Hier stoort het mij meer en meer dat die van mij zelden rekening lijkt te houden met de momenten waarop ik het eens moeilijk heb.
Vrouwen zijn gemiddeld stukken emotioneler, dus logischerwijze heeft ze het vaak moeilijker.
Dan heb ik het over de moodswings als ze haar maandstonden heeft, maar ook algemeen: als het op werk wat minder is wordt er snel gehuild, in een discussie zal ze ook snel naar wenen gaan,...
Over dat laatste hebben we al een paar keer discussie gehad, want in ruzies kan ze nogal eens zwaar uithalen naar mij om vervolgens te beginnen wenen. Nu, dat is stukken beter geworden het laatste jaar, maar ik vind dat nog altijd moeilijk om (nadat me de huid is volgescholden of ik allerlei verwijten naar mijn hoofd heb gekregen) haar vast te pakken. Ook al lost dat de ruzie op, dat is toch best een grote stap.
We hebben daar ook over gebabbeld al en dat gaat nu stukken beter langs beide kanten ook, ze zal minder hard tegen mij uitvliegen en ik zal sneller iets grappigs zeggen od om haar aan het lachen te brengen waardoor het ijs gebroken is. Ofwel gaan we slapen en de dag erna is alles ook vergeten en vergeven.
Omgekeerd ben ik zelden emotioneel, maar als ik ergens mee zit wil ik het mijn vriendin wel kunnen vertellen. We hebben daar ook al zware discussies over gehad. Er is zoiets waar ik al langer mee worstel en wat ook met haar te maken heeft (ze weinig aan kan doen en ik ook niet over wil uitweiden) en telkens ik daarover begin dat ik me daar slecht over voel trekt ze dat naar zich toe als aanval op haar (wat zeker niet zo bedoeld is) en draait alles plots weer rond haar goed doen voelen en haar emotionaliteit kalmeren.
Ik heb haar al een aantal maal gezegd dat het gevolg gaat zijn dat ik alles voor mezelf houd omdat ik toch het gevoel heb dat er gewoon niet geluisterd wordt en het telkens om haar moet draaien.
Nu goed, dat is ook al maanden geleden en sindsdien heb ik nog niet echt ook eens een "moeilijke dag" gehad.
Gisteren heb ik op het werk gejankt door collega's/zaakvoerders waar we afscheid van moeten nemen. Heb mijn bazin gezien, die vastgepakt en echt bijna als een klein kind gejankt (ik denk dat de laatste keer ik gejankt heb was toen mijn ex me liet zitten 2.5 jaar geleden en ook dat was zeer beperkt tot 1 of 2 keer, ik doe dat dus niet vaak.) Ik heb mijn vriendin gisteren na dat gesprek dat ook per bericht laten weten dat ik echt heb moeten wenen.
Soit, ze komt thuis en is wel begripvol. Haar ma is hier ook want ik ging voor hen koken, dus ja moeilijk allemaal om daar over te babbelen. En dat moet voor mij overigens ook niet.
Begint ze in de zetel tegen mij dat ik plots anders aan het doen ben en kortaf ben (dat laatste was ik niet voor zover ik weet en er was ook geen reden) en dat haar ma haar straks wel een bericht gaat sturen om te vragen wat er met mij was.... Alsof dat zo een big deal is, dan kan ze toch gewoon zeggen dat ik een héél zware dag gehad heb en desondanks alles alles kraaknet heb gepoetst (omdat haar ma kwam en mensen kwamen kijken om het appartement te huren), naar de winkel ben geweest om eten te halen voor hen en dat nog klaar gemaakt.
Die discussie start ze dan terwijl ze goed genoeg wist dat ik geen goede dag had en haar ook gezegd had dat ik echt nog wel in shock ben van de voorbije 24 uur, plus ik had ook niet goed geslapen.
Discussie laait weer wat op, ik zeg haar dat ik toch ook nooit een discussie aanga als haar gedrag plots anders is als ze een zware dag is en ze loopt naar de slaapkamer en what not: soit, het geraakt nog snel bijgelegd maar opnieuw zeg ik haar dat ik dat moeilijk vind dat (vergeleken met haar) die zeldzame keren dat ik eens begrip wil voor mijn 'gedrag' ze dat niet opbrengt.
Nu sta ik dus net op rond 5:00 want ja, ik heb amper geslapen. Ik geef, zoals elke morgen, de dieren eten en begin wat te werken.
Komt ze binnen in de living om te zeggen dat ze het jammer vind dat ik de dieren nu eten geef want dan kan ze niet goed slapen omdat ze dat hoort.
Moet ge weten dat ik ELKE dag voor haar wakker ben en de dieren eten geef. Ok, door de week zijn dat 4 dagen maar 15 minuten terwijl ze op haar gsm ligt te tokkelen en ik het huishouden opstart zodat ze nog wat op haar gsm kan liggen tokkelen om wakker te worden voor ze zich kan klaar maken. Voor mij ook geen issue, als ik opsta ben ik klaarwakker en vlieg ik erin voor haar is dat moeilijk dus ja no biggie.
De andere 3 dagen (ze werkt op vrijdag niet en zaterdag pas vanaf 10u) ben ik dus ook uren voor haar wakker en doe exact hetzelfde.
Nota bene: omgekeerd is dat ook al eens gebeurd en ge hoort dat dus niet of amper dat die dieren eten in de living en ge in de slaapkamer ligt (met beide deuren dicht as always). Maar als ik haar dus net zeg dat ze dat toch niet hoort als ze hier binnenkomt begint de discussie weer en gaat ze boos in bend.
Daar kan ik dus kapot van vallen dat ze hier de living binnenkomt, terwijl ze toch goed genoeg weet dat er wat serieus speelt als ik al toegeef dat ik heb moeten janken als een klein kind, om te zeuren dat ik doe wat ik ELKE ochtend doe. En dat het nu WEER om haar draait, want ocharme zij kan zo niet slapen.
En het erge is nu dat als ik dit dus ga zeggen ik weet dat ze het weer eens over haar gaat doen draaien, ze gaat wenen en ik haar ga moeten troosten zoals ik al zo vaak moet doen.
Ik heb echt het gevoel dat ik hier met momenten totaal niet gehoord word.
In het huishouden is het hier al zo goed als allemaal éénrichtingsverkeer (poetsen, de dieren, winkelen,de vuilzakken, de was,...) , wat me niet stoort want ik kan toch niet stilzitten en ben wel wat vaker thuis, qua begrip is dat ook eenrichting want ze is erg slordig en nadat ik alles opgeruimd heb liggen er uren erna kleren rond te slingeren. Maar ach denk ik dan, ze heeft het ook druk en ik zal daar ook weinig van zeggen.
Maar emotioneel is het ook vaak éénrichtingsverkeer want ik moet er zijn voor haar als ze weer eens moet wenen, boos is, moe is, ziek is,... maar die paar keer op een jaar dat ik eens een slechte dag heb word ik zelfs gewoon nog niet 'met rust' gelaten.
Want dat is dan ook het enige wat ik wil, dat weet ze ook, geen geknuffel of kusjes of whatever. Nee, ik wil gewoon geen drama en even tot rust komen. Maar geen enkele keer is me dat gegund in zo een situatie.
Enfin soit, ik wilde dit ook maar gewoon even van me afschrijven en niet meer dan dat.
"
Daar komt ze dan later achter met het nodige gegrommel. En "ik zei het toch" is dan geen goed antwoord 
