge ben geweest, ik was bv. bijna altijd tussen de 1sten van mijn klas, deed altijd voorbeeldig m'n huiswerk, buisde nooit, had nooit herexamens - en als je dan nog eens in beschouwing neemt dat ik mijn hele schooltijd geswitchd heb van Nl -> Fr -> Nl -> Fr -> Nl, dan is dat toch wel niet niks. Kort samengevat heb ik m'n lagere en middelbare schooltijd doorlopen op 3 verschillende continenten en 6 verschillende scholen - zonder dus 1 keer te blijven zitten.
Maar dat doet er nu eigenlijk niet toe.Waar het nu om gaat is dat ik momenteel in gespecialiseerde trajectbegeleiding ben bij GTB, een dienst die nauw samenwerkt met VDAB. Via heb ben ik ook doorverwezen geweest naar de vzw die mij nu parallel speciaal begeleiden naar het vinden van werk. In de tussentijd heb ik ook de opleiding administratief medewerker bij VDAB sinds febr van dit jaar achter de rug.
(iets waar ik desondanks heel trots op ben mede omdat ik na mijn hoge studie debacle van vroeger, enorm was gaan twijfelen aan mezelf en m'n kunnnen).
Nu, om terug te komen naar het onderwerp van deze thread, ben ik via GTB in de loop van 2011-2012 in behandeling geweest bij een psychologe van een centrum voor geestelijke gezondheidszorg. Om te verduidelijken, was dit niet de 1ste keer dat ik in aanraking kwam met het hele therapie gebeuren. In 2003 en prior in 2001 had m'n moeder me al bij een psychologe en een psychiater laten gaan, omdat ze zicht - terecht - zorgen maakte om mij, daar ik volgens haar mss wel aan het afglijden was naar schizofrenie (het feit dat ik plots niet meer presteerde op studievlak, me afzonderde op m'n kot, sociale contacten uit de weg ging). Dat heeft dan tot +- af en aan geduurd tot zo ong. 2005-2006 afgewisseld met interimjobkes in de horeca en supermarkten. In 2008 - 2009 ben ik dan uiteindelijk bij GTB terecht gekomen. En sindsdien is de bal dus aan het rollen, en zit ik zoals ik het noem: in de mallemolen van de gezondheidszorg.
Nu zei ik "mallemolen" omdat ik gisteren toen ik dus langsging bij dat centrum waar ik dus anderhalf jaar in therapie was bij die psychologe, te horen kreeg van de psychiater (die mijn papier voor Vlaamse zorgpremie zou invullen) dat desbetreffende psychologe mij gediagnosticeerd had met "autisme" ... Ik viel dus letterlijk van mijn stoel toen ik dat vernam mede omdat ze mij dat dus nooit had meegedeeld - en ik haar zelfs meerdere keren had gevraagd naar een 'diagnose' ..... en ook omdat ik diep vanbinnen heus wel weet dat het geen autisme is.
