Ik ben 22 en woon ook nog thuis en geef ook elke maand iets af thuis, maar nooit zoveel als ik zou moeten betalen als ik ergens ga huren. Ik heb nooit op kot gezeten, dus ik ken die "vrijheid" en "zelfstandigheid" niet zoals zovele die na het studeren niet meer thuis kunnen wonen. Ik heb een eigen wagen, die ik nu op mijn gemak kan afbetalen, kan elke maand meer dan voldoende sparen en kan mezelf redelijk goed trakteren op leuke extraatjes.
Alleen wonen is vandaag de dag niet te doen, en ik zie mezelf dat het eerste jaar nu ook niet doen. Samenwonen komt al een pak voordeliger uit, maar dan kijk je best nog uit naar een huis om te kopen. Huren is praktisch financiële zelfmoord vandaag de dag. Veel van mijn kennissen en vrienden wonen alleen of samen, maar als ik zie hoe sommigen moeite moeten doen om het einde van de maand te halen, dan bedank ik er liever toch nog even voor. Ik heb altijd gezegd dat ik voor mijn 25ste zeker het huis uit wil, maar eerst zien hoe mijn leven evolueert, en hoe haalbaar alles is. Misschien vertrek ik wel naar het buitenland, waar huizen een pak goedkoper zijn, maar andere dingen pakken duurder zijn. Afwachten, alles afwachten.