Archief - Welke "mentale stoornis" heb jij

Dissagreed op de medicatie. Depressies waarbij geen grote genetische ballast mee speelt, (meestal de eerste depressie) kan je beter zonder medicatie behandelen. Medicatie kan vaak het probleem na een tijdje maskeren waardoor mensen uit therapie stappen. Ze stoppen met medicatie en het probleem is terug en soms nog een stuk erger. Therapie op zich voor een eerste depressie is vaak niet lang genoeg om dan medicatie voor te schrijven imho. De neveneffecten zijn ook voor veel mensen groot.

Zelf diagnoseer ik vaak mensen maar meer omdat zij willen dat er een etiket op kleeft dan omdat een diagnose nuttig is. Het is veel belangrijker het probleem voor een bepaald iemand te bespreken dan het te kaderen in een breder probleem bij populaties. bv Depressie A en Depressie B zijn soms echt totaal verschillend waardoor "Depressie" alle nut verliest. Ik hou het meestal bij de term die de patiënt aan zijn probleem geeft.

Xirtanneke zei:

Er zijn veel hypochonders in de wereld, dat is zo. Hoeveel ouders hebben nu geen kind dat rilatine nodig heeft omdat ze hyperactief zijn? Hoeveel ouders ontkennen zo dat hun kind gewoon niet zo intelligent is omdat hij niet mee kan in de klas? Ik wil ze niet te eten geven, maar ik ben er anderzijds 100% van overtuigd dat depressie een echte ziekte is. Gaat gij bvb tegen iemand zeggen waarbij de 2 ouders op 2 weken gestorven zijn: 'depressief? nah! Dood is gewoon deel van het leven'. Gewoon verder gaat werken, ge doet nu effe alsof.

Of mensen die iedere nacht wakker worden van nachtmerries door fucked up dingen die ze hebben meegemaakt: 'nah, iedereen heeft wel eens nachtmerries'.

Er zijn gewoon gradaties en die zijn niet terug te vinden in deze poll. Maar leer er even mee leven dat niet alle ziektes builen veroorzaken of zichtbaar zijn. Maar dat wil niet zeggen dat ze minder echt zijn.

Ik neem toch ook aan dat veel mensen die dit geantwoord hebben, deze diagnose via medische weg hebben gekregen en niet zomaar via een internettestje.




Kan best zijn, maar dat is dan geen paniekstoornis. Daar is echt een groot verschil tussen. Iemand die 'af en toe' eens in paniek raakt, is niet belemmerd in zijn dagelijkse bezigheden. Iemand met paniekstoornissen wel.

Klik om te vergroten...

Ik denk dat je mijn punt niet echt snapt. Ik ontken het bestaan van al die stoornissen niet. Ik denk dat er gewoon een tendens bestaat waarbij mensen zonder enige medische achtergrond nogal snel een diagnose bij zichzelf stellen.
Die 60% met een stoornis in de poll kan op drie manieren verklaard worden:
1) Meer dan de helft van de 9lives-leden is gediagnosticeerd met een psychische stoornis
2) Er is een enorme bias in de poll omdat de mensen die in deze thread komen meer te maken hebben met mentale stoornissen dan de gemiddelde 9liver.
3) Mensen denken nogal snel dat ze lijden aan een stoornis terwijl het geen waar is.

Het zal volgens mij wel een combinatie van de laatste twee zijn, 2 verklaart een deel, maar 60 procent? Nee, dat geloof ik absoluut niet.

Uiteraard speelt 3 een grote rol ^^ Maar je moet niet aan een bepaalde stoornis (categorie) lijden om een probleem te hebben dat je zelf niet meer kan overzien. Als iemand zegt ik zie af door een bepaalde gedrag, gedachte of gevoel is het imho al een mentaal probleem.

Tr1ploid zei:

Ik denk dat je mijn punt niet echt snapt. Ik ontken het bestaan van al die stoornissen niet. Ik denk dat er gewoon een tendens bestaat waarbij mensen zonder enige medische achtergrond nogal snel een diagnose bij zichzelf stellen.
Die 60% met een stoornis in de poll kan op drie manieren verklaard worden:
1) Meer dan de helft van de 9lives-leden is gediagnosticeerd met een psychische stoornis
2) Er is een enorme bias in de poll omdat de mensen die in deze thread komen meer te maken hebben met mentale stoornissen dan de gemiddelde 9liver.
3) Mensen denken nogal snel dat ze lijden aan een stoornis terwijl het geen waar is.

