Work‑life balance: hoe ervaren jullie dit?

Hoe ervaar jij jouw work‑life balance?

  • Werk eerst: Carrière en beschikbaarheid staan structureel op de eerste plaats

    Stemmen: 0 0,0%

  • Totaal aantal stemmers
    175
Kan toch statistisch wel aangetoond worden maar het blijft een gevoelig onderwerp.

De cijfers van gen-z en millenials vertonen effectief meer verzuim.
De drempel is aanzienlijk lager geworden. Waar de 'boomers' gingen werken met wat hoofdpijn, blijven de jonge generaties meteen thuis.
Quiet Quitting is ook een term die sterk aan populariteit gewonnen heeft bij deze generaties. Concreet: jongeren doen precies wat er in hun contract staat maar ook absoluut niets meer. (Bv collega vraagt andere collega om even met iets te helpen omdat die tijd over heeft of een rustige dag heeft - ''sorry maar dat is mijn job niet'' - is dat een goede mentaliteit dan? Echte teamplayers hoor)
Ook de loyaliteit is aanzienlijk gedaald en jobhopping (gemiddeld 1,1 jaar) kost bedrijven geld en tijd, wat de collectieve prestatie omlaag haalt.
Dat zijn zo van die cirkel redeneringen natuurlijk. Aan de ene kant "waarom zou je meer moeten krijgen, bewijs je eerst" aan de andere kant " waarom zou ik gratis moeten werken als een mogelijke beloning daarvoor vaag is en niet op papier staat".

Precies doen wat in uw contract staat is hetzelfde als zeggen niet werken voor niets.

Ik werk vaak "voor niets", maar er is ook nul probleem als ik zoals vorige week om half twee stop omdat er een paar oudercontacten en een kinderverjaardag is. Dat moet niet geregistreerd worden of opgeschreven. Maar als het aan de ene kan zou zijn van "oh beetje ziek, zorg maar voor een doktersbriefje" dan zou ik ook geen gratis uren doen.
 