Gelukkig zei die psychiater mij toen dat het volgens hem dus helemaal geen autisme is en dat hij dat zelfs helemaal uitsluit (OEF!) omdat het volgens hem een psychose - al dan niet latent, is en dat het ene het andere uitsluit. (Ik viel daar dus gisteren echt van de ene in de andere verbazing!!). Hij heeft ook de code F 22 op m'n formulier ingevuld met de mededeling dat daar dus waanideeën en psychose onder verstaan worden in hun jargon en dat ik stress moet vermijden in m'n toekomstige job. (lol)
Nu ja, op zich is dat allemaal nog niet zo negatief. Dat formulier moet ik sowieso niet vermelden of tonen bij het sollciiteren. Het is enkel een formaliteit die ik via GTB in orde moest brengen opdat bepaalde bedrijven, verenigingen, vzw's etc. die hiervoor openstaan gunstige tewerkstellingsmaatregelen via mij kunnen krijgen als ze mij daadwerkelijk zouden aannemen. En het vrijwaart mij ook tov. mijn uitkering die ik minder snel zou verliezen als ik maar geen werk zou vinden... Een soort van win-win situatie dus. Maar tot voor kort (tot gistervavond) zag ik het allemaal negatief in. Het feit dat de ene mij autist verklaart en de andere psychoot met waanideeën, deed mij wel iets. Het knaagde wel aan mij. Ook al zou ik mij dat allemaal niet zo moeten aangetrokken hebben. Want als het er echt op aankomt, en ze mij in van zo'n vakjes zouden duwen maw. Als ze mij nu gisteren invalide ofzo. hadden willen verklaren, dan staat voor voor mij vast, dat ik op zijn minst een second en zelfs third opinion zou zijn gaan vragen in Jette, het UZ Gent etc. !!! (Het is hier nu wel een psychiater die mij ziet als hebbende een psychose - al dan niet latent, en een psychologe die mij als autist beschouwt, maar bon, ze zijn tenslotte maar van een centrumpje gezondheidszorg, en als het er echt op zou aankomen, dan stap ik wel naar - in mijn ogen - serieuzere en competentere mensen in hun vakgebied dan hen.. dat kan cru overkomen, maar liever een serieuze psychiater, dan één die mij na slechts 5 minuten ontmoet te hebben, mij al zegt dat ik volgens hem stemmen hoor, euch yeah right)
Wat mij ook wel geruststelt is dat ik niet eens op een 2de consult diende te komen... maar ik heb gisteren wel een 2de afspraak gemaakt (omdat ik er het fijne van wel wil te weten komen.. en ook omdat een gesprek op zich mij altijd wel deugd doet en het euch, maar 2€ kost) Hij heeft mij toen laten weten dat hij dat een positieve stap vond en dat we eraan zouden kunnen werken van oa. mijn code van op m'n formulier "wat te verlichten" ... Heu, wat hij daar nu precies mee bedoelt, zou ik nu ook niet direct kunnen zeggen, want volgens hem toen hij dus die F 22 invulde, was het allemaal nog niet zo erg. Maar ja, veel keuze heb ik niet, want anders verlies ik nog m'n uitkering. 
Al bij al, heb ik het sinds gisteravond toch positiever ingezien, ook omdat m'n zus me moed had zitten inspreken en zij er de positieve kant van inzag...
Hebben jullie "One flew over the cuckoo's nest gezien"? Wel zo voelde dat dus bij mij gisteren, met het verschil dat ik daar dus geen komedie zat te spelen, maar mij wel helemaal gestrikt en gehapt voelde in een (rot)situatie. LOL
Achtergrondschets:
Heb tot m'n 16de in Afrika (met een tussenstop in Azië) gewoond. Het feit dat ik een geadopteerde Aziaat was met blanke ouders, speelde daar geen rol omdat al de mensen die wij kenden en waarmee ik op school zat allemaal veel gereisd hadden, open stonden voor andere culturen, een andere levenshouding hadden... Kortom, ik voelde mij daar thuis en toen ik mijn 2 laatste jaren van het middelbaar hier in België kwam doen (omdat m'n vader naar Zaïre was overgeplaatst en de situatie daar zo was dat het niet verenigbaar was met een gezin), ben ik eigenlijk in een soort van zwart gat gevallen meer bepaald omdat ik vanaf dat moment in aanraking kwam met racisme (mensen die je zomaar heel luid 'Chinees' naar je roepen en je om die reden proberen te treiteren op school..) en dat is denk ik de basis geweest voor de start van mijn zogezegde 'adoptieprobleem'.
Voordien had ik daar dus nooit een probleem van gemaakt. Het feit dat ik er anders uitzie dan mijn (adoptie)ouders heeft nooit een probleem gevormd voor mij. En zelfs nu, dat ik nog steeds moeite heb om te aanvaarden dat ik er voor de meeste mensen hier op het eerste gezicht ervaren wordt als een "Chinees", zou ik geeneens zozeer mijn biologische roots willen kennen, maar enkel en alleen er uit willen zien zoals ik me vanbinnen voel nl. een blanke.
