Archief - Zelfmoord???
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
gille
Legacy Member
Mja... over zelfmoord laf zijn enzo spreek ik mij niet uit... maar ze moeten, als ze het dan per se willen doen, er toch eens goed over nadenken...
Klant van mijn pa zijn vrouw hing haar op terwijl ze alleen thuis was met de kinderen... Kleinste zoon vindt haar. Is zowat het smerigste dat een moeder kan doen imo...
Klant van mijn pa zijn vrouw hing haar op terwijl ze alleen thuis was met de kinderen... Kleinste zoon vindt haar. Is zowat het smerigste dat een moeder kan doen imo...
EternalSilence
Legacy Member
Iemand die zelfmoord pleegt, is niet persé een lafaard.
Hoogstpersoonlijk vind ik van niet, omdat om zelfmoord te plegen je toch wel wat karakter moet hebben om op het laatste niet terug te trekken.
Zoals het wachten op de trein, en de trein zien aankomen en weten dat je binnen 2 sec hopelijk dood bent (en niet je benen ofzo kwijt bent, en voor de rest van je leven gehandicapt bent)
Zelfmoord is infeite net hetzelfde als euthanasie.
omdat je ook zelf je eigen leven ontneemt (en ik vind dat ieder persoon daar toe het recht voor heeft! )
(ik zie daar geen verschil voor, .. ze hebben daar gewoon een ander woordje voor uitgevonden zodat het minder cru klinkt)
Men kan je wel ene lafaard noemen, mocht je door je eigen fouten in problemen komen, en andere mensen in problemen hebben gebracht.. en ipv te werken aan een oplossing, je dan voor de 'gemakkelijke' weg kiest. (alleen dan zou ik heel misschien eens zeggen, dat die persoon een lafaard is)
Maar stel .. Er is een student, doet het goed op school, hebt een heel goeie relatie.
maar dan verbreekt u enigste liefde in je leven de relatie en bedriegt ze je op de koop nog eens toe met je beste vriend (die dan natuurlijk niet je beste vriend meer is).
En die student komt dan heel depressief, punten zakken (= ouders kwaad), word door niemand begrepen .. en op de koop toe, word hij door dat hij in zijn laatste maanden van school slechte punten haalt (door dat hij depressief is) geweigerd aan de universiteit waar die heel zijn leven van droomde..
En dan pleegt die persoon zelfmoord
moet je nu dan spreken van een lafaard .. NEEN...
ik denk dat vele personen zelfmoord plegen onderschatten..
mensen die werkelijk zelfmoord plegen, spreken normaal niet over hun problemen, doen zich beter voor dan de rest, en zijn de laatste dagen van hun leven gelukkig (omdat ze het voor hen dan al vast staat dat dit hun laatste dagen op deze strontplaneet).
dikke 2nd that..
net wat ik dus wil duidelijk maken! =)
Hoogstpersoonlijk vind ik van niet, omdat om zelfmoord te plegen je toch wel wat karakter moet hebben om op het laatste niet terug te trekken.
Zoals het wachten op de trein, en de trein zien aankomen en weten dat je binnen 2 sec hopelijk dood bent (en niet je benen ofzo kwijt bent, en voor de rest van je leven gehandicapt bent)
Zelfmoord is infeite net hetzelfde als euthanasie.
omdat je ook zelf je eigen leven ontneemt (en ik vind dat ieder persoon daar toe het recht voor heeft! )
(ik zie daar geen verschil voor, .. ze hebben daar gewoon een ander woordje voor uitgevonden zodat het minder cru klinkt)
Men kan je wel ene lafaard noemen, mocht je door je eigen fouten in problemen komen, en andere mensen in problemen hebben gebracht.. en ipv te werken aan een oplossing, je dan voor de 'gemakkelijke' weg kiest. (alleen dan zou ik heel misschien eens zeggen, dat die persoon een lafaard is)
Maar stel .. Er is een student, doet het goed op school, hebt een heel goeie relatie.
maar dan verbreekt u enigste liefde in je leven de relatie en bedriegt ze je op de koop nog eens toe met je beste vriend (die dan natuurlijk niet je beste vriend meer is).
En die student komt dan heel depressief, punten zakken (= ouders kwaad), word door niemand begrepen .. en op de koop toe, word hij door dat hij in zijn laatste maanden van school slechte punten haalt (door dat hij depressief is) geweigerd aan de universiteit waar die heel zijn leven van droomde..