Perceptie speelt hierin gewoon een gigantische rol. Het verhaal dat tegenwoordig op elke Social Media wordt herkauwd door tig twintigers "mijn grootouders konden met 1 loon een alleenstaande woning kopen, wij kunnen met 2 lonen geen huis kopen" zit zo vol met gaten... Ja, de verhouding was vroeger anders, neen, die is vandaag niet zo hopeloos als iets. Vastgoed is veranderd, de rest niet zo gigantisch veel (in België). Mijn ouders moesten allebei een fulltime job hebben om hun huis te kunnen kopen en afbetalen én elk jaar 3-4 weken op (auto)vakantie te gaan.
Hangt er vanaf over welke generaties we spreken. Mijn ouders zijn boomers, dus mijn grootouders zijn van de oorlogsgeneratie, en ja, die hadden een huis in het centrum van een grote stad, met een vrouw met veel kinderen, op het loon van 1 schrijnwerker. Was er daar ook wel wat wij nu als armoede zouden beschouwen, zeker en vast. Zouden we nog zoveel mensen in zo'n huis proppen, ook niet. Maar hoe ge het ook draait of keert, dat is onmogelijk geworden in onze huidige wereld.
Met slechts 1 inkomen dat doen was in die tijd, pakweg 40 jaar geleden, weggelegd voor de zéér goed betaalde profielen, of voor de goed betaalde profielen waarbij de uitgaven ook wel in verhouding stonden (ja, op 1 loon een huis afbetalen en gezin stichten, neen op 3-4 weken per jaar op vakantie kunnen gaan).
Idd, voor de boomers was't al wat lastiger geworden.
Vandaag de dag is het vastgoedverhaal veranderd. Aankoopprijzen zijn meer gestegen dan inflatie en lonen, al valt dat in België echt wel goed mee. Je kan met 1 (zeer goed) inkomen een woning afbetalen én een gezin onderhouden én op vakantie gaan jaarlijks. Met een "goed" inkomen kan je ook een woning afbetalen en een gezin onderhouden, met een "laag" inkomen (opgelet, in België is dat 2.000 EUR netto) kan je dat allicht niet met 1 inkomen. Werk je met 2 en heb je dus minimum 4.000 EUR netto? Dan kan je echt wel én een huis afbetalen én kinderen hebben én 3-4 weken op vakantie gaan elk jaar. Zijn dat allemaal reizen naar Azië/Zuid-Amerika of chique hotels in Dubai? Neen, daar zal al eens een autovakantie in zitten waarbij er gebudgetteerd moet worden.
Dat kan zeker, maar dan spreken we zeker niet over in een grote stad wonen (of een klein appartement in een grote stad in een mindere wijk). 't is gewoon de perceptie dat het met elke generatie wat mindert. De oorlogsgeneratie had op 1 loon een degelijke woning in een stadscentrum. Boomers hadden met 2 lonen een kast van een huis in een stadscentrum. Gen X begon het al moeilijk te krijgen van in centra te wonen, maar kreeg mooie woningen net buiten het centrum, millennials dan weer wat minder, etc...
Maar dat constante fabeltje van "mijn grootouders konden alles doen met 1 loon"... Wat een bullshit. Onze grootouders hadden niet de sociale druk van én de laatst gekende gadgets te hebben, én dezelfde verre reizen te moeten doen én een villa te kopen met een zwembad eraan én elke week toch 2-3x op restaurant kunnen gaan én 2 auto's op de oprit te moeten hebben. Die leefden ook veel soberder en hadden genoeg aan een jaarlijkse strandvakantie van enkele weken. Mijn grootmoeder langs moeders kant heeft nooit gewerkt. Er liepen 8 kinderen in huis rond dus had ze anders dingen te doen, mijn grootvader werkte dan wel van 's morgens vroeg tot 's avonds laat. Na het werk 's avonds en in het weekend ging hij dan naar zijn moestuin om de nodige groenten te kunnen telen, vaak ruilde hij daar dan een deel van voor fruit/vlees bij de buren. Het vlees dat ze voornamelijk aten als "dagelijkse" proteïnen waren trouwens zaken waarvan de doorsnee twintiger zelfs ladderzat niet van zou eten. Vakantie hebben zij nooit gehad, ze konden 1 autootje veroorloven die gebruikt werd om naar verre of chique gelegenheden te gaan, al de rest te voet of met 1 van de 3 fietsen die ze hadden voor 8-9 personen.
Hebt ge nog wat clichés. Zijn er mensen die domme financiele beslissingen maken? vaneigens. Maar alles daarop afschuiven is wel heeeel kort door de bocht. En ja, 'k ken zeker mensen die door zuinig te zijn wel nog iets moois bereikt hebben, maar lijkt elke generatie weer net dat ietsje moeilijk te worden op't gebied van een woning kopen.
Maar ja, zeg dat tegen een tiener/twintiger dat hij/zij misschien eens moet stoppen met te luisteren naar wat social media zegt dat je moet doen en je niet per sé én je dagelijkse Starbucks én je quasi dagelijks uiteten/Deliveroo én je jaarlijkse iPhonewissel én jaarlijks 4 dagen in Tomorrowland zitten én minstens 2-3 vliegvakanties, waarvan toch 1tje minstens 12u vliegen én natuurlijk een nieuwe auto onder je gat, dat het dan een (quasi) nieuwe Peugeot 3008 moet zijn want die ziet er nog stylish uit... En niet te vergeten, dat allemaal met een strikte 9 to 5, geen minuut langer wantjah => Ik werk om te leven en leef niet om te werken. Dus dan liever om klokslag 17u naar buiten hollen om dan nog 2-3 uur te kunnen doomscrollen op Social Media.
Nog wat clichés, en ivm het werken. De perceptie is daar dat de arbeidsmarkt echt wel verschoven is. Dat loyaliteit en inzet misbruikt worden ipv beloond (en platformen als deliveroo/uber/... die de werknemersstatuten voor de zwaksten in de maatschappij volledig uithollen dragen er ook niet aan bij). Herinner me bv van iemand die ik hoorde die blij was dat ze een promotie kreeg naar manager. Om dan te merken dat ze nog mocht beginnen vechten om als manager betaald te worden....
Ge kunt hier een hele hoop clichés er tegenaan gooien, maar er is ook van de andere kant veel veranderd. Zie ook naar de huidige push naar AI, hoe sneller ze intelligente mensen kunnen vervangen door iets minderwaardig en dat op de maatschappij afschuiven, en veel mensen werkloos te maken, hoe beter precies. Mensen die als vertaler werken zijn nu al compleet gekloot en kunnen van nul af aan aan een nieuwe carriere beginnen, en hoeveel andere carrieres daaronder gaan vallen is nog koffiedik kijken....
Jah, neen, dan gaat dat allemaal niet meer. Moesten de grootouders daar echter iets van zeggen zal het niet zijn "ocharme, ge hebt het toch zo moeilijk".

Nog een probleem dat velen van "de jeugd" tegenwoordig hebben, veel minder zelfreflectie en enorm veel slachtoffergedrag. Alle problemen die ze hebben, waaronder ook heel dit verhaal, heeft niets met hen te maken maar puur met "de economie", "de wereld", "de samenleving", etc...

Soit, /oldfartramble.
En uw jeugd van tegenwoordig... dat wordt over elke jeugd van altijd gezegd. Zelfreflectie komt met leeftijd, en ja, ze zullen hun ruwe kantjes hebben, maar na verloop van tijd zullen we ook hun sterkere kanten leren kennen.
En elke generatie heeft een groep mensen die altijd klagen. En de oudere generaties fixeren zich altijd op die mensen om eendere welke kritiek op't systeem af te wimpelen (dat en de te activistische groepen die te veel keet schoppen). Maar de meesten mensen zijn zo niet, en die ervaren ook van die dingen neem ik aan. Dus u enkel daarop focussen lijkt me noch nuttig, noch fair.
En ge haalt ook het probleem van social media aan, waar de luidste roepers naar boven komen, en ergens is er toch de mooie ironie van dat gij uw perceptie van hoe een gemiddelde jongere is wss aftoetst van de slechtste voorbeelden die ge van social media ziet voorbijkomen (waar wss de meeste jongeren ook weinig booschap aan hebben), en gij hen dan verwijt dat ze hun informatie niet van social media moet halen XD.
 
Voor mij is het dubbel... ik ben nog net een millenial. Ik werk al 5 jaar bij dezelfde multinational en ik hoor al even lang dat er voor niks budget is door de indexatie. Voordelen worden stelselmatig afgebouwd (geen teambuildings meer voor het "gewone werkvolk", management gaat uiteraard wel op meerdaagse op locatie om hun jaarplan op te stellen), en er is nooit ruimte voor opslag. Nieuwkomers in mijn zelfde functie verdienen meer dan ik nu verdien. We hebben glijdende uren en een standaard 37,5-uren week, en 24 dagen verlof. Management krijgt 30 dagen.