Dat aanvaardingsproces is voor mij dus de trigger geweest waarom ik na mijn middelbaar mij hoe langer hoe meer begon af te zonderen op m'n kot en op studievlak mij totaal ook niet meer inzette.
Enkel tijdens mijn 1ste kan kunstwetenschappen was het nog niet zo flagrant en zette ik mij redelijk en met enig resultaat in. Het feit dat ik eigenlijk eerst aan interieurarchitectuur was begonnen datzelfde jaar - maar dat in december had stopgezet omdat die richting mij niet lag, heeft er ook bij meegedragen dat ik mijn 1ste kan kunstwet niet volledig had geslaagd op het eidne van het academiejaar. Desalniettemin was ik er wel voor 3/4 van m'n vakken door. Als ik toen wat had doorgezet in m'n 2de kan dan had ik nu tenminste iets van papiertje in m'n handen. Maar zo is het dus niet verlopen zoals jullie al wellicht vermoedden. Vanaf m'n 2de kan heb ik de moed gewoon laten zakken.
Ik kon hier hoe langer hoe minder aarden en miste m'n vader in Zaïre enorm. Ook begon m'n moeder in die periode vooral 's avonds op haar eentje te drinken. Hierdoor liep ze er eigenlijk bij als een zombie, was ze veel prikkelbaarder in het algemeen, en maakten we bijna voortdurend ruzie als ik in het weekend dan thuis was. Het feit dat zij toen op haar 50ste, in de menopauze, met een lege nestsyndroom zat en altijd een heel sociaal iemand is geweest die niet zonder anderen - en met name m'n vader, kon.. is toen niet bij mij opgekomen... Ik zag enkel dat ze hoe langer hoe meer weggleed in de drank, pas tegen 2 à 3u in de middag opstond om dan vervolgens bijna niets te doen en pas 's avonds laat tegen 3u 's nachts na ettelijke glazen rode wijn voor de tv in slaap te vallen... Ik begon hoe langer hoe meer van haar te walgen, en het mij ook veel te veel aan te trekken.
Nu ik erop terugkijk... Had ik mij toen op m'n studies geconcentreerd ipv. met 1001 dingen bezig te zijn behalve dan m'n studies, dan was ik er wel gekomen. En zo kreeg ik dan ook het lumineuze idee om na m'n 2de kan in Brussel, aan Sinologie in Gent te beginnen. Maar daar was ik al vlug weer weg omdat ik toen besefte dat ik het enkel was begonnen als een soort van vlucht voor mijn (adoptie)problemen - als ik Chinees zou leren dan zou ik toch al meer Aziatisch zijn, toch?! Niet dus. Ik was ook helemaal niet gemotiveerd in die periode. Maar achteraf gezien vind ik het wel jammer dat ik toen niet meer op m'n tanden heb gebeten, want hoeveel mensen studeren nu niet in iets af dat hen eigenlijk helmaal niet ligt en/of hen is opgedrongen door hun ouders. Op dat vlak ben ik altijd vrij geweest, mijn ouders hebben mij nooit iets opgedrongen om te gaan studeren. Ze hadden wel hun twijfels bij Sinologie, want dat zagen ze eerlijk gezegd niet zitten - omdat Chinees volgens hen een heel moeilijke taal is. Ook was China in 2000 nog niet aan het opkomen zoals nu, dus ze zagen mij niet echt aan de bak komen nadien, buiten dan bij de Unesco ofzo. Nu is dat heel anders. Mensen met een diploma Oosterse talen en culturen, hebben nu veel meer mogelijkheden later.
Het erge (nu ja erg, ik zou eerder zeggen jammer) van dit alles is dat (buiten m'n hoge studies meegerekend) ik altijd een goede leerlinge ben geweest, ik was bv. bijna altijd tussen de 1sten van mijn klas, deed altijd voorbeeldig m'n huiswerk, buisde nooit, had nooit herexamens - en als je dan nog eens in beschouwing neemt dat ik mijn hele schooltijd geswitchd heb van Nl -> Fr -> Nl -> Fr -> Nl, dan is dat toch wel niet niks. Kort samengevat heb ik m'n lagere en middelbare schooltijd doorlopen op 3 verschillende continenten en 6 verschillende scholen - zonder dus 1 keer te blijven zitten.