Het zal volgens mij wel een combinatie van de laatste twee zijn, 2 verklaart een deel, maar 60 procent? Nee, dat geloof ik absoluut niet.

Klik om te vergroten...

^
True, ik denk eigenlijk zelf dat 2 en 3 overgegroepeerd zijn. Ten eerste is deze thread opgestart door mensen met problemen uit een thread waarin mensen met problemen samen kwamen. Ten tweede klikt ge wel wanneer ge iets ziet waaronder ge u kunt thuisbrengen en wanneer ge ziet 'no, none of the above', dan klikt ge niet (of minder).

En het laatste klopt ook Al ergert dat me ongelofelijk hard. Dit zorgt er gewoon voor dat de mensen die hulp verdienen er geen/minder krijgen en niet als volwaardig aanzien worden.

Tr1ploid zei:

Ik denk dat je mijn punt niet echt snapt. Ik ontken het bestaan van al die stoornissen niet. Ik denk dat er gewoon een tendens bestaat waarbij mensen zonder enige medische achtergrond nogal snel een diagnose bij zichzelf stellen.
Die 60% met een stoornis in de poll kan op drie manieren verklaard worden:
1) Meer dan de helft van de 9lives-leden is gediagnosticeerd met een psychische stoornis
2) Er is een enorme bias in de poll omdat de mensen die in deze thread komen meer te maken hebben met mentale stoornissen dan de gemiddelde 9liver.
3) Mensen denken nogal snel dat ze lijden aan een stoornis terwijl het geen waar is.

Het zal volgens mij wel een combinatie van de laatste twee zijn, 2 verklaart een deel, maar 60 procent? Nee, dat geloof ik absoluut niet.

Klik om te vergroten...

Het zal wel voor het grootste deel nr. 2 zijn.

Nr.3, hypochondrie is meer iets voor fysieke ziektes, bv: toen ik angstaanvallen kreeg dacht ik aan deze ziektes: diabetes,hartritmestoornissen,CVS,fibromyalgie,hersentumor,bloedkanker,bloedarmoede, en nog een rist vage ziektes. Alles behalve angststoornis.
Van de moment dat ge u een lange periode mentaal niet goed voelt, kunt ge wel een verkeerde zelfdiagnose stellen, maar dan zal er nog wel sprake zijn van een mentale stoornis.Ge kunt dat niet faken.

Btw, hypochondrie is zelf op zich ook al een mentale stoornis, van de moment dat ge u teveel gaat bezighouden met ziektebeelden inprenten.Dus eigenlijk komt de poll op die manier toch op zijn poten terecht!

Hypochondrie is een psychische aandoening die in het DSM-IV is ingedeeld bij de somatoforme stoornissen.

Klik om te vergroten...

FurtiveDuck zei:

Veel volk hier met depressie. Bah. Ik geloof daar niet in hoor. Een depressie heb je volledig zelf in de hand. Ben er 100% van overtuigd dat ik al veel depressief ben geweest. Heb al veel tegenslag gekend, vooral door mijn eigen stomme stoten maar kan er mij altijd op de één of andere manier wel uit werken. 'k Ben enig kind en praten met mijn ouders of vrienden over emoties en dergelijke gaat niet goed. Door al die gevoelens (vooral door echtscheiding, twintig keer verhuizen, altijd alles twintig keer moeten herhalen...) op te kroppen en dergelijke komt dat er altijd uit door nog stommere dingen te doen waardoor ik dan vaak pas tot het besef kwam dat ik het bij veel volk nu nog meer verkloot had en zo gaat de bal aan het rollen. Dan liep ik er weer een paar weken bij als een halve zombie en probeerde ik altijd echt fake te glimlachen omdat iedereen zei dat 'k weer niet te genieten was.