Voor 2500 euro netto + maaltijdcheques doe ik gewoon mijn uren. Extra inzet wordt beloond met meer werk, niet met opslag, dus de algemene tendens bij collega's is dan ook om tot op de minuut hun uren te doen, niet meer of niet minder.
 
Perceptie speelt hierin gewoon een gigantische rol. Het verhaal dat tegenwoordig op elke Social Media wordt herkauwd door tig twintigers "mijn grootouders konden met 1 loon een alleenstaande woning kopen, wij kunnen met 2 lonen geen huis kopen" zit zo vol met gaten... Ja, de verhouding was vroeger anders, neen, die is vandaag niet zo hopeloos als iets. Vastgoed is veranderd, de rest niet zo gigantisch veel (in België). Mijn ouders moesten allebei een fulltime job hebben om hun huis te kunnen kopen en afbetalen én elk jaar 3-4 weken op (auto)vakantie te gaan.

Probleem zal dan bij het uitgavepatroon van je ouders gelegen hebben. Mijn ouders betaalden een huis af (12% rente! De zotte jaren '70!) op één arbeidersloon en een halftijds ambtenarenloon (niveau C). En wij gingen met twee kinderen elk jaar 1 à 2 weken op autovakantie.
 
De drempel is aanzienlijk lager geworden. Waar de 'boomers' gingen werken met wat hoofdpijn, blijven de jonge generaties meteen thuis.
Vroeger ging men ook met de griep werken om vervolgens alle collega's aan te steken...

Thuisblijven als je ziek bent (hoofdpijn is een symptoom, je weet niet wat de oorzaak is), is dan ook iets dat van de overheid uit genormaliseerd is. En verder benadrukt is met covid. En terecht.

Als jij als werkgever vindt dat je werknemers moeten komen werken wanneer ze ziek zijn, en dus recht hebben op ziekteverlof, zegt dit wederom veel over jou als werkgever...

Ik zie dat ook hoor op onze burelen. 17:55 beginnen ze de boel in te pakken dat ze om stipt 18u de deur kunnen buiten wandelen. Terwijl als je dan toch de correctheid wil prediken, je pas om 18u je spullen moet bijeen rapen. (Muggenzifterij maar ik wil hier gewoon een punt maken)
En hier hebben ze dan ook gelijk en ben jij fout. De werktijd is niet wanneer je ingelogd bent maar wanneer je beschikbaar bent; wat dus is wanneer je je in het gebouw bevindt.
Daarom dat prikklokken ook aan de ingang hangen en waarom enkel registreren wanneer je aangemeld bent op je laptop niet correct is (zie ook deze thread).
 
Prikklokken is toch ook wat een haat/liefde verhouding, naargelang hoe het geïmplementeerd is.

Heb nog in een systeem met de prikklok gezeten waarbij het systeem automatisch afrond naar het "nadeligste" kwartier (voor de werknemer).
Inklokken om 08:01? 8:15 geregistreerd.
Uitklokken om 16:29? 16:15 geregistreerd.
Een half uur te weinig gewerkt!

Lang genoeg weinig van aangetrokken, tot je doorkrijgt dat je eigenlijk jezelf keihard naait als je er niet op let. Als het systeem zo opgezet is in het voordeel van de werkgever, dan moet je er bijna in meegaan om goed op je tikklok te gaan letten. Ofja, tis maar hoe hard je er van wakker ligt he. Tis ook niet dat ik echt ging klok snipen. Maar ik snap wel dat mensen het gevoel krijgen dat de werkgever "tegen hun is", met zo'n systemen.

Voordeel: Een tijdje in een project gezeten waarbij ik systematisch overuren maakte, met de tikklok werd dit allemaal automatisch geregistreerd en heb ik zo heel wat mooi betaalde overuren gemaakt, waarbij ik dit in feite zelf in de hand had. Overdreven voordelig voor mij als werknemer als je er op terugblikt.

Voor de meeste bureaujobs zou men beter gewoon tikklok op minuutniveau hanteren waarbij het op weekbasis bekeken wordt. Vaste uren zijn enkel relevant voor wanneer hier ook afhankelijkheden van zijn. Klantencontact, vergaderingen, beschikbaarheid voor x,y of z, ... En reken mensen vooral af op hun prestaties. Als mensen dan verder de ene dag uittikken om 16h30, dan om 16h, en dan om 18h, so be it, toch? Ik ben voorstander van mensen hier autonomie in te geven. En dan gewoon naar het kader (aantal uren op week/maand basis) en performance te kijken.

Blindstaren op die 5 minuten op het einde, dat heeft als werkgever toch ook geen nut? Wie weet ook wat er achter zit. Afhankelijk van de uren is het hier ook soms kijken, op tijd in de creche geraken, afspraak bij x, snel thuis geraken om nog te kunnen gaan sporten, ... Het is toch niet onlogisch dat er gepland wordt naar het einde van de werktijd om andere zaken hier op af te stemmen?
 
Laatst bewerkt:
Als jij als werkgever vindt dat je werknemers moeten komen werken wanneer ze ziek zijn, en dus recht hebben op ziekteverlof, zegt dit wederom veel over jou als werkgever...