En dan pleegt die persoon zelfmoord
moet je nu dan spreken van een lafaard .. NEEN...
ik denk dat vele personen zelfmoord plegen onderschatten..
mensen die werkelijk zelfmoord plegen, spreken normaal niet over hun problemen, doen zich beter voor dan de rest, en zijn de laatste dagen van hun leven gelukkig (omdat ze het voor hen dan al vast staat dat dit hun laatste dagen op deze strontplaneet).
sneax zei:
dikke 2nd that..
net wat ik dus wil duidelijk maken! =)
Illcat
Legacy Member
Stond x aantal maanden geleden in de Humo dat ongeveer 80 tot 90 % van de mensen die het overleefden dolgelukkig waren dat ze nog leefden. Ook al waren ze al dan niet verlamd voor de rest van hun dagen.
Enkele van de laatste gedachten die door hun hoofd gingen:
- Shit
- Fuck
- Noooooooooo
- ....
Zelfmoord, in sommige gevallen kan ik der inkomen in andere dan weer niet.
Ergste vanal vind ik dat ge andere mensen meeneemt in uw dood. Zo van die familiedrama's of studenten gaan afknallen in scholen en dan zelfmoord plegen. Ge kiest zelf om er een einde aan te maken, maar ge hebt niet het recht om iemand anders zijn leven te beroven.
Enkele van de laatste gedachten die door hun hoofd gingen:
- Shit
- Fuck
- Noooooooooo
- ....
Zelfmoord, in sommige gevallen kan ik der inkomen in andere dan weer niet.
Ergste vanal vind ik dat ge andere mensen meeneemt in uw dood. Zo van die familiedrama's of studenten gaan afknallen in scholen en dan zelfmoord plegen. Ge kiest zelf om er een einde aan te maken, maar ge hebt niet het recht om iemand anders zijn leven te beroven.
bank
Legacy Member
sneax zei:
Dude what the f*** ?!
Zelfmoord een daad uit naastenliefde?!
En wat zegt ge daar van egoisme enal, damn, niemand zei toch dat da egoistisch is? We zeggen dat het laf is.
"De makkelijke manier om te vluchten uit uw problemen", hoe erg kan het dan wel zjin? Doe er dan misschien iets aan in plaats van te denken: mezelf afmaken is de oplossing voor mijn probleem.
Daarmee steekt ge anderen in de problemen (dus eigenlijk ist wel wa egoistisch
)Ge gaat uw vrouw en uw kinderen hun leven toch nie verpesten (da zijn er 2 of meer) omda uw eigen leven verpest is of nie goe draait.
Rijdt ge mee uw zatte kloten in een huis in, rijdt ge iemand omver en pleegt ge vluchtmisdrijf... JA JONG, bezint eer ge begint he. Het is uw straf, ontloop ze nie in plaats van zelfmoord te plegen en voor uzelf alles op te lossen.
Zijt ge als zelfstandige failliet gegaan? Kunt ge uw gezin nie onderhouden? Ja ik weet het nie ze, der moet toch een andere oplossing zijn dan uzelf af te maken zeker. Bij-jobkes, kinderen die weekendwerk doen om het gezin te steunen... Whatever man maar toch uw eigen leven nie beeindigen en de rest met de miserie te laten zitten! Laffen hond
Blanco
Legacy Member
Ik vind dat je dat recht hebt, zelf al heb je er geen reden toe.
Er zijn al twee zelfmoordenaars in mijn leven gepasseerd en ik heb daar altijd begrip voor gehad.
Persoonlijk vind ik dat je nooit kan begrijpen wat een ander voelt, in het beste geval kan je iemand het gevoel geven dat je hem of haar begrijpt, but that's it. De rest is film en literatuur.
Maar ik ben wel akkoord dat je het best op een ongeluk doet lijken en dat je niemand met trauma's of schulden opzadelt.
Er zijn al twee zelfmoordenaars in mijn leven gepasseerd en ik heb daar altijd begrip voor gehad.
Persoonlijk vind ik dat je nooit kan begrijpen wat een ander voelt, in het beste geval kan je iemand het gevoel geven dat je hem of haar begrijpt, but that's it. De rest is film en literatuur.
