aangezien zovelen brainless de anti-Bushmentaliteit volgen van Moore hier eens wat voer voor de anti-Kerry's:
Er is een groeiende woede tegenover het beleid van Bush in Irak en de sputterende economie, maar Kerry krijgt net zoals Bush nog steeds meer negatieve reacties dan positieve. In plaats van echte oplossingen voor de problemen aan te bieden voor de bevolking, meent een meerderheid van de bevolking dat Kerry om het even wat zegt wat populair is om zo de verkiezingen te winnen. Het enige punt dat enig enthousiasme creëert voor Kerry is het feit dat hij toevallig niet George Bush is. Voor ons volstaat dat echter niet. We geven hier alvast de 10 belangrijkste redenen waarom John Kerry onze stem niet verdient.
1. John Kerry is een vertegenwoordiger van de grote bedrijven en de rijken, niet van de arbeiders. Net zoals Bill Clinton beweert Kerry wel dat hij onze problemen kent, maar hij is geen doorsnee Amerikaan. Als multimiljonair en voormalig lid van het selecte clubje 'Skull and Bones' (de elite aan de Yale universiteit waartoe ook George Bush en zijn vader ooit behoorden), is Kerry de rijkste senator in de VS. Dat is een hele prestatie als je weet dat de Senaat in de praktijk een club van miljonairs is. Volgens het Center for Responsive Politics kreeg Kerry meer geld van bedrijven en hun lobbyisten dan om het even welke andere senator. Wiens belangen zal hij dan verdedigen eens hij president zou zijn?
2. John Kerry gaf zijn volledige steun aan de oorlog in Irak. Hij stemde voor de oorlog die totnutoe het leven gekost heeft van 865 VS-soldaten en tienduizenden Irakezen. Eens verkozen, wil Kerry nog meer troepen naar Irak sturen om de oliebelangen van de VS te verdedigen. Kerry steunde de oorlog in Afghanistan en staat positief tegenover de aanvallen van Israël op Palestijnse militanten en hun families.
3. John Kerry steunt ook andere imperialistische projecten van de VS. Rand Beers, een top-adviseur van Kerry en voormalig medewerker van de regeringen van Bush sr. en Clinon, lag mee aan de basis van het Plan Colombia, een brutale oorlog op kosten van de belastingsbetalers waarbij een regime werd geïnstalleerd in Colombia dat vriendelijk stond tegenover de Amerikaanse oliebelangen. Kerry stemde voor dit plan en blijft dit beleid steunen. Hij geeft enorm veel kritiek op Hugo Chavez, de democratisch verkozen populistische president van Venezuela, waarbij Kerry de kant kiest van de rijke oppositie dat een mislukte poging tot staatsgreep ondernam in 2002.
4. John Kerry zal verder onze democratische vrijheden ondermijnen. Hij steunde en stemde voor de 'Patriot Act' van Bush. Dit was niet een gevolg van de houding van de Democraten na 11 september, ook in 1994 steunde Kerry de maatregelen die Clinton nam met de 'Crime Bill' en in 1996 de maatregelen tegen het terrorisme waarbij de effectieve doodstraf werd bevestigd.
5. John Kerry is erg enthousiast over de 'oorlog tegen drugs'. Hij steunde de maatregelen waardoor de gevangenissen nu vol zitten met meer dan 2 miljoen mensen, het hoogste aantal per inwoner ter wereld. Kerry belooft dat hij de beloftes uit 1994 zal waarmaken en 100.000 extra politie-agenten de straat zal opsturen om een harder beleid te voeren tegen misdrijven waarbij geen slachtoffers gevallen zijn. Kerry won dan ook de steun van de belangrijkste politie-verenigingen in het land.
