Ik bedenk me steeds als ik die bruto/netto verhouding zie bij die lagere lonen: waarom eigenlijk uzelf opzadelen met stress, extra (onbetaalde) uren en verantwoordelijkheid als ge ziet dat elke euro erboven wegbelast wordt.
Waarom in la belgique carrière maken? Ik heb en pak meer dan het dubbele van brutoloon hierboven maar als ik naar mijn netto kijk ben ik gedegouteerd.
Ik ken een pak mensen:
Hoog gestudeerde profielen allerlei die goed op de sukkel zijn geraakt door burn-outs en omdat ze gewoon niet meer meekunnen.
Nog vrij recent een 50+ ingenieur die zo zijn ontslag heeft gegegeven omdat het hem te veel werd. (zonder eerst een andere job te hebben, omdat het zo diep zat.)
Die als niveau C bij de overheid werken, statutair zijn, er effectief geen geheim van maken dat ze amper iets moeten doen, en nog eens in een sociale woning zitten.
Wie was er het slimst?
Sowieso louter binnen de overheid. Bv. het loonverschil tussen niveau B en C is verwaarloosbaar. Uiteindelijk bachelor versus middelbaar veelal.
Bruto lijkt er een redelijk verschil te zijn, netto vergeleken is het verwaarloosbaar.
En dan nog eens:
-als je al de gestudeerde jaren moet inhalen, spreek je al gauw over >70k euro. Eer je dat hebt ingehaald ben je al ofwel goed grijs of kaal.
-je hebt effectief meer shit aan uw hoofd, je moet meer wetgeving kennen en de meer complexe dossiers doen.
Op de werkvloeren begint het ook wel een probleem te worden.
Al meermaals gehoord dat sommigen de aanbieding kregen om door te groeien tot lead en dat ze er geen mensen meer voor vinden.
500 euro meer waar 1/3de van over blijft en een gsm. Je krijgt wel alle zever op uw kas, moet wat vroeger komen en later blijven om de shiften te regelen, mensen hun verloven regelen, conflicten oplossen, en je wordt mogelijk gebeld als je thuis bent.
Zoals er ene recent nog zei: "ik koop me wel een prulle gsmmeke dat ook wel jaren meegaat, voor al de zever bedank ik".
Anti-ambitie is helemaal zo slecht nog niet.
).