Uiteindelijk bleven ook de vrienden weg en toen is mijn frank gevallen. Niemand wil met een persoon omgaan die zo depressief is en alles zwart ziet. Mensen gaan naar vrienden om plezier te maken en hun problemen te vergeten. Iedereen heeft problemen, de één heeft er gewoon meer dan de andere. Als je dan ook nog eens die vrienden verliest mag je het helemaal vergeten en ga je automatisch nog zwarter de toekomst tegemoet! Uiteindelijk sta je er toch alleen voor. Liggen wachten op iemand die eens met u komt praten of u een hart onder de riem komt steken is nutteloos, want dat gaat heus niet gebeuren. Mensen zijn tegenwoordig veel te druk met hun eigen dingen en al die uit de boot valt moet maar zien dattie boven blijft. 't Is maar logisch ook. 't Is uw eigen leven en niemand anders dan uzelf kan daarvoor de verantwoordelijkheid dragen. Daarom heb ik mezelf geleerd om altijd te genieten van't leven en vooruit te gaan! Niet teveel denken bij de dingen die je doet en over waarom het nu allemaal zo is. Gewoon vollen bak vooruit en alle ruiten die ge ingooit op uw weg (ook al zijn't uw eigen) zijn spijtige zaken maar ze zijn't niet waard om bij stil te staan. 't Leven is daarvoor veel te kort. Als't efkes allemaal niet meer meezit, smijt u dan eens goed in den drank of trek er eens een weekendje op uit. Kan allemaal geen kwaad, maar de volgende ochtend moet ge gewoon goed beseffen dat je het uiteindelijk nog zo slecht niet hebt én dat den afwas niet door de kaboutertjes gaat gedaan worden.

Klik om te vergroten...

Ge kunt depressief zijn door externe factoren, tegenslag, zonder dat ge aanleg hebt voor depressies maar ook puur door de "biochemie van uw hersenen" terwijl er extern weinig aan de hand is.
En in beide gevallen hebt ge het niet in de hand: ge kunt tegenslag niet vermijden + ge hebt uzelf niet gemaakt.

Haja, ik denk ook dat er hier zijn die mentale stoornis gelijkstellen aan zware gevallen die helemaal niet meer kunnen functioneren.
Zo zullen er wel geen 60% zijn hier hoop ik.
Het klinkt in ieder geval nogal zwaarlijvig eh, "mentale stoornis" of "psychisch ziek".

FurtiveDuck zei:

Veel volk hier met depressie. Bah. Ik geloof daar niet in hoor. Een depressie heb je volledig zelf in de hand. Ben er 100% van overtuigd dat ik al veel depressief ben geweest. Heb al veel tegenslag gekend, vooral door mijn eigen stomme stoten maar kan er mij altijd op de één of andere manier wel uit werken. 'k Ben enig kind en praten met mijn ouders of vrienden over emoties en dergelijke gaat niet goed. Door al die gevoelens (vooral door echtscheiding, twintig keer verhuizen, altijd alles twintig keer moeten herhalen...) op te kroppen en dergelijke komt dat er altijd uit door nog stommere dingen te doen waardoor ik dan vaak pas tot het besef kwam dat ik het bij veel volk nu nog meer verkloot had en zo gaat de bal aan het rollen. Dan liep ik er weer een paar weken bij als een halve zombie en probeerde ik altijd echt fake te glimlachen omdat iedereen zei dat 'k weer niet te genieten was.

Uiteindelijk bleven ook de vrienden weg en toen is mijn frank gevallen. Niemand wil met een persoon omgaan die zo depressief is en alles zwart ziet. Mensen gaan naar vrienden om plezier te maken en hun problemen te vergeten. Iedereen heeft problemen, de één heeft er gewoon meer dan de andere. Als je dan ook nog eens die vrienden verliest mag je het helemaal vergeten en ga je automatisch nog zwarter de toekomst tegemoet! Uiteindelijk sta je er toch alleen voor. Liggen wachten op iemand die eens met u komt praten of u een hart onder de riem komt steken is nutteloos, want dat gaat heus niet gebeuren. Mensen zijn tegenwoordig veel te druk met hun eigen dingen en al die uit de boot valt moet maar zien dattie boven blijft. 't Is maar logisch ook. 't Is uw eigen leven en niemand anders dan uzelf kan daarvoor de verantwoordelijkheid dragen. Daarom heb ik mezelf geleerd om altijd te genieten van't leven en vooruit te gaan! Niet teveel denken bij de dingen die je doet en over waarom het nu allemaal zo is. Gewoon vollen bak vooruit en alle ruiten die ge ingooit op uw weg (ook al zijn't uw eigen) zijn spijtige zaken maar ze zijn't niet waard om bij stil te staan. 't Leven is daarvoor veel te kort. Als't efkes allemaal niet meer meezit, smijt u dan eens goed in den drank of trek er eens een weekendje op uit. Kan allemaal geen kwaad, maar de volgende ochtend moet ge gewoon goed beseffen dat je het uiteindelijk nog zo slecht niet hebt én dat den afwas niet door de kaboutertjes gaat gedaan worden.

