'Zelfmoordenaars zijn laf', dat is allemaal makkelijk praten als je zelf nooit in zo'n situatie gezeten hebt hoor. Natuurlijk is het 'laf' vanuit het perspectief van een rationeel, weldenkend mens; iemand die relatief gelukkig is met zijn/haar leven, omdat je je ónmogelijk kunt voorstellen hoe het daar is, beneden in die diepe put. Wie weet wat er in hun hersenen omgaat?
Maar als je zodanig diep zit, dan krijg je rare gedachtengangen hoor, die voor een doorsnee mens quasi onbegrijpelijk zijn. Rationeel denken wordt plots iets heel moeilijk, omdat ze verdrinken in hun eigen emoties.
Mijn eigen moeder is een periode serieus depressief geweest, had last van waanbeelden en speelde met zelfmoordgedachten. Als je daar als een normaal mens mee probeert te converseren dan lukt dat gewoon niet, 'het is geen waar wat je zegt, ik heb geen depressie', 'ik voel mezelf toch, hoe kan jij dat nu weten', 'je gelooft me niet, zie je me niet graag misschien?'
Probeer maar eens te redeneren met iemand die zo diep in de put zit, dat gaat bijna niet. Alles draait om henzelf, niet uit egoïsme maar omdat ze niet langer in staat zijn voorbij hun eigen pijn en lijden te kijken. Ze zién de hand niet die jij hen uitsteekt. Ze hebben zodanig vreemde gedachtenkronkels dat het bijna lijkt alsof ze alle moeite doen om daar te blijven.
Denk je dat die mensen bezig zijn met wie er na hun dood voor hun gezin gaat zorgen? Nee. Dat kúnnen ze niet, want in hun hoofd denken ze van 'het is beter voor hen als ik dood ben'. Voor rationele gedachten is geen plaats meer.
Ze hebben een verwrongen kijk op de dingen en zijn niet langer in staat om de dingen positief in te zien: álles is slecht. In zo'n toestand is het héus niet zo ver gezocht om met zelfmoordgedachten te spelen. Voor een normaal functionerend mens is zoiets uit den boze, maar voor iemand die zo diep in de put zit is het niet alleen een mogelijke uitweg maar zelfs te verkiezen (vanuit hun standpunt) als dat maar een einde maakt aan hun lijden. Ze zien uiteindelijk geen andere uitweg meer, hoewel die er altijd zijn.
Als je er dan weer bovenop geraakt, dán pas besef je wat voor een rare gedachten je had en dat je er - gelukkig - geen einde aan hebt gemaakt.
