Waarom beleggen jullie?

[Sylverscythe]

Enerzijds omdat ik van nature graag wat spaar, en onze spaarcapaciteit wel ok is gezien onze levensstijl. Dan geld dat je niet meteen nodig hebt oppotten op een spaarrekening is gewoon geen goed idee.

Natuurlijk is het dan ook aangenaam om dat bedrag te zien groeien, maar of dat nu later voor (voldoende) passief inkomen gaat zorgen om mijn levensstijl sterk te verbeteren of vervroegd te stoppen met werken is maar de vraag. Uiteindelijk wil je ook iets doorgeven aan je kinderen. Ik ben sowieso wat afkerig van allerlei langetermijnplannen, buiten een soort van algemene "er zal geld zijn". Dat houdt dan ook het risico in dat ik met een hoop geld op het kerkhof eindig, maar met een kind is dat niet zo'n groot probleem.

 

[Karton]

- Zingeving: "waarom beleg ik" is gelinkt aan "waarom ga ik gaan werken". Ik heb een job met vrij veel druk en stress, die ook goed betaald, terwijl ik dat goed loon niet nodig heb want zo'n 40% van mijn inkomen beleg ik elke maand (en daarbovenop spaar ik dan ook nog wat op een bankrekening). Ik kan dus evengoed kiezen om niet te beleggen en een veel relaxtere job te doen die minder betaalt want ik heb minstens 40% van mijn inkomen niet nodig. Toch doe ik die job, want ik ben er wel trots op dat ik dat kan, en het geeft ook wat identiteit, een goeie dagbesteding, en het gevoel van progressie/vooruitgang. Op termijn zou ik graag deeltijds werken maar zelfs dan zou ik het belegd kapitaal niet willen aanraken, enkel mijn spaarcapaciteit zal verminderen (bv nog 10% of 20% van mijn loon beleggen ipv 40%). Volledig "niet werken" (genre FIRE) zou niet goed voor me zijn, ik heb eens een jaar heel weinig om handen gehad en ik heb toen geleerd dat ik geen self-starter ben, ik kwam er gewoon depressief van.

- Vooruitgang: "number goes up", dezelfde reden waarom ik ook in sport graag alles quantificeer: een stijgend getal of een stijgende curve toont meetbare progressie en dat is leuk. Da's een heel belangrijke reden

- Sociale vergelijking: een getal kan je eenvoudig vergelijken met andere mensen (heb ik meer of minder kapitaal dan x, ben ik rijker of armer dan x), andere zaken zijn veel moeilijker (ben ik gelukkiger dan x?), dus het is een makkelijke manier om je goed (of slecht) te voelen over jezelf

- Angst: er is een soort van onderhuids sluimerende angst dat het ooit zal stoppen (genre de zeven vette en de zeven arme jaren, een "middenklasse-angst"), al is dat op niks gebaseerd en is er ondertussen genoeg reserve opgebouwd dat het eigenlijk niet meer echt kan foutlopen

- Trots: ik ben blij met wat ik financieel bereikt heb en ik wil er verder mee, ik ben ook trots op vlak van gedrag dat ik mijn handelen niet (vaak) laadt leiden door mijn emoties en (grotendeels) mijn eigen richtlijnen kan volgen; het is een goeie oefening in zelfcontrole

Met alle bovenstaande redenen ga ik waarschijnlijk nooit stoppen met beleggen en uiteindelijk sterven met een hoop geld.

 

[Nijntje]

Generationeel vermogen opbouw voor kind en eventueel haar toekomstige kinderen. Lijkt me wel een mooie gedachte moest dat 'mijn legacy' zijn hoewel ze binnen 2 generaties mijn naam al vergeten zijn.

Verder dient het gewoon uiteraard om levensstandaard te kunnen onderhouden tot mijn vrouw en ik er niet meer zijn zonder in te boeten aan vermogensopbouw. Kapitaalgroei is het doel zonder zelf in te boeten. Binnen 2 jaar gaat de gas van het professionele leven dus goede cashplanning is belangrijk.

De sociale vergelijking van @Karton snap ik wat minder. Zie niet hoe dat relevant is. Kan je evengoed een thread aanmaken hier en is vragen hoeveel iedereen belegd heeft? Weet je meteen waar je schippert.

 

[kaydoh]

Vooral voor de dochter eigenlijk, ik ben eigenlijk veel te laat begonnen met beleggen, omdat het mij ingelepeld werd dat "Beleggen voor rijke mensen is", maar toch merk ik mooie vooruitgang, en al zeker als je vergelijkt met het op een gewone spaarrekening te zetten.

 

[Topperman]

Eigenlijk is dat beleggen best dubbel.

Op zich heb ik een aardig bedrag belegd en stort ik elke maand bij, maar soms vraag ik me zelf af wat het doel is.
Vooral het idee: als ik iets wil, dan kan het, en kan ik er zelf voor zorgen (financieel). Gemoedsrust. Opties open houden.