Weer een compleet foutieve observatie om alles maar weer te normaliseren. Er is een verschil tussen eens wat lichte hoofdpijn hebben of zware migraine aanvallen. Hetzelfde als dat iemand niet thuis moet blijven als je eens 2 keer hoest met een lichte verkoudheid of een snotneus hebt.

Zeggen dat ik verwacht dat mensen werken als ze ziek zijn is gewoon woorden in mijn mond leggen en intellectueel oneerlijk. Als je ziek bent, ben je ziek. Ik wil niet dat je mensen komt besmetten maar wie staat er niet eens op met wat lichte hoofdpijn of een verstopte neus?

Vooral verder doen met eens een mini tijdelijk kwaaltje/ongemak te rechtvaardigen als zijnde ziekte. In 2025 ging 1 op de 10 werkdagen verloren aan ziekte. Dat zorgt op zijn beurt weer voor meer belasting op collega's, wat dan ook weer bij hen kan resulteren in vermoeidheid en ziekte,...
Jaar na jaar gaan de cijfers omhoog in België en we moeten dat maar allemaal normaal vinden. Langdurige ziekte is sinds 2020 pre-covid gestegen met 18%!

Het feit dat je het zo initieel leest, is deel van het probleem. Want het is toch maar weer is de boze werkgever he die mensen als slaven wil behandelen. Correctheid gaat in 2 richtingen hoor. En dan zijn we verbaasd dat de economie compleet de soep in draait.
 
Hetzelfde als dat iemand niet thuis moet blijven als je eens 2 keer hoest met een lichte verkoudheid of een snotneus hebt.

Zeggen dat ik verwacht dat mensen werken als ze ziek zijn is gewoon woorden in mijn mond leggen. Als je ziek bent, ben je ziek. Ik wil niet dat je mensen komt besmetten maar wie staat er niet eens op met wat lichte hoofdpijn of een verstopte neus?
Hier spreek je jezelf tegen hé.
"Kom werken met een verkoudheid maar ik wil niet dat je mensen komt besmetten..." :wtf:
 
Hier spreek je jezelf tegen hé.
"Kom werken met een verkoudheid maar ik wil niet dat je mensen komt besmetten..." :wtf:

Een lichte verkoudheid is geen ziekte he, komaan zeg. Als je elk uur is 2 keer hoest tegenover constant blaffende hoest, klein verschil. Wat is dat toch met iedereen tegenwoordig. Moet alles nu echt constant bepamperd worden? Kan mij hier zo in opwinden. Gezond verstand is toch echt zoek hoor.

We zitten in België met een burn-out epidemie en europese recordhouder voor langdurige ziekte >1 jaar. Zijn we hier dan zo anders van fysiologie dan Nederland, Frankrijk of Duitsland? Misschien is ons DNA anders dan de rest van de homo sapiens? Of zitten we hier echt inderdaad met een mentaliteitsverschil en is er gewoon veel misbruik en foute ingesteldheid van velen?
 
Het feit dat je het zo initieel leest, is deel van het probleem. Want het is toch maar weer is de boze werkgever he die mensen als slaven wil behandelen. Correctheid gaat in 2 richtingen hoor. En dan zijn we verbaasd dat de economie compleet de soep in draait.

Brutolonen-topic staat vol van mensen die 'the extra mile' gaan en dan klagen dat management niet doorkomt met beloofde promoties, loonsverhogingen, etc.

Ik wil best geloven dat er (een deel van) de jongere generatie wat meer de kantjes van af loopt, maar je lijkt niet te beseffen dat (een deel van) je collega-werkgevers er ook de kantjes van af lopen. De enshittification van de arbeidsmarkt enkel op de werknemers steken is ook zo'n dooddoener natuurlijk, een simpele externe verklaring is natuurlijk nog steeds de makkelijkste.


We zitten in België met een burn-out epidemie en europese recordhouder voor langdurige ziekte >1 jaar. Zijn we hier dan zo anders van fysiologie dan Nederland, Frankrijk of Duitsland? Misschien is ons DNA anders dan de rest van de homo sapiens? Of zitten we hier echt inderdaad met een mentaliteitsverschil en is er gewoon veel misbruik en foute ingesteldheid van velen?

En die langdurig zieken, dat zijn dus allemaal starters, terwijl de oudere generatie die je al enkele pagina's allerlei positieve kwaliteiten toedicht daar helemaal geen last van heeft?
 
Een lichte verkoudheid is geen ziekte he, komaan zeg.
Wat is het dan wel? :unsure:

Dit is ondertussen al meer dan 12j geleden hé, van voor covid:

En sinds een verkoudheid weldegelijk een ziekte is, gaan dokters er ook een doktersbriefje voor geven.
 
Brutolonen-topic staat vol van mensen die 'the extra mile' gaan en dan klagen dat management niet doorkomt met beloofde promoties, loonsverhogingen, etc.

Ik wil best geloven dat er (een deel van) de jongere generatie wat meer de kantjes van af loopt, maar je lijkt niet te beseffen dat (een deel van) je collega-werkgevers er ook de kantjes van af lopen. De enshittification van de arbeidsmarkt enkel op de werknemers steken is ook zo'n dooddoener natuurlijk, een simpele externe verklaring is natuurlijk nog steeds de makkelijkste.