Maar ik ben wel akkoord dat je het best op een ongeluk doet lijken en dat je niemand met trauma's of schulden opzadelt.
Ace of Spades
Legacy Member
'Zelfmoordenaars zijn laf', dat is allemaal makkelijk praten als je zelf nooit in zo'n situatie gezeten hebt hoor. Natuurlijk is het 'laf' vanuit het perspectief van een rationeel, weldenkend mens; iemand die relatief gelukkig is met zijn/haar leven, omdat je je ónmogelijk kunt voorstellen hoe het daar is, beneden in die diepe put. Wie weet wat er in hun hersenen omgaat?
Maar als je zodanig diep zit, dan krijg je rare gedachtengangen hoor, die voor een doorsnee mens quasi onbegrijpelijk zijn. Rationeel denken wordt plots iets heel moeilijk, omdat ze verdrinken in hun eigen emoties.
Mijn eigen moeder is een periode serieus depressief geweest, had last van waanbeelden en speelde met zelfmoordgedachten. Als je daar als een normaal mens mee probeert te converseren dan lukt dat gewoon niet, 'het is geen waar wat je zegt, ik heb geen depressie', 'ik voel mezelf toch, hoe kan jij dat nu weten', 'je gelooft me niet, zie je me niet graag misschien?'
Probeer maar eens te redeneren met iemand die zo diep in de put zit, dat gaat bijna niet. Alles draait om henzelf, niet uit egoïsme maar omdat ze niet langer in staat zijn voorbij hun eigen pijn en lijden te kijken. Ze zién de hand niet die jij hen uitsteekt. Ze hebben zodanig vreemde gedachtenkronkels dat het bijna lijkt alsof ze alle moeite doen om daar te blijven.
Denk je dat die mensen bezig zijn met wie er na hun dood voor hun gezin gaat zorgen? Nee. Dat kúnnen ze niet, want in hun hoofd denken ze van 'het is beter voor hen als ik dood ben'. Voor rationele gedachten is geen plaats meer.
Ze hebben een verwrongen kijk op de dingen en zijn niet langer in staat om de dingen positief in te zien: álles is slecht. In zo'n toestand is het héus niet zo ver gezocht om met zelfmoordgedachten te spelen. Voor een normaal functionerend mens is zoiets uit den boze, maar voor iemand die zo diep in de put zit is het niet alleen een mogelijke uitweg maar zelfs te verkiezen (vanuit hun standpunt) als dat maar een einde maakt aan hun lijden. Ze zien uiteindelijk geen andere uitweg meer, hoewel die er altijd zijn.
Als je er dan weer bovenop geraakt, dán pas besef je wat voor een rare gedachten je had en dat je er - gelukkig - geen einde aan hebt gemaakt.
Maar als je zodanig diep zit, dan krijg je rare gedachtengangen hoor, die voor een doorsnee mens quasi onbegrijpelijk zijn. Rationeel denken wordt plots iets heel moeilijk, omdat ze verdrinken in hun eigen emoties.
Mijn eigen moeder is een periode serieus depressief geweest, had last van waanbeelden en speelde met zelfmoordgedachten. Als je daar als een normaal mens mee probeert te converseren dan lukt dat gewoon niet, 'het is geen waar wat je zegt, ik heb geen depressie', 'ik voel mezelf toch, hoe kan jij dat nu weten', 'je gelooft me niet, zie je me niet graag misschien?'
Probeer maar eens te redeneren met iemand die zo diep in de put zit, dat gaat bijna niet. Alles draait om henzelf, niet uit egoïsme maar omdat ze niet langer in staat zijn voorbij hun eigen pijn en lijden te kijken. Ze zién de hand niet die jij hen uitsteekt. Ze hebben zodanig vreemde gedachtenkronkels dat het bijna lijkt alsof ze alle moeite doen om daar te blijven.
Denk je dat die mensen bezig zijn met wie er na hun dood voor hun gezin gaat zorgen? Nee. Dat kúnnen ze niet, want in hun hoofd denken ze van 'het is beter voor hen als ik dood ben'. Voor rationele gedachten is geen plaats meer.
