Archief - Beobank VISA kaart geweigerd.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Poekie95
Legacy Member
JPV zei:
Omdat ze wel bindend is als ze tav van een overheidsorgaan (waar rechter in dit geval onder valt) ingeroepen wordt. Nu, ik zou daar verder nog een hele uitleg over kunnen schrijven, maar ik zal me beperken dat de reden daarachter is dat een richtlijn volgens het EU-verdrag op zich gewoon opgevat is als een bindend instrument voor de overheid (en enkel voor de overheid). Een richtlijn zegt "jij, overheid, jij moet wat hierin staat in je nationaal recht omzetten, doe je dit niet binnen de aangegeven termijn dan krijg je mogelijk boetes en ben je sowieso als overheid gebonden door wat hierin staat".
De materie in de richtlijn wordt vervolgens, pas na de noodzakelijke voorwaarde van de omzetting in het nationale recht, wel bindend voor de particulieren in de betrokken lidstaat. Maar de reden dat je de richtlijn voor de overheid kunt inroepen is dus omdat de richtlijn sowieso, na het verstrijken van de omzettingstermijn, beschouwd wordt als bindend (beter, "met rechtstreekse werking") voor de overheid.
Maar ik ben geen overheid, jij bent geen overheid en dus kan je ze niet tegen mij inroepen. Een richtlijn is, in de ontstaansgeschiedenis van de EU (toen nog EEG), nooit opgevat als een instrument dat rechtstreeks tov particulieren kon ingeroepen worden. De richtlijn werd trouwens uitgevonden om een wetgevend instrument te hebben die kan voor zorgen voor harmonisatie en tegelijk ook de nationale verschillen nog kan respecteren (uit het woord "richtlijn" kan je ook afleiden dat er nog wat discretionaire bevoegdheid is).
Er bestaat een ander Europees wetgevend instrument dat wel rechtstreekse werking heeft tav particulieren, dat is de Verordening waarvan er ook heel veel bestaan (de laatste jaren maken ze veel meer Verordeningen dan Richtlijnen). Daarom, als de EU meende dat de term "kredietkaart" voor alle particulieren bindend gedefinieerd moest worden (itt enkel voor de overheden), dan zal je deze definitie terugvinden in een Verordening en dan mag je me die gerust quoten.
Anyway, die nationale wet die je aanhaalde bindt mij wel voor de 100%. Laat je mij enkel nog weten waar in die wet je de definitie vond? Die wet is immers een correcte omzetting van de richtlijn volgens jou (en uit correct leid ik voorzichtig ook "volledig" af), dus het moet er wel ergens instaan...
Poekie95
Legacy Member
JPV zei:
De partij die zich beroept op de richtlijn, roept deze in tov het overheidsorgaan (de rechter), niet tov de andere partij. Het rechtsgang in Belgie is zo dat beide partijen hun argumenten uit de doeken doen tov de rechter (of jury). De rechter velt vervolgens zijn vonnis/arrest, en dat dan wel tav beide partijen. Er zijn hier geen Amerikaanse toestanden waarbij beide partijen tegen elkaar opbieden (en als het wel gebeurt legt de rechter zoiets meteen stil als verstoring van rechtsgang).
Stel dat wij voor de rechter staan. Jij zou zeggen "Poekie je bent gebonden door die definitie", rechter zou zeggen "JPV, zo niet!", daarna zeg jij "rechter, ik beroep me op de richtlijn, beslis dat Poekie gebonden is door de definitie in die richtlijn", rechter zegt "ok Poekie heb jij verweer", Poekie zegt "nee en waarom sta ik hier eigenlijk", rechter zegt "ok vonnis binnen 2 jaar op die dag".