Ongetwijfeld dat er heel veel bedrijven zijn die daar niet altijd beloftes nakomen. Denk dat potentieel bij veel multi-nationals dat wel zal gebeuren waar werknemers vaker een nummer zijn dan een individu. Dat gebeurt een pak minder snel op KMO niveau.

Echter is er ook natuurlijk een kanttekening: als er effectief geen budget is voor loonsverhogingen, wat wordt er dan verwacht van de werkgever? Het toch overal doorvoeren om dan niet langer rendabel te zijn? Dan is je loonsverhoging maar van tijdelijke aard ook natuurlijk. Transparantie met de werknemers is nodig daar maar bijvoorbeeld in de covid crisis heeft bij ons het management initieel gewoon geen vergoeding genomen voor de cashflow te garanderen voor bepaalde departementen. Het was achteraf niet nodig gebleken maar was wel een signaal naar de mensen toe. Zoiets is natuurlijk ondenkbaar met wat aandeelhouders in New York.

En die langdurig zieken, dat zijn dus allemaal starters, terwijl de oudere generatie die je al enkele pagina's allerlei positieve kwaliteiten toedicht daar helemaal geen last van heeft?

Ik wil daar gewoon mee het grotere geheel aanhalen. Dat we hier op bepaalde kernpunten het zo absurd veel slechter doen dan omliggende landen terwijl het toneel grotendeels uit hetzelfde decor bestaat. Kijk gewoon naar Vlaanderen-Wallonië. Waarom is er daar aanzienlijk meer ziekteverzuim (kort-midden) dan Vlaanderen? Is de luchtkwaliteit daar minder goed? Aan de hogere werkdruk zal het alvast niet liggen want het is nu ook geen geheim dat de stress sectoren zich vooral in Vlaanderen bevinden.
 
Een lichte verkoudheid is geen ziekte he, komaan zeg. Als je elk uur is 2 keer hoest tegenover constant blaffende hoest, klein verschil. Wat is dat toch met iedereen tegenwoordig. Moet alles nu echt constant bepamperd worden? Kan mij hier zo in opwinden. Gezond verstand is toch echt zoek hoor.

We zitten in België met een burn-out epidemie en europese recordhouder voor langdurige ziekte >1 jaar. Zijn we hier dan zo anders van fysiologie dan Nederland, Frankrijk of Duitsland? Misschien is ons DNA anders dan de rest van de homo sapiens? Of zitten we hier echt inderdaad met een mentaliteitsverschil en is er gewoon veel misbruik en foute ingesteldheid van velen?
300 000 van die chronische zieken is 50+ en door ziekenfondsen en riziv (overheid) op permanente invaliditeit gezet tot hun pensioen. Zelfs mensen die nog ooit terug wouden werken tijdens corona.
Het is de opvolging en controle die hier fout loopt. Opvolging kan beter door de overheid ... en bedrijven en oordelende artsen.

Verder vind ik dat er een zware vorm van groeiend induvidualisme is in ons land, en corona versterkte dat nog eens. De betere werknemer/ondernemer die zich armoede niet (of weinig) aantrekt, of luie werknemers die idd te snel fuck it zeggen en snel thuis zitten met niemendallen, of de kantjes er zwaar af rijden, want IK IK IK. Ons maatschappij is ook een beetje ziek vind ik. Alles moet snel gaan, en kan je niet meer mee fysiek of mentaal, pech. En dan heb je een hoop profiteurs die het voor iedereen slechter maken.


Algemeen
Ik ga wel akkoord dat Gen Z teveel wilt op jonge leeftijd, zie eisen huizen ook. T moet veeal af en compleet zijn inclusief aangelegde tuin. Vroeger werkten mensen eerst 10 jaar en werkten hun huis af naargelang budget over een periode.
 
Laatst bewerkt:
Weer een compleet foutieve observatie om alles maar weer te normaliseren. Er is een verschil tussen eens wat lichte hoofdpijn hebben of zware migraine aanvallen. Hetzelfde als dat iemand niet thuis moet blijven als je eens 2 keer hoest met een lichte verkoudheid of een snotneus hebt.

Zeggen dat ik verwacht dat mensen werken als ze ziek zijn is gewoon woorden in mijn mond leggen en intellectueel oneerlijk. Als je ziek bent, ben je ziek. Ik wil niet dat je mensen komt besmetten maar wie staat er niet eens op met wat lichte hoofdpijn of een verstopte neus?

Vooral verder doen met eens een mini tijdelijk kwaaltje/ongemak te rechtvaardigen als zijnde ziekte. In 2025 ging 1 op de 10 werkdagen verloren aan ziekte. Dat zorgt op zijn beurt weer voor meer belasting op collega's, wat dan ook weer bij hen kan resulteren in vermoeidheid en ziekte,...
Jaar na jaar gaan de cijfers omhoog in België en we moeten dat maar allemaal normaal vinden. Langdurige ziekte is sinds 2020 pre-covid gestegen met 18%!

Het feit dat je het zo initieel leest, is deel van het probleem. Want het is toch maar weer is de boze werkgever he die mensen als slaven wil behandelen. Correctheid gaat in 2 richtingen hoor. En dan zijn we verbaasd dat de economie compleet de soep in draait.
en terecht dat die mensen thuis blijven met een verkoudheid/snotneus ipv andere gezonde mensen aan te steken op de bureau met hun gesnotter
 
Ongetwijfeld dat er heel veel bedrijven zijn die daar niet altijd beloftes nakomen. Denk dat potentieel bij veel multi-nationals dat wel zal gebeuren waar werknemers vaker een nummer zijn dan een individu. Dat gebeurt een pak minder snel op KMO niveau.