Ze hebben een verwrongen kijk op de dingen en zijn niet langer in staat om de dingen positief in te zien: álles is slecht. In zo'n toestand is het héus niet zo ver gezocht om met zelfmoordgedachten te spelen. Voor een normaal functionerend mens is zoiets uit den boze, maar voor iemand die zo diep in de put zit is het niet alleen een mogelijke uitweg maar zelfs te verkiezen (vanuit hun standpunt) als dat maar een einde maakt aan hun lijden. Ze zien uiteindelijk geen andere uitweg meer, hoewel die er altijd zijn.
Als je er dan weer bovenop geraakt, dán pas besef je wat voor een rare gedachten je had en dat je er - gelukkig - geen einde aan hebt gemaakt.
bank
Legacy Member
Ja natuurlijk? Je leeft toch niet alleen in de wereld?
Er zijn toch mensen 'close' bij u waar ge toch rekening mee 'moet' houden?
Alst enkel voor uzelf is dan kan je inderdaad denken: jah kspring van de brug zie, weg met mijn problemen ha ha.
--> dan ist ten eerste al egoistisch
--> ten tweede ge houdt geen rekening met anderen
--> ookal zijt ge een eenzaat, op die manier 'ontsnappen' is toch laf? loop in uwe mond steken en trekker overhalen.. wow, doordacht!
Er zijn toch mensen 'close' bij u waar ge toch rekening mee 'moet' houden?
Alst enkel voor uzelf is dan kan je inderdaad denken: jah kspring van de brug zie, weg met mijn problemen ha ha.
--> dan ist ten eerste al egoistisch
--> ten tweede ge houdt geen rekening met anderen
--> ookal zijt ge een eenzaat, op die manier 'ontsnappen' is toch laf? loop in uwe mond steken en trekker overhalen.. wow, doordacht!
Ace of Spades
Legacy Member
bank zei:
Empathie is het voorstellen/inbeelden van wat de ander moet doormaken (die discussie is hier al eens gevoerd). Dat is nog iets anders dan het zelf beléven, wéten wat het is hoor. Ik ben een heel empathisch persoon, maar ik kan me niet voorstellen wat iemand die daar zit moet doormaken. Ja, ik heb er een bepaald idee van, net zoals iedereen; maar ik durf veronderstellen dat de werkelijkheid nog vele malen erger is. Ik kan me niet voorstellen dat ik op een gegeven moment zó diep zit dat ik geen enkele uitweg meer zie. Dat kan niemand, denk ik, tenzij je er zelf gezeten hebt.
Mensen die met zelfmoordgedachten spelen zitten vaak zodanig diep in de put dat ze niet langer in staat zijn tot enige vorm van empathie. Ze zijn niet bezig met 'wat wordt er van mijn gezin als ik dood ben', nee, ze denken 'het is beter voor iedereen als ik dood ben'.
bank zei:
Is dat uw oplossing? In een instelling steken? Weet je wat ze daar met je doen? Je platspuiten, dan heeft niemand nog last van je. Ons moeder heeft daar even gezeten, omdat wij dachten dat ze daar geholpen kon worden. Ze praatten daar wel met haar enzo, maar het was duidelijk dat het niet hielp. Ze was niet zot hé, ze had te kampen met een serieuze depressie.
Heb je al eens in een depressie gezeten? Da's echt raar wat dat met je doet. Bepaalde ideeën die je anders nooit zou hebben, komen je gedachten binnendrijven en - misschien nog het ergste van al - ze komen je plots geloofwaardig voor, door de toestand waarin je je bevindt. Het lijkt alsof de hele wereld tegen je is. Je bent niet langer in staat om rationeel te denken.
Wij hadden het gelukkig aan de hand dat er iets scheelde, maar daarom kun je er nog niet veel aan doen hé. We praatten constant op haar in, maar wat we ook zeiden of hoezeer we haar ervan probeerden overtuigen dat ze in een depressie zat en hulp moest zoeken, het lukte gewoon niet.
Op den duur ga je er zelf aan onderdoor als gezin, dat merkte ze ook en weet je wat ze toen zei? 'Het is allemaal mijn schuld, ik zou er beter een einde aan maken.' Het kwam niet eens in haar op dat ze misschien hulp kon zoeken, neen, het was allemaal haar schuld en er was niets aan te doen.