Maar dat doet er nu eigenlijk niet toe.Waar het nu om gaat is dat ik momenteel in gespecialiseerde trajectbegeleiding ben bij GTB, een dienst die nauw samenwerkt met VDAB. Via heb ben ik ook doorverwezen geweest naar de vzw die mij nu parallel speciaal begeleiden naar het vinden van werk. In de tussentijd heb ik ook de opleiding administratief medewerker bij VDAB sinds febr van dit jaar achter de rug.
(iets waar ik desondanks heel trots op ben mede omdat ik na mijn hoge studie debacle van vroeger, enorm was gaan twijfelen aan mezelf en m'n kunnnen).Nu, om terug te komen naar het onderwerp van deze thread, ben ik via GTB in de loop van 2011-2012 in behandeling geweest bij een psychologe van een centrum voor geestelijke gezondheidszorg. Om te verduidelijken, was dit niet de 1ste keer dat ik in aanraking kwam met het hele therapie gebeuren. In 2003 en prior in 2001 had m'n moeder me al bij een psychologe en een psychiater laten gaan, omdat ze zicht - terecht - zorgen maakte om mij, daar ik volgens haar mss wel aan het afglijden was naar schizofrenie (het feit dat ik plots niet meer presteerde op studievlak, me afzonderde op m'n kot, sociale contacten uit de weg ging). Dat heeft dan tot +- af en aan geduurd tot zo ong. 2005-2006 afgewisseld met interimjobkes in de horeca en supermarkten. In 2008 - 2009 ben ik dan uiteindelijk bij GTB terecht gekomen. En sindsdien is de bal dus aan het rollen, en zit ik zoals ik het noem: in de mallemolen van de gezondheidszorg.
Nu zei ik "mallemolen" omdat ik gisteren toen ik dus langsging bij dat centrum waar ik dus anderhalf jaar in therapie was bij die psychologe, te horen kreeg van de psychiater (die mijn papier voor Vlaamse zorgpremie zou invullen) dat desbetreffende psychologe mij gediagnosticeerd had met "autisme" ... Ik viel dus letterlijk van mijn stoel toen ik dat vernam mede omdat ze mij dat dus nooit had meegedeeld - en ik haar zelfs meerdere keren had gevraagd naar een 'diagnose' ..... en ook omdat ik diep vanbinnen heus wel weet dat het geen autisme is.
Gelukkig zei die psychiater mij toen dat het volgens hem dus helemaal geen autisme is en dat hij dat zelfs helemaal uitsluit (OEF!) omdat het volgens hem een psychose - al dan niet latent, is en dat het ene het andere uitsluit. (Ik viel daar dus gisteren echt van de ene in de andere verbazing!!). Hij heeft ook de code F 22 op m'n formulier ingevuld met de mededeling dat daar dus waanideeën en psychose onder verstaan worden in hun jargon en dat ik stress moet vermijden in m'n toekomstige job. (lol)
Nu ja, op zich is dat allemaal nog niet zo negatief. Dat formulier moet ik sowieso niet vermelden of tonen bij het sollciiteren. Het is enkel een formaliteit die ik via GTB in orde moest brengen opdat bepaalde bedrijven, verenigingen, vzw's etc. die hiervoor openstaan gunstige tewerkstellingsmaatregelen via mij kunnen krijgen als ze mij daadwerkelijk zouden aannemen. En het vrijwaart mij ook tov. mijn uitkering die ik minder snel zou verliezen als ik maar geen werk zou vinden... Een soort van win-win situatie dus.