Klik om te vergroten...

Da's echt zo'n BS en extreem kort door de bocht.
Dat zijn uitspraken die ge doet als ge het zelf nog nooit hebt meegemaakt, 'k hoop voor u dat ge het nooit moet meemaken want dan zal je wel anders piepen.
Als iemand mij bv. een jaar voor mijn 1e depressie had gezegd: kijk kind, binnen dit en een jaar zit ge in een depressie, had ik hem vierkant uitgelachen, en had ik misschien dezelfde soort uitspraken gedaan als jij nu doet.
Ik heb toen ook te maken gekregen met enorm veel onbegrip, opmerkingen à la: hoe kunt gij nu depressief zijn, ge zijt amper 18. En ik kon dat eigenlijk ook maar amper geloven.

En uw advies van: ga eens uit en drink u te pletter enz. slaat ook op niks. Iemand die echt depressief is zegt dat niks en die heeft daar ook geeneens de energie voor.

ironhorn zei:

Haha, ik herinner me nog het eerste jaar maatschappelijk werk moesten we ons ook voorstellen aan de hand van een dier dat we waren en een dier dat we wilde worden/zijn (en daarna zelfs een gebouw ): Ik koos ook voor een aap, omdat ik geen goede redenen kon bedenken om mij met iets te vergelijken (overigens koos ik voor het andere een draak, omdat die hip zijn)



On-topic: Depressief (maar geen diagnose van depressie) en lichte sociale fobie om op restaurant te gaan eten: doe dat absoluut niet graag en krijg bij momenten geen hap meer binnen. Dit speelt zich voornamelijk af bij de ietwat betere restaurants, dus niet in frituren of fastfoodketens. Ook op mosselfeesten en dergelijke kan ik het goed in de hand houden. Op andere plaatsen zoals hier op het werk, probeer ik mij gewoon ergens alleen weg te steken in een hoekje (en probeer ik het gewoon zo veel mogelijk te vermijden)

Klik om te vergroten...

Dat was ook echt super bizar
We hadden bv. ook "kooktherapie". Ik woon al sinds m'n 16e alleen, koken is voor mij geen therapie hoor :ironic:

Dat ivm eten, heeft dat te maken met het feit dat ge u dan bekeken voelt? Zo van: oh nee, zie ik er raar uit als ik eet? wat als er nog iets aan mijn mond hangt of tussen mijn tanden zit?

Gatsby zei:

Ik dacht dat een psycholoog wel een diagnose mocht stellen maar geen medicatie mag voorschrijven omdat hij daarvoor niet bevoegd is als echte 'dokter'? Ik ben het niet zeker hoor.
Alleszins, volgens mij wordt er vaak wel multidisciplinair gewerkt, zeker bij mentale stoornissen.

Klik om te vergroten...

Mijn psychologen hebben nooit een diagnose gesteld, medicatie mogen die inderdaad niet voorschrijven.
Mijn sessies bij de psychiater zijn ook beduidend korter dan bij die psychologe, bij de 1e draait het meer rond medicatie en een kort gesprekje, terwijl er bij de therapeute echt een uur wordt gepraat.

Arcturus zei:

ok, weird stuff
Net alsof je daar dan "gekker" wordt.
Ik zou helemaal het gevoel hebben dat ik wegslip uit de realiteit.

Klik om te vergroten...

Dat was ook zo. Het enige waar ik echt iets aan zou gehad hebben was de individuele gesprekken met de psychiater, al dat groepsgedoe was niks voor mij.
En ook had ik veel moeten doen om daar te kunnen verblijven, ik had m'n studies stopgezet, ik moest een oplossing zoeken voor mijn kat etc. Allemaal voor niks achteraf gezien..

kingjulie zei:

Dissagreed op de medicatie. Depressies waarbij geen grote genetische ballast mee speelt, (meestal de eerste depressie) kan je beter zonder medicatie behandelen. Medicatie kan vaak het probleem na een tijdje maskeren waardoor mensen uit therapie stappen. Ze stoppen met medicatie en het probleem is terug en soms nog een stuk erger. Therapie op zich voor een eerste depressie is vaak niet lang genoeg om dan medicatie voor te schrijven imho. De neveneffecten zijn ook voor veel mensen groot.