Eventueel ooit een passief inkomen er uit (kunnen) halen, maar ik weet niet of ik dat ooit ga doen, want je bent zo lang bezig om eindelijk die sneeuwbal wat aan het rollen te krijgen, en dan ga je plots zelf er aan knagen? Om wat dan te doen met dat extra inkomen? Plots foliekes kopen die ik nu ook niet koop of niet mis? Die porsche of dat zwembad kopen om dan die jaren van inspanning plots op te souperen?

Ik zie mezelf ook niet halftijds gaan werken om dan die andere dagen thuis te zitten.

Anderzijds als je enkel de sneeuwbal vergroot dan leef je uiteindelijk financieel niet rijker dan iemand die niet belegt en elke maand zijn geld quasi op doet. Dan heb je op papier al dat geld op je beleggersrekening, maar als je nooit verkoopt, wat ben je er dan mee.
Wanneer pluk je de vruchten?

Dus gemoedsrust en later voor de kinderen denk ik.

 

[Straddle]

Interesse in financiële markten en pricing van financiële derivaten, zo ben ik terecht gekomen bij de beurs.
Dan mij beginnen in te lezen (value investing, momentum investing, swing trading, ...) en nu al bijna 20 jaar lang mee bezig.

 

[Karton]

De sociale vergelijking van @Karton snap ik wat minder. Zie niet hoe dat relevant is. Kan je evengoed een thread aanmaken hier en is vragen hoeveel iedereen belegd heeft? Weet je meteen waar je schippert.

Wat is het precies dat je niet begrijpt?

 

[nestorius]

Eigenlijk is dat beleggen best dubbel.

Op zich heb ik een aardig bedrag belegd en stort ik elke maand bij, maar soms vraag ik me zelf af wat het doel is.
Vooral het idee: als ik iets wil, dan kan het, en kan ik er zelf voor zorgen (financieel). Gemoedsrust. Opties open houden.

Eventueel ooit een passief inkomen er uit (kunnen) halen, maar ik weet niet of ik dat ooit ga doen, want je bent zo lang bezig om eindelijk die sneeuwbal wat aan het rollen te krijgen, en dan ga je plots zelf er aan knagen? Om wat dan te doen met dat extra inkomen? Plots foliekes kopen die ik nu ook niet koop of niet mis? Die porsche of dat zwembad kopen om dan die jaren van inspanning plots op te souperen?

Ik zie mezelf ook niet halftijds gaan werken om dan die andere dagen thuis te zitten.

Anderzijds als je enkel de sneeuwbal vergroot dan leef je uiteindelijk financieel niet rijker dan iemand die niet belegt en elke maand zijn geld quasi op doet. Dan heb je op papier al dat geld op je beleggersrekening, maar als je nooit verkoopt, wat ben je er dan mee.
Wanneer pluk je de vruchten?

Dus gemoedsrust en later voor de kinderen denk ik.

Is dat niet iets wat je bij veel mensen ziet? We leven allemaal volgens een bepaalde standaard en dromen/hopen / verwachten ons vermogen serieus te laten stijgen om ooit naar een hogere standaard van leven te gaan. En als we dan de kans hebben om dat te doen blijven we gewoon rustig zitten omdat we al ons ganse leven gewoon zijn om naar die standaard te leven.

 

[Nijntje]

Wat is het precies dat je niet begrijpt?

Of dat relevant is of je meer of minder hebt dan iemand anders. Zie niet in hoe dat je leven beter of slechter zou maken.

 

[Bloembak]

Of dat relevant is of je meer of minder hebt dan iemand anders. Zie niet in hoe dat je leven beter of slechter zou maken.

Dat zit gewoon ingebakken in de menselijke psychologie.

Als jouw huidige woning er groter en fancier uitziet dan je buren/woonwijk, dan ben je gelukkiger dan als je in diezelfde woning woont maar waar je buren/woonwijk een grotere en fanciere woning bezitten dan de jouwe.
Voor jou persoonlijk verandert er qua gebruiksgenot helemaal niets want het is dezelfde woning waarin je woont. Maar onbewust speelt die vergelijkingsbasis met je omgeving wel mee in je geluksgevoel.

 

[parabellum]

Ik had mijn eerste aandeel toen ik 7 jaar was (natuurlijk niet op eigen naam). Het was wel Eurotunnel dus niet de beste inschatting van mijn vader. Maar het was ook maar voor een heel klein bedrag en diende om te tonen wat aandelen waren en hoe het werkte.

Dat was trouwens nog een aandeel aan toonder en ik had een fotokopie daarvan thuis liggen (het origineel lag in de bankkluis van mijn vader samen met zijn kasbons waarvoor we dan jaarlijks naar Luxemburg reden. 'Couponnekes knippen' en geen RV betalen was de favoriete bezigheid van de Belg toen) dus een aandeel was wel redelijk 'tastbaar', ook voor zo'n jong gastje. Beurskoersen volgen was via de krant of teletekst.

Desondanks niet actief gebleven op de beurs en pas weer opgestart na het kopen van een huis en toen er zich weer een buffer begon te vormen. Geen specifieke doelen, we hebben ons huis en reserves en dat is voor het overgrote deel het resultaat van wat we verdiend hebben door te werken. Tis niet alsof we kunnen stoppen met werken maar we kunnen jaren zonder inkomen vallen zonder iets te moeten veranderen aan onze levensstijl, ook al omdat die levensstijl helemaal niet extravagant is.
Behoudens serieuze tegenslag gaan we nooit financiele problemen kennen. En de generatie na ons ook niet, tenzij er dom wordt gedaan.