Echter is er ook natuurlijk een kanttekening: als er effectief geen budget is voor loonsverhogingen, wat wordt er dan verwacht van de werkgever? Het toch overal doorvoeren om dan niet langer rendabel te zijn? Dan is je loonsverhoging maar van tijdelijke aard ook natuurlijk. Transparantie met de werknemers is nodig daar maar bijvoorbeeld in de covid crisis heeft bij ons het management initieel gewoon geen vergoeding genomen voor de cashflow te garanderen voor bepaalde departementen. Het was achteraf niet nodig gebleken maar was wel een signaal naar de mensen toe. Zoiets is natuurlijk ondenkbaar met wat aandeelhouders in New York.

Zal overal wel gebeuren denk ik. Multinationals zetten nog al eens vaak shareholder value voorop en KMO's zetten nogal eens vaak CEO value voorop. Er wordt wel eens gesproken over de typische West-Vlaamse KMO mentaliteit waar de eigenaar dezelfde uren en toewijding vraagt van zijn werknemers als wat hij zelf presteert. Echter is er bij de eigenaar meestal een serieuze monetaire return aan verbonden, en bij de werknemer niet.

Bonussen/loonsverhogingen zijn natuurlijk altijd makkelijker in een context van overschot, maar uiteindelijk is de vraag niet hoe het bedrijf presteert, maar wat (A) de meerwaarde is die de werknemer creeert en (B) er een andere werknemer zou kunnen aangenomen worden ter vervanging die evenveel opbrengt, maar minder kost. Toch voor profielen die de basic administratie/verkoop whatever overstijgen.
Beter iemand 8000 per maand betalen als hij het waard is, dan hem te vervangen door iemand die maar 6000 kost maar een stuk minder efficient is in z'n job, zelfs al draai je op dat moment verlies.

Wat zie ik af en toe in mijn vriendenkring (en dat zijn dan universitairen met 15 jaar ervaring): 'ja, dit jaar geen bonus, de markt is te onzeker', maar wel een paar miljoen overhevelen naar de moederholding in het buitenland, of uitkeren aan de aandeelhouders. Jaarrekeningen zijn openbaar he, das de beste manier om je personeel te demotiveren.


Ik wil daar gewoon mee het grotere geheel aanhalen. Dat we hier op bepaalde kernpunten het zo absurd veel slechter doen dan omliggende landen terwijl het toneel grotendeels uit hetzelfde decor bestaat. Kijk gewoon naar Vlaanderen-Wallonië. Waarom is er daar aanzienlijk meer ziekteverzuim (kort-midden) dan Vlaanderen? Is de luchtkwaliteit daar minder goed? Aan de hogere werkdruk zal het alvast niet liggen want het is nu ook geen geheim dat de stress sectoren zich vooral in Vlaanderen bevinden.

Geen paniek, volgens dit topic zal dit verschil zich uitvlakken en hebben we binnenkort overal binnen België evenveel ziekteverzuim.
 
Dit analyseren is extreem complex, maar we mogen echt de impact van sociale media ed. niet onderschatten. 'Jongeren ervaren meer stress dan vroeger' maar hoe komt dat? Ze krijgen een zogezegd ideaal beeld via socials hoe hun leven moet zijn en anders hebben ze gefaald in het leven.
''Koop die nieuwste iphone, spring uit een vliegtuig, kijk naar de zonsondergang op de Malediven, ...''
Ik denk dat een groot deel van de verantwoordelijkheid bij de ouders ligt. De blootstelling aan social media is onvermijdelijk, echter het kaderen van de valse schijn die hun wordt voorgeschoteld kaderen, dat is de job van een ouder. Ik hou oprecht mijn hart vast voor de generaties kinderen die door die profielen opgevoed gaan worden hoor.
Ik vind dat de verantwoordelijkheid van de ouders toch minder groot is. Maar eerder een maatschappelijk probleem, waar wij allemaal een aandeel in hebben.

Het hebben van een goed betaalde job, hebben van luxe (autos, gsm,enz...) eigen woning zijn allemaal statussymbolen waar we graag mee uitpakken. Als mensen met aanzien binnen een gemeenschap bijvoorbeeld rondrijden met een luxe auto, gezien worden met de laatste nieuwe gsm, worden deze dingen een statussymbool van het gemaakt hebben.

Wat men niet ziet is hoeveel werk (of niet) deze mensen moeten doen om aan die luxe te geraken, want dat is zeer moeilijk zichtbaar te maken.

Anderzijds zien de jongeren hun ouders misschien ploeteren in hun leven, enkel toegang tot slecht betaalde jobs, regelmatig werkloos om het interim contract niet wordt verlengd, wonen in een slechte woning/buurt enz. Krijgen weinig kansen om te studeren, moeten misschien gaan werken om een inkomen te hebben in het gezin. Ondervinden zelf hoe moeilijk het is om een goed betaalde job te hebben, maar blijven wel geconfronteerd worden met social media waarin leeftijdsgenoten wel kunnen genieten van luxe en willen dit ook.

