Ik heb het uitgespeeld als lvl 25 mage met een goede 62 uur op de teller.
Het verhaal op zich is best wel goed en speelt (eens je wat verder bent) mooi in op de dingen die de DA wereld uniek maken tov andere fantasy settings, zoals de Qunari, Templars, Circle, Chantry,... Het begint met de Darkspawn uit Origins, maar naar mate het spel vordert komt de focus meer op Kirkwall te liggen. Vooral in Act I kwam het nogal traag op gang en dacht ik meermaals 'pff, waar gaat dit naartoe?', maar in Act II en III wordt het beter en komt het beter tot zijn recht. Op het einde komt de framed narrative techniek meer tot zijn recht imo, want in het begin vond ik die onderbrekingen voor Varric's ondervraging toch storend.
Het combat-systeem valt mee eens je er aan gewend bent, maar het is te simpel tov Origins. In Origins had je gevechten waar de vijanden speciale abilities hadden of waar je toch ff moest nadenken, maar hier is het zo goed als altijd een dps race tegen verschillende waves vijanden. Dat die vijanden dan ook nog eens eender waar out of thin air spawnen maakt het allemaal nog belachelijker.
Het feit dat niet alle chars hetzelfde kunnen speccen (bv niet elke mage in uw party heeft de healer tree beschikbaar) is enerzijds tof, want het geeft wat uniekheid/specialisatie tussen uw chars, maar anderzijds ook erg beperkend. Ik heb het grootste deel van het spel gespeeld met 1 heal spel (op mijn eigen mage), want mijn favoriete NPC mage kon die niet speccen en
is in tegenstelling tot in Awakening niet grappig maar een zagende janet die ik liever niet mee nam.
In Origins zou ik met 1 heal spell keihard ingemaakt zijn, maar hier is het geen probleem. Zoals ik al zei is combat gereduceerd tot een dps race en dankzij autoheal na combat heb ik die heal amper nodig gehad. Eens ik dan specte naar Spirit Healer voor group heal en res was het helemaal simpel.
Nog zo'n gevolg van de consolitis is het feit dat buiten combat uw party regenereert gelijk zot. Traps zijn dus volledig nutteloos, want 2 seconden nadat ge over een mijn gewandeld zijt is heel uw party al weer full health.
Uw party members zijn best interessant, al had ik het wel snel gehad met de Final Fantasy emo elf en het gezaag over 'free the mages, destroy the circle' van Blondie. Vooral de interactie tussen de personages is tof, zeker als Varric erbij is
Het grootste minpunt van Dragon Effect 2 is het feit dat het zichtbaar rushed is: doorheen heel het spel zijn er maar een stuk of 10 locaties die telkens herhaald worden met een paar deuren of barricades die bepaalde stukken open/dicht maken. Doorheen het spel kom je bv in verschillende pakhuizen over heel de stad, maar toch is dat telkens exact hetzelfde pakhuis aan de dokken. Ook elke grot doorheen heel het spel is dezelfde map.
Over het algemeen is nummer 2 wel ok, maar toch vooral een spel vol gemiste kansen en console gebreken.
) hadden er ook wel mee te zien natuurlijk.