Na haar korte verblijf in die instelling hebben we haar er dan toch van kunnen overtuigen (aléja, gedwongen eigenlijk) om met een psychiater te gaan praten, en dat heeft dan wel geholpen. Maar, hoeveel mensen zijn er die uiteindelijk die stap (kunnen) zetten?
fireflymr
Legacy Member
bank zei:Dude what the f*** ?!
Zelfmoord een daad uit naastenliefde?!
En wat zegt ge daar van egoisme enal, damn, niemand zei toch dat da egoistisch is? We zeggen dat het laf is.
"De makkelijke manier om te vluchten uit uw problemen", hoe erg kan het dan wel zjin? Doe er dan misschien iets aan in plaats van te denken: mezelf afmaken is de oplossing voor mijn probleem.
Daarmee steekt ge anderen in de problemen (dus eigenlijk ist wel wa egoistisch
Ge gaat uw vrouw en uw kinderen hun leven toch nie verpesten (da zijn er 2 of meer) omda uw eigen leven verpest is of nie goe draait.
Rijdt ge mee uw zatte kloten in een huis in, rijdt ge iemand omver en pleegt ge vluchtmisdrijf... JA JONG, bezint eer ge begint he. Het is uw straf, ontloop ze nie in plaats van zelfmoord te plegen en voor uzelf alles op te lossen.
Zijt ge als zelfstandige failliet gegaan? Kunt ge uw gezin nie onderhouden? Ja ik weet het nie ze, der moet toch een andere oplossing zijn dan uzelf af te maken zeker. Bij-jobkes, kinderen die weekendwerk doen om het gezin te steunen... Whatever man maar toch uw eigen leven nie beeindigen en de rest met de miserie te laten zitten! Laffen hond
Wat voor nen galactischen zever is dit.zarathustra
Legacy Member
Ace of Spades zei:
Imo kun je dat ook vaak omkeren. De meeste mensen die 'gelukkig' zijn leven uiteindelijk gewoon in een illusie. Ze maken zichzelf vanalles wijs en zijn dan zo gelukkig om zichzelf te geloven. Heb ik hier ook eens gezegd over zelfvertrouwen denk ik, het overgrote gedeelte van de mensen heeft absoluut niks om trots op te zijn en hun zelfvertrouwen is uiteindelijk een misplaatst gevoel van arrogantie.
Punt is dat om te overleven je wel in die illusie moet kunnen geloven want de moment dat je de dingen ziet zoals ze zijn, aka nergens heengaand, is het allemaal niet meer zo simpel.
Dus ik kan ergens begrijpen dat mensen zelfmoord plegen, maar ik denk niet dat ik het snel zal doen of dat ik er respect voor kan opbrengen.
Tremium
Legacy Member
@ bank: Ja, want het is zo vanzelfsprekend als je in een nihilstisch wereldje leeft.
Wat als je probeert en telkens faalt? Voor iemand die gelukkig is, is het antwoord eenvoudig: blijven proberen en dan zal het op een dag wél lukken.
De andere visie is dan weer: waarom nog proberen? Het gaat toch niet lukken. Om iets te veranderen heb je motivatie en wilskracht nodig, als dat er niet langer meer is...tja.
't Is niet alsof we één keer vallen en blijven liggen uit gemakzucht. We vallen, we staan op om daarna weer te vallen etc. Uiteindelijk blijf je liggen.
En in zulke situaties rekening blijven houden met anderen is ook al niet zo evident. Blijven leven voor anderen, maar niet voor jezelf. Ook goed.
'k Zeg nu niet dat ik het goedkeur als mensen voor de trein springen et cetera, dat is gewoon overlast creëren voor anderen.
Wat als je probeert en telkens faalt? Voor iemand die gelukkig is, is het antwoord eenvoudig: blijven proberen en dan zal het op een dag wél lukken.
De andere visie is dan weer: waarom nog proberen? Het gaat toch niet lukken. Om iets te veranderen heb je motivatie en wilskracht nodig, als dat er niet langer meer is...tja.
't Is niet alsof we één keer vallen en blijven liggen uit gemakzucht. We vallen, we staan op om daarna weer te vallen etc. Uiteindelijk blijf je liggen.
En in zulke situaties rekening blijven houden met anderen is ook al niet zo evident. Blijven leven voor anderen, maar niet voor jezelf. Ook goed.
