50tal uurtjes diep in Tears of The Kingdom.
Sinds Majora's Mask da'k nog zo heb genoten van een Zelda titel. En heb zonder twijfel mij nog nooit zo hard geamuseerd met een "open world game".
Hoeveel keer ik mijn muil al heb opengetrokken in verbazing van wat er mogelijk is. Game blijft keer op keer zowel kleine als grote verrassingen smijten.
Verbluffend hoe coherent en gebalanceerd alles blijft terwijl ik als nen blinde staartloze golden retriever tsjoef van de ene kant van de map naar de andere kant. Ik heb geen idee wat ik van plan ben maar godverdomme mijne neus staat geprikkeld.
"Zelda zit in het noorden, misschien daar eens kijken hint hint*
Wel fuck you ik ga dikke billen checken bij de zandmeiden in de Gerudo valley.
En wat een uitdagend memorabele trip was dat. Die dag en nacht cyclus.. zo overtuigend mooi met de grafische pracht van net geen 10 jaar geleden.
Was alsof ik al jaren geen digitale zonsondergang meer had gezien. Moest direct denken aan die eerste keer in OoT.
Mapdesign en bijgevolg exploratie er van is van een absurd hoog niveau. Niet te geloven dat dit is ontsproten uit het slaapverwekkende Breath of The Wild. Of was ik dan toch verkeerd over die game? Moet ik dat na 7x proberen toch ooit nog eens een kans geven?
Kom superlatieven te kort. Game blijft geven.
Sorry het moest er effkes uit.