Dan krijg je natuurlijk een mentaliteit dat het werk op zich niet belangrijk is, zolang het maar opbrengt of weinig loyaliteit om er ondervonden wordt dat loyaliteit door een werkgever maar gaat zolang er geld is, maar dat ze ook buiten liggen als er te weinig winst wordt gemaakt. Of het gevoel hebben dat collega x bevoordeeld is ten opzichte van hun omdat deze op een beter blaadje staat dan hun.

Anekdotes gezien kan ik bovenstaande allemaal bevestigen in mijn tijd als arbeider binnen magazijnen. Heb daar zo een degout gekregen van hoe CEO's omgaan met hun personeel (nogmaals anekdote, ik ga ervan uit dat ik veel pech heb gehad) dat ik besloten heb om terug te gaan studeren en in de sociale sector wou gaan werken.

Maar het gevolg is wel dat ik weet dat ik nooit een grootverdiener ga zijn en dat doorgroeien niet altijd gemakkelijk is. Waardoor ik ook aan het kijken ben om een flexijob, maar daar is de prioriteit toch wel het inkomen dat ik ervoor krijg en de uren die ik moet doen (combineerbaar met huidig werk en gezin)
 
Hangt er vanaf over welke generaties we spreken. Mijn ouders zijn boomers, dus mijn grootouders zijn van de oorlogsgeneratie, en ja, die hadden een huis in het centrum van een grote stad, met een vrouw met veel kinderen, op het loon van 1 schrijnwerker. Was er daar ook wel wat wij nu als armoede zouden beschouwen, zeker en vast. Zouden we nog zoveel mensen in zo'n huis proppen, ook niet. Maar hoe ge het ook draait of keert, dat is onmogelijk geworden in onze huidige wereld.
Is nog zeker mogelijk hoor. Een huis in de stad was zelfs toen ik jong was, buiten bepaalde wijken, vooral voor de armere mensen. De rijkeren die woonden in bepaalde districten of buiten de stad in mooie woningen. Vandaag de dag is wonen in welke wijk dan ook van de stad gewoon niet meer betaalbaar... Maar de woningen in de districten en daar net buiten zijn wel een stuk betaalbaarder in verhouding. Daar is gewoon een shift gebeurd qua waarde van woningen. Ik zien tientallen woningen in Vlaanderen die tussen de 140.000 EUR en 200.000 EUR kosten met 2 of soms 3 slaapkamers. Dat is dan allicht in minder goede wijken van Tongeren, Boom, Geraardsbergen, etc... Maar het kan. Pak dat je een kleine woning koopt van 180.000 EUR en je gespaard hebt om de 5K registratierechten + notariskosten te betalen. Je krediet op 25 jaar als je leent aan 3,3% komt net onder de 900 EUR uit, wat je minstens ook kwijt zou zijn aan huur...

Dus het kán wel, maar we moeten uiteraard niet gaan kijken naar een stadswoning want dan ben je op voorhand al verloren.

Dat kan zeker, maar dan spreken we zeker niet over in een grote stad wonen (of een klein appartement in een grote stad in een mindere wijk). 't is gewoon de perceptie dat het met elke generatie wat mindert. De oorlogsgeneratie had op 1 loon een degelijke woning in een stadscentrum. Boomers hadden met 2 lonen een kast van een huis in een stadscentrum. Gen X begon het al moeilijk te krijgen van in centra te wonen, maar kreeg mooie woningen net buiten het centrum, millennials dan weer wat minder, etc...
Wederom hou je je vast aan dat stadscentrum... Hier krijg je sowieso een slechte vergelijking mee gezien die evolutie volledig scheef zit. De stad en dan nog afhangend van in welke wijk zit, is exponentieel gestegen en heeft de markt niet gevolgd. Kijk in Antwerpen naar wat de prijzen gedaan hebben, dat is gewoon abnormaal (en zeker niet representatief voor gans Vlaanderen).

Hebt ge nog wat clichés. Zijn er mensen die domme financiele beslissingen maken? vaneigens. Maar alles daarop afschuiven is wel heeeel kort door de bocht. En ja, 'k ken zeker mensen die door zuinig te zijn wel nog iets moois bereikt hebben, maar lijkt elke generatie weer net dat ietsje moeilijk te worden op't gebied van een woning kopen.
Ik schuif daar niet alles op af maar ik herhaal, het uitgavenpatroon van "de jeugd" is veranderd. Je bent niet akkoord, dat mag.

Nog wat clichés, en ivm het werken. De perceptie is daar dat de arbeidsmarkt echt wel verschoven is. Dat loyaliteit en inzet misbruikt worden ipv beloond (en platformen als deliveroo/uber/... die de werknemersstatuten voor de zwaksten in de maatschappij volledig uithollen dragen er ook niet aan bij). Herinner me bv van iemand die ik hoorde die blij was dat ze een promotie kreeg naar manager. Om dan te merken dat ze nog mocht beginnen vechten om als manager betaald te worden....
Ge kunt hier een hele hoop clichés er tegenaan gooien, maar er is ook van de andere kant veel veranderd. Zie ook naar de huidige push naar AI, hoe sneller ze intelligente mensen kunnen vervangen door iets minderwaardig en dat op de maatschappij afschuiven, en veel mensen werkloos te maken, hoe beter precies. Mensen die als vertaler werken zijn nu al compleet gekloot en kunnen van nul af aan aan een nieuwe carriere beginnen, en hoeveel andere carrieres daaronder gaan vallen is nog koffiedik kijken....
Nu ben je toch zelf wat clichés aan het rondstrooien hoor... Welke werkgever wil het personeel zo rap mogelijk vervangen door AI en dan nog "de intelligente mensen"?! We gaan als organisatie behoorlijk snel behoorlijk intensief werken met AI en het is het personeel net dat je nodig hebt om dat te laten slagen. AI alleen doet geen r*k als je de mensen niet mee hebt dat daar rond moeten werken. Akkoord dat er jobs zijn die hopeloos gaan veranderen (niet enkel vertalers maar ook jobs à la coderen, het coderen zelf gaat zoveel minder werk worden dat er andere elementen de kwaliteit van een goede schrijver van code gaan bepalen, nl. hoe goed je kan samenwerken met andere mensen/diensten, het groter geheel zien en niet enkel je eigen stukje, etc...).