Zelf diagnoseer ik vaak mensen maar meer omdat zij willen dat er een etiket op kleeft dan omdat een diagnose nuttig is. Het is veel belangrijker het probleem voor een bepaald iemand te bespreken dan het te kaderen in een breder probleem bij populaties. bv Depressie A en Depressie B zijn soms echt totaal verschillend waardoor "Depressie" alle nut verliest. Ik hou het meestal bij de term die de patiënt aan zijn probleem geeft.

Klik om te vergroten...

En wat bij mensen die wel een erfelijke ballast hebben en hun 1e depressie meemaken?

"En wat bij mensen die wel een erfelijke ballast hebben en hun 1e depressie meemaken? "
Na 3 sessies hoor je een verbetering te zien, als je die niet ziet is dat een indicatie om het ook medicatie te gebruiken en een genetische ballast te veronderstellen. Uiteraard is dat een vuistregel en kan je ook iets langer wachten op basis van hoe ernstig het depressief beeld is.

Je stelt de indicatie voor therapie en medicatie altijd per patiënt en niet per groep (de depressieven). Maar je kan wel stellen dat een teveel aan medicatie vandaag de dag een ernstig probleem vormt bij veel mensen die de diagnose gekregen hebben.

Tr1ploid zei:

Ik denk dat je mijn punt niet echt snapt. Ik ontken het bestaan van al die stoornissen niet. Ik denk dat er gewoon een tendens bestaat waarbij mensen zonder enige medische achtergrond nogal snel een diagnose bij zichzelf stellen.
Die 60% met een stoornis in de poll kan op drie manieren verklaard worden:
1) Meer dan de helft van de 9lives-leden is gediagnosticeerd met een psychische stoornis
2) Er is een enorme bias in de poll omdat de mensen die in deze thread komen meer te maken hebben met mentale stoornissen dan de gemiddelde 9liver.
3) Mensen denken nogal snel dat ze lijden aan een stoornis terwijl het geen waar is.

Het zal volgens mij wel een combinatie van de laatste twee zijn, 2 verklaart een deel, maar 60 procent? Nee, dat geloof ik absoluut niet.

Klik om te vergroten...

Eerst en vooral is dit zonder enige basis en louter naar mezelf gekeken. Maar is het niet mogelijk, vooral in geval van de angststoornissen zoals bij mijzelf, dat mensen vaker naar het hun computer en het internet gaan grijpen en daar meer op vertoeven? Want het is en blijft binnen hun comfortabele zone, namelijk thuis. Dat zou ook wel al deels het hoger aandeel kunnen verklaren.

Ties08 zei:

Geeft niet

En in reactie op je post daarboven: iemand kan idd een depressie krijgen als bvb zijn beide ouders ineens sterven. Dat zou iedereen begrijpen want het is ook zo'n "traumatische gebeurtenis".
Maar iemand kan ook zomaar out of the blue een depressie krijgen (van veel minder erge dingen).

En dan kan een buitenstaander wel zeggen van: "och das toch zo erg niet, trek het je niet aan", maar dat verandert niets aan de zaak, want de persoon die die pijn voelt, voelt die pijn.
De oorzaak van die pijn doet er eigenlijk niet toe, wel de heftigheid van de pijn en het leed die ervaren worden.
Iedereen heeft recht op zijn eigen pijn en moet zich niet verantwoorden naar anderen die zeggen dat iets "toch niet zo erg is". Iedereen voelt wat ie voelt.

Ik weet niet of 't duidelijk is wat ik bedoel; 't is mss wat warrig geschreven

Klik om te vergroten...

Sinds wanneer is rouwen om je dode ouders leiden aan een depressie? Zoiets is net menselijk. Als je ongelukkig bent ben je tegenwoordig ziek.

Begrijp me niet verkeerd, depressie is wel degelijk een ziekte, maar het wordt veel te vaak misbruikt.

depressie, angsstoornis en autisme...