Maar tot voor kort (tot gistervavond) zag ik het allemaal negatief in. Het feit dat de ene mij autist verklaart en de andere psychoot met waanideeën, deed mij wel iets. Het knaagde wel aan mij. Ook al zou ik mij dat allemaal niet zo moeten aangetrokken hebben. Want als het er echt op aankomt, en ze mij in van zo'n vakjes zouden duwen maw. Als ze mij nu gisteren invalide ofzo. hadden willen verklaren, dan staat voor voor mij vast, dat ik op zijn minst een second en zelfs third opinion zou zijn gaan vragen in Jette, het UZ Gent etc. !!! (Het is hier nu wel een psychiater die mij ziet als hebbende een psychose - al dan niet latent, en een psychologe die mij als autist beschouwt, maar bon, ze zijn tenslotte maar van een centrumpje gezondheidszorg, en als het er echt op zou aankomen, dan stap ik wel naar - in mijn ogen - serieuzere en competentere mensen in hun vakgebied dan hen.. dat kan cru overkomen, maar liever een serieuze psychiater, dan één die mij na slechts 5 minuten ontmoet te hebben, mij al zegt dat ik volgens hem stemmen hoor, euch yeah right) Wat mij ook wel geruststelt is dat ik niet eens op een 2de consult diende te komen... maar ik heb gisteren wel een 2de afspraak gemaakt (omdat ik er het fijne van wel wil te weten komen.. en ook omdat een gesprek op zich mij altijd wel deugd doet en het euch, maar 2€ kost)
Hij heeft mij toen laten weten dat hij dat een positieve stap vond en dat we eraan zouden kunnen werken van oa. mijn code van op m'n formulier "wat te verlichten" ... Heu, wat hij daar nu precies mee bedoelt, zou ik nu ook niet direct kunnen zeggen, want volgens hem toen hij dus die F 22 invulde, was het allemaal nog niet zo erg. Maar ja, veel keuze heb ik niet, want anders verlies ik nog m'n uitkering. Al bij al, heb ik het sinds gisteravond toch positiever ingezien, ook omdat m'n zus me moed had zitten inspreken en zij er de positieve kant van inzag...
Hebben jullie "One flew over the cuckoo's nest gezien"? Wel zo voelde dat dus bij mij gisteren, met het verschil dat ik daar dus geen komedie zat te spelen, maar mij wel helemaal gestrikt en gehapt voelde in een (rot)situatie. LOL
kokolee
Legacy Member
Haita zei:Zo'n lap tekst. Eigenlijk nog nooit eerder gehoord dat iemand gediscrimineerd werd omdat hij Aziaat is, komt niet veel voor in België aangezien Aziaten hier geen slechte reputatie hebben ivm Turken, Marokkanen,..
Het gaat niet echt om discriminatie.. Eerder zoals in "Lost in Translation" ... En nogmaals, het ging (gaat) over een adoptieprobleem, iets waar allochtonen hier niet mee te maken hebben, want die hebben altijd hun echte ouders gehad (en zich ten opzichte van hen geïdentificeerd).
kokolee
Legacy Member
Arcturus zei:
In 2010 toen mijn vader plots overleden was aan kanker, hadden mijn moeder en ik ruzie over geld. Ik heb haar toen van alles verweten en zij heeft dat slecht genomen. Ook had ik toen mijn zus die toen zwanger was bedreigd (zonder haar concreet iets te willen aandoen, het was een lapmiddel om mijn moeder te doen steigeren omdat mijn zus nu eenmaal haar oogappeltje is).
Wat meespeelde in heel die ruzie omtrent geld (en onrechtstreeks erfenis) is dat ik - jawel, hou jullie nu vast want het is niet denderend wat ik nu ga verkondigen: ik een schuld heb van rond de 9000€ en zoveel bij de RVA door een gezinstoestand die ik niet had aangegeven op het moment dat mijn ouders in 2007 terug in België waren komen wonen - en zich dus opnieuw hadden gedomicilieerd op het appartement waar ik dus woonde omdat ik als werkloze niet ergens anders iets kon huren. Een hele rimram dus die ik in de loop van 2009 nog eens extra op mijn dak kreeg. RVA heeft geen oren naar het feit dat zowel mijn moeder als ikzelf hebben verkondigd van daar helemaal niets van af geweten te hebben!!!