'k Zeg nu niet dat ik het goedkeur als mensen voor de trein springen et cetera, dat is gewoon overlast creëren voor anderen.
metalmeniac
Legacy Member
Destiser zei:
En waarom dan wel? Ik ben van dezelfde mening dan ZERQ. En ik vind het nog erger als ze een anderen slachtoffer erin betrekken.
'Maar' langs een kant begrijp ik hen wel. Ik heb een vriend gehad die zo diep in de put zat dat hij niet anders kon dan zelfmoord te plegen. Al was ik wel van mening dat hij nog lang geduld moest hebben voor alles weer op z'n plooien ging komen - als dit ooit kon. Maar hij nam de snelste manier om er komaf mee te maken en hangde zich op terwijl hij op verlof was met heel zijn familie. Zijn ouders, broeren, zus, nonkel, tante ... etc. iedereen was mee. Ze hadden de dag ervoor toestemming gevraagd aan de dokter en die zei dat ze hem zeker mochten meenemen op daguitstap omdat hij al aan beter hand was. Hij was zogezegd op 't goede pad.
En ... hij kreeg gewoon alles op een schoteltje geboden. Hij laat een (ex) vrouw en dochter achter. De ex vrouw trok zich niets aan maar het kind is wel getraumatiseerd voor de rest van haar leven. Dan zwijgen we nog over de familie die toestemming is gaan vragen en die het allemaal van dicht hebben meegemaakt.
Maar wie ben ik om te oordelen wat er in die mensen hun hoofd omgaat. Als dit hun besluit is dan is het zo.
NSA.Rhinox
Legacy Member
Ik kom dagelijks in contact met suïcidale mensen, op stage en op men weekendwerk. In het prille begin (eerste zelfmoordervaringen) had ik maar weinig begrip voor hen, en probeerde ik alles te doen om een zelfmoord toch maar te voorkomen. Sommige patiënten kan ik na hun verhaal te horen wel begrijpen. Dan doe ik wat voor mij nog haalbaar is, tot ik aan een grens kom, en laat de uiteindelijke verantwoordelijkheid bij de andere. Klinkt misschien cru en egoïstisch, geen houding voor een verpleegkundige etc., maar iemand die niet tot die houding komt krijgt zeer snel te kampen met een depressie.
Waar ik het echt ni op begrepen heb zijn mensen die zelfmoord roepen om toch maar aandacht te krijgen. Mijn eerste echte vriendin was zo eentje, en men laatste ook. Als er in de context van zelfmoord iets laf mag genoemd worden is het dit soort circus. Zoiets weegt nog harder door dan een geslaagde suïcide.
Waar ik het echt ni op begrepen heb zijn mensen die zelfmoord roepen om toch maar aandacht te krijgen. Mijn eerste echte vriendin was zo eentje, en men laatste ook. Als er in de context van zelfmoord iets laf mag genoemd worden is het dit soort circus. Zoiets weegt nog harder door dan een geslaagde suïcide.
Dennoman
Legacy Member
Wat is eigenlijk jullie theorie over mensen die een mislukte zelfmoordpoging doen?
Getuigt dit van een schreeuw om aandacht of is het echt een "geluk bij een ongeluk"? Ik bedoel: jezelf doden lijkt me toch niet zo moeilijk. Men neme 1 of 2 hele doosjes pillen in met een halve fles whisky en dat lijkt me toch vrij snel beklonken. Of je kunt van 15 verdiepingen springen in plaats van de tweede verdieping, waar je toch nog redelijk veel kans hebt om te overleven.
Met andere woorden: waarom overdrijven mensen die zogezegd niks liever dan dood willen niet meteen even heel goed in plaats van nét genoeg te doen en zo het risico te lopen er nog levend uit te komen?
Getuigt dit van een schreeuw om aandacht of is het echt een "geluk bij een ongeluk"? Ik bedoel: jezelf doden lijkt me toch niet zo moeilijk. Men neme 1 of 2 hele doosjes pillen in met een halve fles whisky en dat lijkt me toch vrij snel beklonken. Of je kunt van 15 verdiepingen springen in plaats van de tweede verdieping, waar je toch nog redelijk veel kans hebt om te overleven.
Met andere woorden: waarom overdrijven mensen die zogezegd niks liever dan dood willen niet meteen even heel goed in plaats van nét genoeg te doen en zo het risico te lopen er nog levend uit te komen?
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.