Een sociale fobie heb ik sinds m'n 11de ongeveer. 8 jaar later een depressie gekregen (niet "officieel", want ik heb er ook nooit met iemand over gesproken) door allerhande problemen (o.a. de sociale fobie). Die depressie heeft nog vele jaren aangesleept maar uiteindelijk is die bij wijze van spreke weggesleten ('t werd ook iets rustiger in m'n leven). Op m'n 22'ste in behandeling geweest bij 2 verschillende psychologen gedurende anderhalf jaar maar dat heeft zo goed als geen resultaat gehad. Dan naar een cursus assertiviteitstraining geweest, heeft ook niets opgeleverd behalve dat de therapeute opmerkte dat ik wel eens autisme zou kunnen hebben. Dat autisme is officeel vastgesteld op m'n 25ste en sinds 2007 ben ik ook voor de overheid "66% arbeidsongeschikt" (of zoiets). Met de laatste ben ik wel "blij" moet ik zeggen. Het is een soort van erkenning dat het allemaal echt is; dat ik me niet gewoon aanstel, maar dat het echt moeilijk voor me is.

Maar met al die officiële vaststellingen is het probleem van m'n sociale fobie natuurlijk nog niet opgelost. Ik heb het nog enkele jaren met antidepressiva geprobeerd (via de huisarts) maar veel hielp dat niet en 't heeft onaangename bijwerkingen. Ik heb een tijdje terug eens wat magnesium geslikt (<- het ontspant de spieren) en dat hielp bijna evenveel en zonder bijwerkingen.
Ik heb weinig hoop dat die sociale fobie ooit verdwijnt.

Ik denk dat het gaat over depressie volgend op rouw en niet rouw als zijnde depressie. In se ben ik het er wel mee eens, ongelukkig zijn is geen depressie. De mensen die het hier hebben over depressie lijken wel niet gewoon even ongelukkig geweest te zijn ^^

Albireo zei:

depressie, angsstoornis en autisme...

Een sociale fobie heb ik sinds m'n 11de ongeveer. 8 jaar later een depressie gekregen (niet "officieel", want ik heb er ook nooit met iemand over gesproken) door allerhande problemen (o.a. de sociale fobie). Die depressie heeft nog vele jaren aangesleept maar uiteindelijk is die bij wijze van spreke weggesleten ('t werd ook iets rustiger in m'n leven). Op m'n 22'ste in behandeling geweest bij 2 verschillende psychologen gedurende anderhalf jaar maar dat heeft zo goed als geen resultaat gehad. Dan naar een cursus assertiviteitstraining geweest, heeft ook niets opgeleverd behalve dat de therapeute opmerkte dat ik wel eens autisme zou kunnen hebben. Dat autisme is officeel vastgesteld op m'n 25ste en sinds 2007 ben ik ook voor de overheid "66% arbeidsongeschikt" (of zoiets). Met de laatste ben ik wel "blij" moet ik zeggen. Het is een soort van erkenning dat het allemaal echt is; dat ik me niet gewoon aanstel, maar dat het echt moeilijk voor me is.

Maar met al die officiële vaststellingen is het probleem van m'n sociale fobie natuurlijk nog niet opgelost. Ik heb het nog enkele jaren met antidepressiva geprobeerd (via de huisarts) maar veel hielp dat niet en 't heeft onaangename bijwerkingen. Ik heb een tijdje terug eens wat magnesium geslikt (<- het ontspant de spieren) en dat hielp bijna evenveel en zonder bijwerkingen.
Ik heb weinig hoop dat die sociale fobie ooit verdwijnt.

Klik om te vergroten...

Ik denk dat autisme en sociale fobie een heel moeilijke combinatie is, het is moeilijk jouw specifieke geval te beoordelen maar het is niet omdat een assertiviteitstraining faalt en 2 psychologen er met jou niet uitkwamen dat er niets aan te doen valt. Soms hebben mensen gewoon een andere, rationelere aanpak nodig, dat is soms moeilijk te vinden in de psychologie.

Als ik Personality Disorder Test mag geloven (en dat doe ik) ben ik zwaar Schizoïde..

Put_met_keren zei:

Ik ben ook wel een paar keer gestopt over de jaren heen en ik ervaarde dat ook zo.
Dat om te slapen is bij mij Trazodon btw, bij jou?

Klik om te vergroten...

Yep, nu herinner ik mij dat we daar al eens via PM over gepraat hebben.