2 jaar later, rechter zegt "Poekie je bent gebonden door die definitie in die richtlijn" (wat uiteraard een veronderstelling, mss heeft hij een reden om dat net niet te beslissen, we kunnen ons niet in de plaats stellen). Ok, wat zijn dan de gevolgen? De definitie is, na rechterlijke interventie, van toepassing gemaakt op mij in een concrete zaak. Gezien het gebrek aan precedentenwerking (behalve in Cass) wil dit zeggen dat, voor al de anderen op dit forum hier, de definitie nog altijd niet geldt! Je zou iedereen apart moeten dagvaarden. En daarnaast, in andere omstandigheden, hoef ik opnieuw geen rekening te houden met de definitie, ze zou mij enkel binden in een concrete zaak met concrete omstandigheden.
Ik geef nog even de redenen waarom die definitie uit de richtlijn geen goed idee is:
1) Je kan ze enkel inroepen tov de overheid. Om ze tov een particulier bindend te maken, moet je een rechter vragen dit te doen.
2) Je mag niet oordelen in de plaats van de rechterlijke macht (tenzij bv bij arbitrage maar hier niet van toepassing). Zolang er geen rechterlijke beslissing is, is de definitie gewoon niet bindend voor mij.
3) De EU heeft niet de bedoeling gehad om die definitie via het instrument van die richtlijn bindend te maken voor particulieren. Zij rekent op de nationale overheden om dat te doen. Wou ze het zelf doen, dan zette ze de definitie in een Verordening. Je moet respecteren wat de EU beslist heeft. Als de EU meent dat Belgie tekortschiet, kan ze een boete geven. In casu heb ik geen indicaties gevonden dat de EU Belgie op het matje roept omwille van geen definitie van kredietkaart.
4) Er zijn voldoende bindende nationale bronnen waaruit je wel een definitie zou kunnen halen. Er zijn ook Europese Verordeningen. Je hebt zelf verwezen naar een wet die volgens jou een correcte omzetting is van de richtlijn. Gebruik deze.
JPV
Legacy Member
Poekie, besef je wel hoe hard je jezelf in het nauw drijft met je redeneringen?
1) Als je beweert dat de rechter gebonden is door een richtlijn omdat die tot de overheid behoort, bedoel je dat de rechter altijd gebonden is door (quasi) élke richtlijn, waardoor ook (in jouw logica) elke burger er via de rechter toe gebonden is. Hoe zou je dan nog kunnen spreken van richtlijnen waardoor een burger niet gedwongen is? (voor alle duidelijkheid: niet alle richtlijnen zijn bindend)
2) Een richtlijn moet je volgens jou bindend laten maken door de rechter. Denk je dat je een wet dan zomaar zelf kan afdwingen zonder rechter/arbitrage? (voor alle duidelijkheid: néé)
3) Een rechter zou dus gebonden zijn door richtlijnen. Logischerwijs is een rechter dan niet gebonden door zaken waar hij wettelijk niet aan gebonden is. Wel, een rechter zou dan niet gebonden zijn aan een contract tussen 2 partijen bij een rechtzaak tussen die 2 partijen? Voor alle duidelijkheid: Tuurlijk is die wél gebonden, enkel zijn er wetten die (echter niet altijd) nog hoger staan. Een rechter zal in dit geval NIET gebonden zijn aan een contract, maar zich wel houden (voor de betrokken partijen) aan de bepalingen van het contract.
En het is niet omdat een richtlijn omgezet wordt in wet, dat elk woord uit de wet ook rechtstreeks uit de richtlijn komt. Een correcte omzetting vereist geen letterlijke transcriptie van een richtlijn in de wet. Net daarom wordt er bij interpretatie van een wet ook naar de richtlijn waarin de wet zijn oorsprong vond, memorie van toelichting, ... verwezen.