Dus ja, ik zou zo in Soekie's post "problemen met allerlei instellingen" kunnen gaan posten, want van problemen met instellingen kan ik dus meespreken. Ik heb het tot nu toe hier niet gezegd, omdat ik me er enorm voor schaam oa. want nu zit ik door al dat gedoe met de RVA in collectieve schuldbemiddeling. Ahum ahum, ja. En ik vind dat dus heel erg, want in het algemeen zijn mensen die daar dus inzitten, van zo'n gevallen die maar kredieten langs links en rechts aan hebben genomen, maar uitgeven en uitgeven en boven hun stand leven, terwijl dat dat dus bij mij hélemaal niet het geval is-was!!!! Plus dat het met mijn advocate-schuldbemiddelaarster niet al te goed verloopt, maar soit, that's another story....
Dus om die reden, omdat ik toen met heel dat gedoe uit mijn dak was gegaan en een decibel scène op het werk van m'n zus had gemaakt (wat heel uitzonderlijk is voor mij die in het algemeen aan de introverte-stille kant ben). Wat heel erg heeft meegespeeld voor en tijdens desbetreffende scène, is dat ik mijn moeder tot voor kort had opgebeld, we voor de ettelijke keer ruzie hadden gemaakt, en ik toen in een opwelling tegen haar had gezegd dat ik niet snapte waarom dat zij geen som geld voor mij wou vrijmaken nu mijn vader toch dood was, en dat ik mij anders moest gaan prostitueren of wat? Niet dat ik dat echt meende van de hoer te gaan spelen, ik heb dat toen werkelijk uit machteloosheid en frustratie tegen haar geopperd. En zij heeft daar heel koeltjes op gereageerd, alsof het haar gewoon niet kon schelen. Ze was trouwens bezig met eten maken, en ik hoorde haar bezig met haar potten en pannen, en zij heeft toen - want ze had familie op bezoek die haar zeiden van "leg dat toe", gewoon afgelegd.
En dat was de druppel die toen heeft gemaakt dat ik de volgende dag zodanig overstuur was - het feit dat mama mij gewoon zou laten prostitueren en er zich niet meer niet minder van zou aantrekken, dat ik mijn frustratie en woede ben gaan afreageren op m'n zus haar werk. Kort nadien hebben ze (mijn moeder en zus) mij gedwongen laten opnemen op de psychiatrishe afdeling van een ziekenhuis. Daar kon ik na minder dan een week gelukkig weg. En ik ben sinds dan bij dat centrum voor geestelijke gezondheidszorg uit m'n vorige post geraakt.
Wat ook meespeelde in mijn onbegrip is dat zij best het geld had kunnen missen... En dat als we uiteindelijk (ik en m'n zus) erven, we ons blauw zullen betalen aan successierechten, en dat ik niet begreep waarom dat ze nu geen toegeving wou doen en het eigenlijk (nog steeds) belahelijk vind dat als ik eenmaal ga erven, ik het bedrag dat mij toen uit de penarie had kunnen helpen, oa. samen met nog een bom geld ga kunnen afdragen aan successie kosten. Want wat meepseelt is dat m'n moeder op dat vlak echt zo'n tang is is van "Het is van mij!" .... Moest mijn kind in zo'n situatie zitten, ik had wél een toegeving gedaan. Maar soit, daar mag iedereen zijn mening over hebben. I don't care (any longer).
Sindsdien heeft m'n zus het al lang weer met me bijgelegd, omdat zij me begrijpt en gelijk geeft, op dat punt. Maar m'n moeder die heeft al 3 kerstmissen niets van zich laten horen. Enkel dit jaar heb ik haar eindelijk vlak voor kerstmis ergens in een erstaurant ontmoet. En af en toe verneem ik iets van haar per e-mail, want haar nieuwe nummer dat wilt ze mij nog steeds niet geven. Ondertussen is ze ook verhuist van Mechelen naar het Antwerpse... En mijn zus die speelt nu telkens de go-between... Met Pasen kreeg ik plots een paasmand van m'n moeder afgeleverd door m'n zus natuurlijk.... Maar ja, ze zal wel eens bijdraaien, 't is alleen dat het voor mij ook allemaal niet meer hoeft. Ik trek m'n plan wel en ik heb de afgelopen paar jaar enkel en alleen op mezelf moeten rekenen. Erger dan dit kan het toch niet. Het kan alleen beter en daar heb ik het volle vertrouwen in.