Nu goed. Op mijn 16de heb ik mijn eerste depressie meegemaakt. Fullblown, elke dag aan zelfmoord denken, automutilatie, echt compleet zwart gat alle dagen. Medicatie, psychologen, psychiaters, the whole shebang. Heeft toch een jaar of 2 geduurd. Achteraf gezien is het nooit echt super weggegaan, eerder sluimerend. Tweede periode was rond mijn 20-21ste. Hier minder depressie (maar wel ontzettend in de knoop over vanalles en nog wat), vooral angsten, paniekaanvallen, véél dingen niet durven en daardoor maar vermijden waardoor ik mijn leven helemaal overhoop aan 't gooien was (stages niet doen en zo). Dat heeft uiteindelijk geleid tot dagopname in een centrum voor psychische revalidatie. Daar ook wel moeilijke periodes gehad, volledige opname is een paar keer overwogen geweest, maar vooral heel veel gewerkt rond mijn thuisssituatie, zelfbeeld,... Dan een paar jaar héél gelukkig geweest (echt, ik wist niet wat ik meemaakte), mijn leven weer in handen genomen, allerlei goeie keuzes gemaakt en ik zag het weer helemaal zitten. Zo erg dat ik vond dat ik wel kon stoppen met die antidepressiva, na 4 of 5 jaar. Dat gedaan en het jaar daarop is het weer slechter beginnen gaan. Niet meteen depressief (wel een paar dagen waar ik serieus van verschoten was), maar elke dag ging het minder, werd het zwaarder, ik kon minder relativeren, mijn draagkracht trok op niks meer,... Dus een paar maanden geleden maar weer contact opgenomen met het Centrum Geestelijke Gezondheidszorg, weer antidepressiva en therapie.

Maar goed. Ik zal wel hypochondrisch zijn of te veel lezen op het internet of zo. En voor de volledigheid: ja, die eerste depressie is gediagnosticeerd, op een papiertje en al. De rest niet, maar goed, 't is niet alsof je naar de psycholoog gaat en die je zegt: "proficiat, u bent depressief!" Ik wist ook zelf wel dat het langs geen kanten ging. Sociale fobie is iffy (nooit echt diagnose gekregen maar de psychiater sprak zelf over sociale fobie), maar 'k heb daar toch genoeg last van ondervonden om te weten dat het niet een beetje bang zijn was.

Zoldon zei:

Als ik Personality Disorder Test mag geloven (en dat doe ik) ben ik zwaar Schizoïde..

Klik om te vergroten...

Die site geeft een norton warning.
En elke test die beweert te kunnen zeggen of je een persoonlijkheidsprobleem hebt is onwetenschappelijk en bijgevolg even correct dan de flair of hln.

kingjulie zei:

Die site geeft een norton warning.
En elke test die beweert te kunnen zeggen of je een persoonlijkheidsprobleem hebt is onwetenschappelijk en bijgevolg even correct dan de flair of hln.

Klik om te vergroten...

Die test mag onwetenschappelijk zijn of qua correctheid te vergelijken zijn met de Flair of HLN, als ik lees wat 'Schizoïde' inhoudt, moet ik toch toegeven dat de eigenschappen mij perfect beschrijven

(en dan niet 1 of 2, maar echt allemaal)

Ik had in het middelbaar altijd zwaren angst in school bij spreekbeurten ofzo, of zelfs als de leerkracht een vraag stelde waar ik het antwoord niet op wist, begon ik al te panikeren en te hopen "please don't pick me". Dat kwam in mijn eerste jaar unief tot hoogtepunt toen ik in de richting EW een zware spreekbeurt moest doen van 30 minuten over een economisch onderwerp. Ik heb daar maandenlang zenuwachtig bij geweest, tot ik het een paar weken voor ik het moest voordragen, er gewoon niet meer tegenkon en gewoon de richting heb stopgezet. In die periode kwam ik ook 10 kg bij, wat leidde tot een negatiever zelfbeeld.
De jaren daarna is het een beetje geescaleerd. Ik kwam nog eens 20 kg bij, bleef altijd thuis, ging nooit meer uit, zat elke dag van smorgens tot savonds achter de pc, at gemakkelijk elke avond een grote zak chips of snoep, etc. Het contact met oude vrienden was verwaterd omdat zij naar een andere universiteit/hoge school waren gegaan, en ik had het gewoon ontzettend moeilijk om nieuwe vrienden te maken. Ik dierf ook nooit solliciteren voor jobs, want dan moest ik misschien op gesprek komen en dan zouden ze zien dat ik niet geschikt was en dan zou ik weer afgewezen worden, en si en la.

