Lol, mijn definitie van wetgeving, en dan vooral het aspect welke wetgeving al dan niet bindend is voor de burgers, is diegene die iedereen die een cursus Staatsrecht volgt zal aangeleerd krijgen. Het is jouw definitie die verschilt, zie de stukken in bold hieronder.]/quote]
zie hieronder, ik adviseer je sterk om een cursus staatsrecht te volgen...
Poekie95 zei:
"IN ALLE GEVALLEN WAARIN DE BEPALINGEN VAN EEN RICHTLIJN INHOUDELIJK GEZIEN ONVOORWAARDELIJKE EN VOLDOENDE NAUWKEURIG ZIJN, ZIJN PARTICULIEREN GERECHTIGD OM HIEROP EEN BEROEP TE DOEN TEGENOVER DE STAAT"
Jij bent een particulier. Ik ben een particulier. Ik ben GEEN ambtenaar in functie. Tegenover mij ben je dus niet gerechtigd om beroep te doen op een richtlijn. In het arrest wordt duidelijk ENKEL vermeld dat je tov de staat beroep kunt doen erop.
ik zie die "enkel" niet, er is geen bepaling die uitsluit wat ik zei.
Poekie95 zei:
"HIERUIT VOLGT, DAT EEN RICHTLIJN UIT ZICHZELF GEEN VERPLICHTINGEN AAN PARTICULIEREN KAN OPLEGGEN EN DAT EEN BEPALING VAN EEN RICHTLIJN ALS ZODANIG NIET VOOR EEN NATIONALE RECHTERLIJKE INSTANTIE TEGEN EEN PARTICULIER KAN WORDEN INGEROEPEN ."
Burgers kunnen niet het slachtoffer worden van het feit dat de staat nagelaten heeft een richtlijn goed om te zetten. Burgers hoeven dan ook geen rekening te houden met verplichtingen en bepalingen in een richtlijn. Je mag dan ook niet van die hiatus profiteren en je mag die richtlijn uiteraard niet in mijn nadeel inroepen. We staan hier niet voor de rechtbank, en zelfs dan, je mag een bepaling van een richtlijn NIET voor een rechtbank TEGEN een particulier inroepen.
je vergeet de "uit zichzelf". Er staat niet dat een richtlijn geen verplichten aan particulieren kan opleggen, er staat enkel dat een richtlijn dat uit zichzelf niet kan doen.
Om maar eens een voorbeeld te geven van Belgische rechtspraak tussen een NV en een particulier, waarbij Belgische wetgeving (CAO 32, die de overgang regelt van personeel tussen ondernemingen) moet gelezen worden zoals de richtlijn bepaalt:
Arbeidshof, Brussel, 05/03/2013, justel Nr: N-20130305-10
een stukje (zoek gerust maar het volledig op)
De heer D. meent dat de ingeroepen tekortkomingen een inbreuk vormen op art 7 CAO 32 bis.
Art 7 van CAO 32 bis bepaalt dat de rechten en verplichtingen welke voor de vervreemder voortvloeien uit de op het tijdstip van de overgang bestaande arbeidsovereenkomsten, door deze overgang overgaan op de verkrijger.
Die bepaling is een omzetting van art 3§ 1 van de Europese richtlijn 2001/23/EG en moet bijgevolg conform de richtlijn worden geïnterpreteerd, ten einde het door de richtlijn beoogde resultaat te bereiken en aldus aan art 189, derde al. EG-verdrag, later art 249 derde al EG te voldoen. (aldus H.v.J. 14-9-2000, Collino-Chiappero t Telecom Italia SpA, met verwijzing naar arr. 14-7-1994 Faccini Dori c-91/92 jurispr. I-3325, punt 26 en 23-2-1999 BMW C-63/97, jurispr. P I-905, punt 22)[/n]
De richtlijn 2001/23/EG in zake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lidstaten betreffende het behoud van de rechten van de werknemers bij overgang van ondernemingen, vestigingen of onderdelen van ondernemingen of vestigingen van de Raad van 12 maart 2001, die de richtlijn 1977/187 van de Raad van 14-2-1977 vervangt, beoogt in de eerste plaats de rechten van de werknemers te beschermen bij een conventionele overgang van onderneming, door het mogelijk te maken dat zij op dezelfde voorwaarden in dienst blijven van de nieuwe werkgever als overeengekomen met de vervreemder. (arrest van 14-9-2000, R. Collina en LChiappero c-343/98, punt 49 met verwijzing naar arresten van 5-5-1988, Berg en Busschers, 144/87 en 145/87, Jurispr. P 2559, punt 12 en 25-7-1991, D'Urso e.a. C 362/89, Jurispr. P E-4105, punt 9)
Teneinde die bescherming te waarborgen bepaalt art 3 van de richtlijn
"De rechten en verplichtingen welke voor de vervreemder voortvloeien uit de op het tijdstip van de overgang bestaande arbeidsovereenkomst of arbeidsbetrekking, gaan door deze overgang op de verkrijger over.
Na de overgang handhaaft de verkrijger de in een collectieve overeenkomst vastgelegde arbeidsvoorwaarden in dezelfde mate als in deze overeenkomst vastgesteld door de vervreemder tot op het tijdstip waarop de collectieve overeenkomst wordt beëindigd of afloopt of waarop een andere collectieve overeenkomst in werking treedt of wordt toegepast.
Ik hoop dat het duidelijk genoeg is dat, als een Belgische rechter zich voor Belgische privaatrechterlijke personen uitspreekt en daarvoor een Europese richtlijn gebruikt, dit voldoende is om te stellen dat dit ook wetgeving is en bindend kan zijn voor een Belgische privaatrechterlijke persoon?