Schoonvader (69) is rond Kerstmis overleden, niet door de kanker (blaaskanker, T2 hooggradig) zelf, maar door allerlei complicaties daarrond. Had een heilige schrik van dokters, en heeft dus eigenlijk een jaar te lang gewacht vanaf de eerste symptomen de kop op staken, deels vertrouwend op een homeopaat die zei dat het juist wat "vitaminentekort" was. Is daarna op 2.5 maand eigenlijk helemaal geïmplodeerd met nierfalen en systemische ontstekingen, en 2.5 dag nadat de dokters hadden gezegd dat ook zij niets meer konden doen effectief gestorven. Als hij een jaar eerder naar de dokter was gegaan, hadden de vooruitzichten op dat gebied veel gunstiger geweest. Nu was er ook een neurodegeneratief probleem dat daar ook nog parallel mee liep, dus eigenlijk had het op middellange termijn niet veel uitgemaakt. Blijft natuurlijk gewoon triestig.
Bij mijn moeder hebben ze recentelijk ook een kraakbeentumor (6cm) uit het hoofd weggehaald. Hoewel niet kwaadaardig, was die in omvang zo groot geworden dat die op allerlei zenuwbanen en de hersenen aan het drukken was. Heeft daar waarschijnlijk meer dan een decennium klachtenvrij mee rondgelopen, maar is vanaf de eerste klacht (wegvallen gehoor aan 1 kant) mee naar de dokter gegaan, en dan is alles eigenlijk vrij snel gegaan. Tot hiertoe geen complicaties of negatieve verwikkelingen, maar toch nog even hout vasthouden.
23 jaar maar geworden.