Geen idee of dit echt een mentale stoornis was, of enkel gewoon dat ik een zeer onzeker person was.

Bon, ergens in 2010 zat ik dan op mijn diepste punt en had ik iets van "ik moet veranderen, ik ben hier gans mijn leven aan het vergooien". En sindsdien, al was het wel met vallen en opstaan, 30 kg afgevallen, tientallen keren op sollicitatie gegaan, veel gewerkt en als kers op de taart naar Ierland ge-emigreerd waar ik niets en niemand kende. Als ik terug kijk op die beslissing moet ik toegeven dat dat de beste beslissing uit mijn leven was. Ik kwam hier terecht in een situatie met enkel personen in hetzelfde schuitje als mezelf (nieuw in Ierland, niemand kennend, etc) en dat heeft me op social vlak enorm doen openbloeien. Sinds ik in Dublin ben, ben ik misschien in totaal 3 weken (verspreid over 1,5 jaar) naar Belgie op vakantie gegaan, maar ik heb in die 3 weken meer vrienden gemaakt dan in de 5 jaar daarvoor. Gewoon omdat ik nu veel meer doe, veel meer open sta en gewoon veel zekerder ben.

Af en toe heb ik nog wel eens wat kleine zenuwachtigheden (eerste dag op de nieuwe job, zeker als het gaat om mezelf voor te stellen voor een nieuwe groep mensen, dat gaat altijd wat awkward, etc.) en ben ik wat vriendschap/relaties betreft toch net dat tikkeltje te onzeker (op wildvreemde meiden afstappen durf ik toch nog altijd niet zo gemakkelijk, of als vrienden/vriendinnen iets doen zonder mij voel ik het soms toch aan alsof ik te min ben) of jaloers soms.
Maar goed, ik ben alleszins al ontzettend blij met de doorgemaakte evolutie.

De categorieën zijn zo opgesteld dat quasi iedereen zich in een categorie kan terugvinden. Het grote probleem ermee is dat 1. de classificatie geen (diagnostische) waarde heeft aangezien niemand De schizoide persoon is, 2. classificaties afhankelijk zijn van state of mind, 3. classificaties afhankelijk zijn van de situatie (wat recht ingaat tegen het concept persoonlijkheid(stoornis).

Je kan overtuigd zijn dat die classificatie juist is voor jou, maar dat is net het gevaar van post hoc kijken. Uit degelijk onderzoekt blijkt dat mensen die zich zich thuis voelen in zo'n categorie zeer zelden op midden en lange termijn het gedrag vertonen dat je op basis van de categorie zou verwachten.

Fliblit zei:

Sinds wanneer is rouwen om je dode ouders leiden aan een depressie? Zoiets is net menselijk. Als je ongelukkig bent ben je tegenwoordig ziek.

Begrijp me niet verkeerd, depressie is wel degelijk een ziekte, maar het wordt veel te vaak misbruikt.

Klik om te vergroten...

Ik zei toch dat je een depressie KUNT krijgen indien je ouders beiden sterven. Ik zeg niet dat rouwen = depressie.

Trouwens mensen lEIden niet aan een depressie, maar ze lIJden aan een depressie

Ongelukkig zijn is niet hetzelfde als depressief zijn nee.
Iedereen is wel eens bij momenten, dagen of periodes ongelukkig.

Het wordt pas een depressie als je niet meer kunt functionneren in het dagelijkse leven, of als je het dagelijkse leven gewoon niet meer aan kan.

Geen. Kdoe daar nie aan mee

Ties08 zei:

Ik zei toch dat je een depressie KUNT krijgen indien je ouders beiden sterven. Ik zeg niet dat rouwen = depressie.

Trouwens mensen lEIden niet aan een depressie, maar ze lIJden aan een depressie

Ongelukkig zijn is niet hetzelfde als depressief zijn nee.
Iedereen is wel eens bij momenten, dagen of periodes ongelukkig.

Het wordt pas een depressie als je niet meer kunt functionneren in het dagelijkse leven, of als je het dagelijkse leven gewoon niet meer aan kan.

Klik om te vergroten...

Sorry, ik had het verkeerd gelezen