1) Als je beweert dat de rechter gebonden is door een richtlijn omdat die tot de overheid behoort, bedoel je dat de rechter altijd gebonden is door (quasi) élke richtlijn, waardoor ook (in jouw logica) elke burger er via de rechter toe gebonden is. Hoe zou je dan nog kunnen spreken van richtlijnen waardoor een burger niet gedwongen is? (voor alle duidelijkheid: niet alle richtlijnen zijn bindend)
2) Een richtlijn moet je volgens jou bindend laten maken door de rechter. Denk je dat je een wet dan zomaar zelf kan afdwingen zonder rechter/arbitrage? (voor alle duidelijkheid: néé)
3) Een rechter zou dus gebonden zijn door richtlijnen. Logischerwijs is een rechter dan niet gebonden door zaken waar hij wettelijk niet aan gebonden is. Wel, een rechter zou dan niet gebonden zijn aan een contract tussen 2 partijen bij een rechtzaak tussen die 2 partijen? Voor alle duidelijkheid: Tuurlijk is die wél gebonden, enkel zijn er wetten die (echter niet altijd) nog hoger staan. Een rechter zal in dit geval NIET gebonden zijn aan een contract, maar zich wel houden (voor de betrokken partijen) aan de bepalingen van het contract.
En het is niet omdat een richtlijn omgezet wordt in wet, dat elk woord uit de wet ook rechtstreeks uit de richtlijn komt. Een correcte omzetting vereist geen letterlijke transcriptie van een richtlijn in de wet. Net daarom wordt er bij interpretatie van een wet ook naar de richtlijn waarin de wet zijn oorsprong vond, memorie van toelichting, ... verwezen.
Poekie95
Legacy Member
JPV zei:
1) Een rechter is gebonden door een (omzettingstermijn verstreken) richtlijn, maar ook door alle andere rechtsbronnen en andere zaken. Hij maakt in een concrete casus een oordeel op basis van alle beschikbare rechtsbronnen. Hij kan gemotiveerd beslissen dat een richtlijn niet toepasselijk is in een bepaald scenario. Nihil nove sub sole. En ook: op het ogenblik dat die rechter op vakantie is in zijn verblijf aan de kust, is die richtlijn niet meer bindend op hem, de richtlijn is enkel bindend op hem in functie.
2) Dat was het punt niet. Kijk, ik bedoel het zo. Ik bestuur een wagen op de weg. Een agent houdt mij tegen voor iets, hele discussie. Ik roep in dat ik geen bestuurder ben voor de wegcode. Dat gaat niet pakken, want ik ben wel degelijk gebonden door die definitie in het KB wegcode, en die agent kan mijn rijbewijs afnemen omwille van een bepaalde overtreding van de wegcode. Stel nu dat we in een ander scenario opnieuw een agent tegenkomen, maar dan in een discussie rond een definitie die in een niet-omgezette richtlijn staat. De agent is door die richtlijn gebonden, maar ik niet. Ik zal op dat ogenblik niet gearresteerd kunnen worden omdat ik een overtreding bega die in die richtlijn staat. Ik kan gemakkelijk inroepen dat ik me niet hoef te houden aan wat er in een richtlijn staat. Uiteraard zal de Belgische wetgever zo'n situatie voorkomen door die richtlijn om te zetten in de nationale wetgeving. Maar voor de definitie die je aanhaalt heeft ze dat gewoon niet gedaan, en respecteer dat toch gewoon eens.
3) Die "logischerwijs" bestaat enkel in jouw logica. Ik heb daar nooit op gealludeerd en ik denk dat je hiermee enkel afkomt omdat je je punt niet kunt maken.
Ik vroeg een definitie van een kredietkaart, die even bindend op mij is als de definitie van bestuurder in de wegcode. Zo moeilijk is dat toch niet om te begrijpen? Een definitie die rechterlijke validatie behoeft is niet even bindend omdat, zoals aangetoond, ik er op dit ogenblik geen nadelige rechtsgevolgen van kan ondervinden.
Inzake je laatste paragraaf: waarom wordt het grootste deel van de richtlijn in de wet omgezet, maar de definitie van kredietkaart niet? Misschien heeft de Belgische wetgever dit net niet willen doen omwille van een reden? Je treedt je boekje voortdurend te buiten door, tegen de wil van de EU en de nationale wetgever die definitie bindend te maken voor particulieren. Ook jij bent gebonden aan de Belgische rechtsstaat hoor.