Dus dat de werkgevers de mensen gaan vervangen door AI... Dat is pas een cliché van jewelste, heb ik nog nergens opgevangen.

En uw jeugd van tegenwoordig... dat wordt over elke jeugd van altijd gezegd. Zelfreflectie komt met leeftijd, en ja, ze zullen hun ruwe kantjes hebben, maar na verloop van tijd zullen we ook hun sterkere kanten leren kennen.
En elke generatie heeft een groep mensen die altijd klagen. En de oudere generaties fixeren zich altijd op die mensen om eendere welke kritiek op't systeem af te wimpelen (dat en de te activistische groepen die te veel keet schoppen). Maar de meesten mensen zijn zo niet, en die ervaren ook van die dingen neem ik aan. Dus u enkel daarop focussen lijkt me noch nuttig, noch fair.
En ge haalt ook het probleem van social media aan, waar de luidste roepers naar boven komen, en ergens is er toch de mooie ironie van dat gij uw perceptie van hoe een gemiddelde jongere is wss aftoetst van de slechtste voorbeelden die ge van social media ziet voorbijkomen (waar wss de meeste jongeren ook weinig booschap aan hebben), en gij hen dan verwijt dat ze hun informatie niet van social media moet halen XD.
Ik baseer me op mijn gesprekken met onze twintigers (stuk of 10) en wat hun verwachtingen zijn op financieel vlak/persoonlijk vlak, niet op basis van Social Media...

En nogmaals, niet alle twintigers zijn zo, we hebben enkele zeer nuchtere twintigers met hun hoofd stevig op hun schouders, anderzijds hebben we ook twintigers die helemaal geen feeling hebben met de realiteit. Als ik er dan over nadenk over welke collega's veel op social media zitten en welke weinig, zit ook daar een fameuze correlatie.
 
Het grote voordeel om bij de overheid te werken, is dat we hier onze overuren uitbetaald krijgen, weekend dubbel telt, voor de rest ook glijdende uren en flexibel qua invulling van uren, 1 uuur per week betaald sporten, veel verlof etc. Ik spring dan ook graag in als ze ergens bijstand voor zoeken, een wacht moet worden overgenomen en draai ook overuren. Ik besef ook dat je qua welzijn in feite echt niet veel beter kan hebben (en dan wordt uiteraard nog geklaagd over van alles en nog wat).
 
Wat alternatieve invalshoeken:
  • zijn meer vakantiedagen of kortere werkweken positief voor ziekteverzuim en wat is de impact op de work-life balance? Dit tegen een context dat sectoren met traditioneel gunstige voorwaarden in dat domein met de regelmaat van de klok ook terug te vinden zijn in bvb. hoog ziekteverzuim.
  • Geeft meer vrije tijd meer of minder stress?
  • De transitie naar winkelen op zondag is gestart en draait op volle toeren - is dat gemiddeld positief of negatief voor de work-life balance en zal men ooit nog een verjaardagsfeest kunnen geven op zondag?
  • Heeft het invoeren van "efficiënte" tools de work-life balance beter of net slechter gemaakt - ik duid dan vooral op de uitvinding en implementatie van:
    • klassieke telefoon VS GSM, en dus ook de instant en overall communicatie
    • brief VS fax VS e-mail, en dus ook de verschuiving van - we gaan eerst zelf eens nadenken en kennis opbouwen alvorens we een brief of fax opstellen en versturen VS stuur maar direct ne mail, ongeacht of de vraag gericht of compleet is of we zelf al iets hebben gedaan. Wat overdreven - maar je begrijpt wat ik bedoel
    • neem hierbij ook de schift in verwachtingspatroon in overweging
  • Het gegeven van op straat spelende kinderen met minimale controle en bereikbaarheid VS strak georganiseerde en talrijke hobby's gedurende elke dag van de week VS tablet generatie
The peace is gone my friend ... is imo vaak van toepassing
 
Laatst bewerkt:
wat een gezaag.

De feiten zijn dat je in 1990 voor 2-3x een bruto jaar salaris een huis had. Terwijl dit in 2026 voor 5-7x een bruto jaar salaris is.
Tis wa genuanceerder.
in de jaren 90 had je 8-10% rentelast en nu is dat 2-4%
Een huis in de jaren 90 van 100.000 euro wordt snel 200 tot 240.000 euro.
Een huis van de jaren 2020 van 320.000 euro wordt dan 420 tot 480.000 euro.

Mss is dat ook wel een driver geweest dat de huisprijzen nu zo duur staan.
 
Laatst bewerkt:
Terug
Bovenaan