Euh Gonfaloniere jah. Is italiaans uit de 15e E. Was de benaming van de heerser van Firenze. Firenze was in de 15e E, samen met Venetië en Piëmont-Sardinië de machtigste stadsstaat van het Italiaanse schiereiland. En van dat machtige Firenze was de Gonfaloniere (letterlijk: stadshouder) de grote baas.
Vergis je echter niet: Gonfaloniëres werden in het 15eeuwse italië al gauw eens afgezet, weggerangeerd of simpelweg onthoofd. Italie was toen immers een heel onrustig gebied met veel opstanden van groepen die de Resorgimento, de eenmaking van Italië, wouden realiseren.
Hoe ik op de naam gekomen ben? Ik ben een redelijk politiek geëngageerd persoon. Ik doe dan ook Politicologie aan de UGent (eerste jaar nog maar hoor). Een van de interessantere politicologen/filosofen waarover ik leer is Machiavelli. Machiavelli schreef Il Principe, waarin hij heersers uitlegde hoe de macht te veroveren en behouden. Uniek aan macchiavelli is dat hij dat veroveren van de macht niet linkt aan de moraal (of da je nu al moordend of via verkiezingen aan de macht komt doe er nie toe, als je maar aan de macht komt) en van de godsdienst (wat redelijk gedurft was in die periode, dichtbij het katholieke Rome). Macht veroveren is puur een kwestie van ratio, gevoelens hebben er nix mee van zien. Machiavelli wordt dan ook wel eens verweten 'het doel heiligt de middelen' te promoten.
Nuja, om dit lange verhaal af te sluiten. Een echte gonfaloniere moet zich laten leiden door zijn ratio en door zijn doel. Hij mag daarvoor alle middelen ter beschikking stellen en moet zich niet laten terughouden door zijn geweten ofzo. Als het maar helpt om macht te veroveren. En ja, dat is wel een houding die nuttig kan zijn, dat machiavellistische 'doel heiligt middelen'-idee.