Geef mij gewoon een definitie uit een KB, MB, een Verordening, een wet, en we kunnen dit punt afsluiten. Het zou ook helpen mocht je gewoon zeggen dat er geen definities staan in die rechtsbronnen.
Poekie95
Legacy Member
JPV zei:
U kennende behoed ik me zeer erg voor dergelijke vragen. Dat toont al weer aan dat er iets mis is.
Onder meer:
"bepalen" is te zwak, ik zoek een definitie. De term moet dus gedefinieerd worden.
Met verordening bedoel ik niet een willekeurige Europese "verordening", wat jij onder die term ook allemaal zou kunnen verzinnen, maar een Verordening zoals gedefinieerd in Artikel 288 van het verdrag betreffende de werking van de EU.
"om het even welke": neen, bv geen verordening die ingetrokken is of uitgedoofd is of een verordening die nog niet van kracht is, of nog in de ontwerpfase zit, of aangetast door een rechterlijke beslissing. Deze beperkingen zijn niet-limitatief.
De definitie kan het best in het corpus staan van de Verordening en niet in een tekst waarnaar verwezen wordt of in een bijlage of in de inleidende beschouwing/overwegingen ofzo. Een definitie die opgenomen is in het artikel 1, 2 of 3 van de Verordening, onder de titel "Definities" volstaat normaal wel (nog afh van validatie).
De loutere vermelding of het loutere gebruik van de term "kredietkaart" in een Verordening, zonder deze term verder te bepalen of te definieren, volstaat niet als antwoord op mijn vraag.
De definitie moet letterlijk voorkomen en mag niet "uit de context" afgeleid worden.
Afleiden is sowieso uit den boze. Het is bv niet omdat er iets anders uitgesloten wordt dat je daaruit de definitie van kredietkaart mag afleiden.
Deze beperkingen zijn niet-limitatief. Eigenlijk is het allemaal gewoon common sense. Het is ook niet omdat uw definitie onder een hierboven vermelde beperking valt dat je ze niet mag presenteren, alles wordt geval per geval bekeken (maar de kans op validatie is dan wel vrij gering).
Wegens uw potentieel tot misbruik kan ik u helaas geen vrijgeleide geven en zal de verordening waarmee je afkomt dus nog onderworpen worden aan validatie.
Om u te helpen, een voorbeeld van wat aanvaard zou worden. Stel dat ik u vraag om "instapweigering" te definieren. Jij komt af met "instapweigering" zoals gedefinieerd in art. 2 "definities" van de verordening 261/2004. Dit zou aanvaard worden.
Succes.
Poekie95
Legacy Member
Post maar.
Nu voor we de draad volledig verliezen:
De reden dat ik de definitie in een wet/KB/MB/Verordening vroeg staat 3 bladzijden eerder:
https://www.beyondgaming.be/archive/economie-recht.208/beobank-visa-kaart-geweigerd.947620
Wat ik ook zei, is dat, zoals de FOD al zei, een "kredietkaart" een kaart is met een kredietopening/kredietfaciliteit, waar intrest op geheven wordt (op het deel dat niet binnen de maand terugbetaald wordt) en waar er dus ook geen verplichting bestaat om het volledig uitgegeven bedrag op het einde van de maand terug te betalen maar wel om een minimaal bedrag te betalen (vermeld op het uittreksel).
Een kaart die niet aan deze eigen gefabriceerde definitie voldoet, en waarbij het verschuldigde bedrag rechtstreeks van een aan de kaart gekoppelde rekening wordt afgeboekt na het verstrijken van een periode, is voor mij een uitgestelde debetkaart en geen kredietkaart. Deze kaart veronderstelt geen (consumenten)kredietopening/faciliteit. Ik verwijs bijvoorbeeld naar de Keytrade Visa die in haar voorwaarden duidelijk vermeldt "De overmaking van de kaart veronderstelt geen kredietopening, noch enige andere vorm van krediet.".