6. John Kerry’s economisch beleid zou armoede veroorzaken, geen jobs. Hij steunt de "vrijhandelsakkoorden" zoals met de Wereldhandelsorganisatie en de NAFTA. Deze akkoorden leidden ertoe dat 100.000en jobs in de VS verdwijnen, de lonen in Mexico sterk gedaald zijn en zowat 3 miljoen arme boeren in Mexico niet meer kunnen overleven. Kerry stemde voor het beleid van Clinton op vlak van afbraak van de sociale zekerheid waarbij honderdduizenden Amerikanen op straat moeten leven, ook jonge moeders met hun kinderen. Kerry belooft om de belastingen voor de grote bedrijven te verminderen. En dit op een ogenblik van de grootste tegenstelling tussen arm en rijk sinds de jaren 1920, een ogenblik waar het aandeel van de winsten van de grote bedrijven in het BNP het grootste niveau haalt sinds 1929, een ogenblik waarop de armoede toeneemt en de toegang tot gezondheidszorg erg moeilijk is voor veel Amerikanen. Tegelijk wil Kerry de militaire uitgaven voor de oorlogen in Irak en Afghanistan op peil houden.
7. John Kerry’s plannen op vlak van gezondheidszorg: niet ziek worden! 44 miljoen mensen hebben vandaag geen gezondheidsverzekering en in bepaalde staten lopen de maandelijkse bijdragen voor een gezondheidsverzekering op tot 500 dollar. In tegenstelling tot de meerderheid van de Amerikanen die steeds zegt dat er nood is aan een publiek gefinancierd gezondheidssysteem als oplossing voor de huidige gezondheidscrisis, is de enige non-oplossing van Kerry om te stellen dat hij de verzekeraars wil bijstaan op vlak van personeelskosten en belastingen. Hij zou ons belastingsgeld gebruiken om de bedrijven te steunen in plaats van de gewone Amerikanen die het nodig hebben.
8. John Kerry wil blijkbaar net als Bush dat ieder kind achter blijft. Kerry stemde voor het onderwijsbeleid van Bush dat de verkeerde titel "No Child Left Behind" draagt. De stijgende kosten voor het inschrijvingsgeld maken dat veel jongen enorme schulden met zich meedragen. Scholen met beperkte inkomsten besparen op de lesuren en stoppen met zaken als muzikale opleiding of fysieke vakken zoals sport. Bij de voorverkiezingen bij de Democraten beloofde Kerry dat hij ervoor zou zorgen dat er overal kleuteronderwijs zou komen. Hij is daar nu al op terug gekomen. Bovendien wil hij de financiering van de staten beperken waardoor ook vanuit deze hoek minder geld beschikbaar zou zijn voor het onderwijs.
9. John Kerry is tegen het recht op homohuwelijken. Zowel nationaal als in Massachusetts, waar Kerry van afkomstig is, heeft hij duidelijk gemaakt dat hij er tegen is dat holebi's zouden kunnen trouwen. Hij suggereerde wel dat er eventueel een mogelijkheid zou zijn van een beperkte vorm van "samenlevingscontract".
10. John Kerry zal enkel erger worden. Nadat hij in de voorverkiezingen Howard Dean had verslagen, maakte hij al een bocht naar rechts waarbij hij terugkwam op heel wat populistische beloftes van bij de voorverkiezingen. New York Times columnist David Brooks beschreef de strategie van Kerry erg goed in een artikel: "John Kerry komt inhoudelijk neer op een kopie van Joe Lieberman: een voorstander van de handel, fiscaal conservatieve centrum-Democraat die meer troepen naar Irak wil sturen om de oorlog te winnen. Hij speelt het spel dat slimme deelnemers goed beheersen: vergeet de linkerzijde... Kerry belooft nu om de federale uitgaven te beperken en de omvang van de regering te verminderen. Hij benadrukt dat hij geen 'herverdelingsgezinde' Democraat is. Hij krijgt het zelfs al op zijn heupen van de term 'liberaal'. " (NYT, 4 mei 2004). Kerry denkt dat hij thema's die voor de Democratische achterban belangrijk zijn, zomaar kan negeren aangezien vrouwen, vakbondsmilitanten, kleurlingen,... toch niet naar het kamp van Bush zullen overlopen. Zolang Kerry zeker is van de steun vanuit de linkerzijde, zal hij geen enkele poging doen om zich progressief op te stellen. Hetzelfde zagen we met Clinton die zodra hij aan de macht kwam, de oprichting van de NAFTA mogelijk maakte en alle beloftes rond een degelijke gezondheidszorg zomaar inslikte.
once again: ik verdedig deze argumenten niet, wil gewoon maar aantonen: tis 1 grote pot nat