En dat is dus de reden waarom ik dus op papier een "psychose" heb.
Verder zou ik dus de realiteit niet zien zoals ze werkelijk is en waanideeën hebben. Ik ben wel altijd nuchter en verstandelijk met geld omgegaan, heb nooit leningen en kredieten langs links en rechts genomen om allerlei akkefietjes te bekostigen... En toch zit ik nu door een ongelukkig voorval nl. dat gedoe met de RVA, in collectieve schuldbemiddeling. Als ik dan zo buiten de realiteit leefde dan had ik het er evengoed eens goed van kunnen pakken en lekker wat geld kunnen zitten verbrassen. Want het merendeel van mensen in schuldbemiddeling zijn dus van zo'n gevallen. En daar word ik nu mee over één kam geschoren. Hilarisch gewoon. (niet lol)
Er zijn voor de rest ettelijke familieruzies etc. En ik twijfel er sterk aan dat die dus allemaal ook psychoot verklaard worden...... Want dan zouden er nog veel meer psychoten rondlopen!!! LOL
Jack The Ripper
Legacy Member
rscaboy zei:
Heb ik waarschijnlijk ook maar nooit echt mij laten testen daar op. Als ik iets saai moet doen dan leidt het minste mij af.
Ja dat is allemaal op mij van toepassing. Op school altijd gebuisd op 'gericht luisteren'.
Eigenlijk zou deze poll meerkeuze moeten zijn, want de ene stoornis sluit de andere niet uit.
Jack The Ripper
Legacy Member
Naast de persoonlijkheidsstoornis test is er ook de AQ test om te zien hoe autistisch je scoort:
Wired 9.12: Take The AQ Test
edit: 35
Ik vind dat de focus nogal veel op sociaal gebied ligt terwijl echt autisme toch meer dan dat alleen is. Test is wel tof om eens te doen maar ge kunt er echt geen conclusies uit trekken, 't kan een indicatie zijn maar evengoed loos alarm.
Wired 9.12: Take The AQ Test
edit: 35
Ik vind dat de focus nogal veel op sociaal gebied ligt terwijl echt autisme toch meer dan dat alleen is. Test is wel tof om eens te doen maar ge kunt er echt geen conclusies uit trekken, 't kan een indicatie zijn maar evengoed loos alarm.
Albireo
Legacy Member
Jack The Ripper zei:
ha, 37!! Ik heb gewonnen!!!
voor mijn onderzoek om te bepalen of ik autistisch dan wel schizoïde was, heb ik de MMPI-2 vragenlijst moeten invullen (576 vragen: akkoord of niet-akkoord), de SCL-90 klachtenlijst, MCMI vragenlijst (175 ja/nee-vragen), de TAT-test, de Rorschach-test, 2 soorten IQ-tests (PM en Raven), moest ik een paar tekeningen maken (en tot op heden heb ik nog altijd geen idee van wat mij verwacht werd toen ik een droomboom en een fantasieboom moest tekenen) en een gesprek over heel m'n leven.
Dat is wat de psychiater nodig had. Voor erkenning bij het Vlaams Fonds moest ik nog naar een consulatiebureau voor een multidisciplinair onderzoek, maar het enige wat ik me daar van herinner is dat ik 5 minuten met een dokter moest spreken. Voor het echt belangrijke (de graad van zelfredzaamheid, wat recht geeft op een hele hoop financiële voordelen) is het vooral van belang dat iemand een deftig verslag voor je kan opmaken waarin staat wat voor problemen je hebt.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.