Jij zei dat die laatste vorm van kaarten ook kredietkaarten zijn alhoewel ze geen consumentenkrediet veronderstellen.
Ik verwacht dan ook, dat in de definitie die je geeft, dergelijke ruimte interpretatie gegeven wordt aan de term "kredietkaart" (maw dat ze ook geldt voor kaarten waar het volledige bedrag (geen minimaal) maandelijks afgehouden wordt).
Nu voor we de draad volledig verliezen:
De reden dat ik de definitie in een wet/KB/MB/Verordening vroeg staat 3 bladzijden eerder:
https://www.beyondgaming.be/archive/economie-recht.208/beobank-visa-kaart-geweigerd.947620
Wat ik ook zei, is dat, zoals de FOD al zei, een "kredietkaart" een kaart is met een kredietopening/kredietfaciliteit, waar intrest op geheven wordt (op het deel dat niet binnen de maand terugbetaald wordt) en waar er dus ook geen verplichting bestaat om het volledig uitgegeven bedrag op het einde van de maand terug te betalen maar wel om een minimaal bedrag te betalen (vermeld op het uittreksel).
Een kaart die niet aan deze eigen gefabriceerde definitie voldoet, en waarbij het verschuldigde bedrag rechtstreeks van een aan de kaart gekoppelde rekening wordt afgeboekt na het verstrijken van een periode, is voor mij een uitgestelde debetkaart en geen kredietkaart. Deze kaart veronderstelt geen (consumenten)kredietopening/faciliteit. Ik verwijs bijvoorbeeld naar de Keytrade Visa die in haar voorwaarden duidelijk vermeldt "De overmaking van de kaart veronderstelt geen kredietopening, noch enige andere vorm van krediet.".
Jij zei dat die laatste vorm van kaarten ook kredietkaarten zijn alhoewel ze geen consumentenkrediet veronderstellen.
JPV zei:
Ik verwacht dan ook, dat in de definitie die je geeft, dergelijke ruimte interpretatie gegeven wordt aan de term "kredietkaart" (maw dat ze ook geldt voor kaarten waar het volledige bedrag (geen minimaal) maandelijks afgehouden wordt).
Poekie95
Legacy Member
JPV zei:
Dat kan ik nu niet zeggen he. Ik ben eerlijk genoeg om m'n fout toe te geven als het nodig is, en ik zou iig er van bijleren. Ik moet het wel eerst zien alvorens ik het beoordelen. Je mag gewoon geen vrijgeleide vragen zoals je nu doet want dan zet je mij buiten spel ook al zou flagrant duidelijk zijn dat er iets scheelt met uw definitie.
Ik heb hierboven zaken gegeven die in de beoordeling meegenomen worden. Wat ook bv van belang is, als de Verordening in haar scope zegt "deze verordening is enkel van toepassing voor bankiers", dan zal ik hem ook niet valideren he, het moet een definitie zijn voor jou en mij.
Post het nu gewoon, ge doet er iig niets verkeerd mee.
JPV
Legacy Member
Nee, ik heb geen zin dat je achteraf een definitie opnieuw ontkracht omdat het "maar" in een bijlage (waarnaar expliciet verwezen wordt in de wetgeving en er dus deel van uitmaakt) zou staan, of omdat die verordening niet dwingend zou zijn tegenover jou omdat een verordening pas afgedwongen wordt als er een vonnis is.
Is een actieve Europese verordening die bepaalt in een artikel van de verordening zelf, of in een bijlage die integraal deel uitmaakt van de verordening wat er met het woord kredietkaart voor die verordening moet bestaan, voor jou voldoende bewijs of niet?
Is een actieve Europese verordening die bepaalt in een artikel van de verordening zelf, of in een bijlage die integraal deel uitmaakt van de verordening wat er met het woord kredietkaart voor die verordening moet bestaan, voor jou voldoende bewijs of niet?
Poekie95
Legacy Member
JPV zei:
Heh? Een verordening (zoals bedoeld in art. 288 hierboven vermeld) heeft rechtstreekse werking. Geen vonnis nodig (itt richtlijn).
JPV zei:
MITS uw statement klopt (en MITS een verordening volgens art. 288) zal de rechtstreekse werking van de verordening niet ontkend worden. Of de definitie die erin staat dan ook van toepassing is, hangt gewoon af van wat er allemaal in die verordening staat. Zo zal ik mij niet gebonden voelen als er in staat "deze verordening is enkel van toepassing op verzekeringsagenten". Waarmee ik de rechtstreekse werking naar verzekeringsagenten toe niet ga ontkennen. Maar dan zou de definitie enkel gelden voor verzekeringsagenten en niet voor mij.
Sorry JPV maar zonder de tekst kan ik alleen zeggen dat ik de rechtstreekse werking niet ga ontkennen, voor de rest moet ik hem ook gewoon lezen alvorens ik kan oordelen, dat is toch maar normaal?
Wat is er wel mis met uw verordening dat je je genoodzaakt voelt om dergelijk voorbehoud erbij te plaatsen? Je maakt me behoorlijk nieuwsgierig. Als er gewoon in stond "art. 1 scope deze verordening geldt voor iedereen art. 2 definities kredietkaart: een kredietkaart is..." had je hem al 3 pagina's geleden gepost.
Poekie95
Legacy Member
JPV zei:
Heh? Een verordening (zoals bedoeld in art. 288 hierboven vermeld) heeft rechtstreekse werking. Geen vonnis nodig (itt richtlijn).
JPV zei:
MITS uw statement klopt (en MITS een verordening volgens art. 288) zal de rechtstreekse werking van de verordening niet ontkend worden. Of de definitie die erin staat dan ook van toepassing is, hangt gewoon af van wat er allemaal in die verordening staat. Zo zal ik mij niet gebonden voelen als er in staat "deze verordening is enkel van toepassing op verzekeringsagenten". Waarmee ik de rechtstreekse werking naar verzekeringsagenten toe niet ga ontkennen. Maar dan zou de definitie enkel gelden voor verzekeringsagenten en niet voor mij.
Sorry JPV maar zonder de tekst kan ik alleen zeggen dat ik de rechtstreekse werking niet ga ontkennen, voor de rest moet ik hem ook gewoon lezen alvorens ik kan oordelen, dat is toch maar normaal?
JPV
Legacy Member
Even een simpel (fictief) voorbeeld:Poekie95 zei:
Ik verhuur een woning (voor domiciliering) aan iemand en de boiler is defect ten gevolge van slijtage. Ik weiger die boiler schriftelijk en uitdrukkelijk te vervangen, ondanks dat de wet (zelfs wet van dwingende orde, afaik) stelt dat de vervanging van een boiler ten gevolge van slijtage ten laste is van de eigenaar. De huurder vervangt dan zelf maar de boiler door de goedkoopste die op de markt is en vordert de betaling van mij.
Hij zal mij nooit kunnen dwingen te betalen, tenzij met een vonnis van een (vrede)rechter. Ook al staat de wetgeving ondubbelzinnig langs zijn kant en moet ik effectief betalen.
dat moet ik niet weten. Ik moet weten of je je neerlegt bij de definitie, ongeacht dat het een definitie is voor gebruik van een boekhoudingssysteem, een bankinstelling of een restaurant.Poekie95 zei:
De wetgeving is geen woordenboek die bepaalt wat je onder het woord "en" moet verstaan. Zo'n definitie zal je daar NOOIT in vinden. Dat is net rechtsleer die dat bepaalt.
Poekie95
Legacy Member
JPV zei:
Dwang is verboden. En je kan mij ook niet dwingen een definitie te aanvaarden. Maar wees gerust, dat zal niet nodig zijn, ik zal een definitie die op mij van toepassing is (MITS de voorbehouden gemaakt) aanvaarden.
Het punt dat ik gewoon wou maken was naar rechtstreekse werking naar particulieren toe. Verordening heeft die wel, richtlijn heeft die niet. Die laatste heeft, per definitie van het EU-verdrag, geen rechtstreekse werking naar de particulier, een rechter kan wel een richtlijn toepasselijk maken op een particulier.
Ik beloof dus, zoals hierboven gezegd, dat ik de rechtstreekse werking van de verordening niet zal ontkennen (MITS de voorbehouden gemaakt). En het zou nogal hypocriet zijn om de rechtstreekse werking niet te ontkennen maar daarna te zeggen dat ik niet gebonden ben (MITS de voorbehouden gemaakt, het zou bv niet hypocriet zijn mocht erin staan "enkel van toepassing op postbodes").
JPV zei:
Nee, zeker niet. Het is natuurlijk een definitie die voor mij als particulier telt. Het gaat hier toch ook gewoon over situaties van particulieren? Anders zou ik de definitie die vanuit de richtlijn voor de overheid telt ook gewoon kunnen aanvaarden. Bovendien creëer je zo conflicten. Stel, er is een verordening met een definitie voor een bankstelling. Dan is er een andere verordening die enkel telt voor restaurants, met een totaal andere definitie in (contradictorisch). Welke zou dan tellen voor mij als particulier?
Daarom dat ik gewoon een definitie vraag die op mij, in de hoedanigheid van particulier/consument en dus zonder professionele hoedanigheid van toepassing is.
Excuus voor de vele verwijzingen naar de voorbehouden, maar de ervaring leert dat, wat voor ander common sense is, bij u tot vervelens toe steeds opnieuw vermeld moet worden.
JPV
Legacy Member
dat is je probleem. je eist een definitie naar iets waar enkel regelgeving is op de uitgave, boekhouding of verwerking ervan. De wetgever legt NATUURLIJK geen enkele verplichting op tegenover een consument wat betreft een kredietkaart, omdat een particulier geen kredietkaart uitgeeft of enige verantwoording heeft qua boekhouding. De term kredietkaart is gedefinieerd door de verplichtingen die door wetgeving opgelegd wordt aan banken, instellingen, ... . Het is die wetgeving die bepaalt aan welke voorwaarden kredietkaarten moeten voldoen.Poekie95 zei:
Als jij dan bvb tegen mij belooft geen kredietkaart aan te schaffen, dan zal de rechter naar DIE wetgeving wel degelijk verwijzen om te bepalen wat nu een kredietkaart is. Hoe jij het ook draait of keert, het is niet omdat een wetgeving niet op jou gericht is, dat jij niet gebonden bent aan die wetgeving (die in de praktijk in de meeste gevallen geen effect zal hebben op jou).
In dezelfde optiek zal je tegen jou nooit kunnen zeggen wat een bank is, gezien een bank niet gedefinieerd zal zijn in een wet naar jou toe. (bank = een voorbeeld, mss niet het gepaste voorbeeld).
Poekie95
Legacy Member
JPV zei:
Eindelijk, thx
. 3 pagina's heeft het moeten duren!Kan je mij toch eens die definitie posten die je gevonden hebt, uit interesse?
Bon, ter afsluiting van de hele discussie, nog het volgende:
JPV zei:
Kan je voor mij deze uitspraak plaatsen in het licht van de algemene voorwaarden van de Keytrade Visa (volgens mij een uitgestelde debetkaart):
https://www.keytradebank.com/pdf/doccenter/docsCredCard/docsCredCardTermsNew1_nl.pdf
art. 3: "De overmaking van de kaart veronderstelt geen kredietopening, noch enige andere vorm van krediet."
Je gebruikt de noemer kredietkaart voor kaarten die een vorm van WCK-consumentenkrediet veronderstellen (daarmee ga ik akkoord). Leg mij uit hoe je de Keytrade Visa zou noemen, met de wetenschap dat ze geen enkele vorm van krediet veronderstelt. Het gaat hier over de technisch correcte term en je mag je niet beroepen op eventueel promotioneel materiaal van Keytrade die eventueel kredietkaart gebruikt alleen maar naar herkenbaarheid toe.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.