 

[Nijntje]

Dat zit gewoon ingebakken in de menselijke psychologie.

Als jouw huidige woning er groter en fancier uitziet dan je buren/woonwijk, dan ben je gelukkiger dan als je in diezelfde woning woont maar waar je buren/woonwijk een grotere en fanciere woning bezitten dan de jouwe.
Voor jou persoonlijk verandert er qua gebruiksgenot helemaal niets want het is dezelfde woning waarin je woont. Maar onbewust speelt die vergelijkingsbasis met je omgeving wel mee in je geluksgevoel.

Ik zie het niet. Mijn financiele situatie nu is enorm verschillend dan bijvoorbeeld 10 jaar geleden. Heb niet het gevoel dat ik daardoor gelukkiger zou moeten zijn. Geeft op een vreemde manier zelfs stress omdat je veel harder nadenkt over hoe een vermogen moet beheerd worden. Ik liep precies vroeger meer zorgeloos door het leven. Hier al een aantal keer gekeken naar een grote casco villa die hier in de straat staat. Echt waanzinnig huis maar ik zie de meerwaarde niet. We wonen nu ook heel groot al. Zou het mooier zijn? Zeker maar kom altijd tot dezelfde conclusie: we hebben dat niet nodig. Misschien ooit als ik daar is een deal kan maken (staat al 4-5 jaar op de markt, niemand is zot genoeg blijkbaar) maar ik zie tot op heden gewoon de meerwaarde niet, terwijl we dat eigenlijk zonder probleem ons kunnen permitteren.

10 jaar geleden keek ik nooit rond mij naar mensen die meer hadden met het gevoel van, waarom zij en niet ik. Ik gun iedereen altijd alle succes. Good for you denk ik dan. Zelfs de rijkste mensen meren aan in de haven naast een grotere boot hoor. Lijkt me heel slechte manier om in het leven te staan.

Je bepaalt toch voor jezelf wat je eigen baseline is voor wat je verwacht en als je daar aan kan voldoen, top toch? Als er 1 ding is dat ik nu geleerd heb is dat je maar 2 dingen niet kan kopen. Tijd en gezondheid. Begin te merken dat het steekt als mijn dochtertje van bijna 3 jaar altijd praat over 'papa werken'. Wij hebben de luxe dat we meer dan we nodig hebben hier dus tijd voor de hoogstnoodzakelijke prio-shift. Daarom wil ik dat alles netjes belegd is. Focus op veilig rendement, niet altijd alles maximaliseren. Enkel te verliezen dan. (al besef ik dat we daar fortuinlijk zijn en helaas niet iedereen dezelfde luxe gegeven is)

 

[Horse]

Het mooitste zou zijn om elke kind 1 miljoen€ te kunnen geven

Dat zou ik oprecht een domme keuze vinden, je helpt geen enkel kind daarmee. Betaal hun interieur, hun studies, 20% van hun appartement, maar geef ze aub niet zomaar 1 miljoen euro.

 

[nestorius]

Dat zou ik oprecht een domme keuze vinden, je helpt geen enkel kind daarmee. Betaal hun interieur, hun studies, 20% van hun appartement, maar geef ze aub niet zomaar 1 miljoen euro.

Elk doet wat hij wil en dit is niet het topic om een oordeel over anderen hun keuze te komen vellen. Er zijn genoeg andere om dat te doen.

 

[fomix]

Dat zou ik oprecht een domme keuze vinden, je helpt geen enkel kind daarmee. Betaal hun interieur, hun studies, 20% van hun appartement, maar geef ze aub niet zomaar 1 miljoen euro.

Los vh feit dat die 1 miljoen er nog niet is en waarschijnlijk ook nooit zal komen ben ik wel van plan mijn kinderen een goeie financiële opvoeding te geven en die 1 miljoen idd niet zomaar te geven.
Maar eerder samen met hen een aandelen portfolio op te bouwen of zoals jij zegt bijleggen in zaken als appartement of andere dingen.

Het geld zal ook altijd op onze naam blijven tot wij het oké vinden om dat te geven. Dus geen rekeningen op hun naam waarmee ze yolo gaan op hun 18.

 

[Nijntje]

Dat zou ik oprecht een domme keuze vinden, je helpt geen enkel kind daarmee. Betaal hun interieur, hun studies, 20% van hun appartement, maar geef ze aub niet zomaar 1 miljoen euro.

Elk doet wat hij wil en dit is niet het topic om een oordeel over anderen hun keuze te komen vellen. Er zijn genoeg andere om dat te doen.

Niet noodzakelijk slecht. Het is mooi dat het kan. Dat is bij mij een grote angst aangezien onze enige dochter (en zal ook zo blijven) een zeer mooie erfenis zal ontvangen. Zij groeit op in een wereld die ik als kind niet gekend heb. Ben daar 'bang' voor dat 'haar normaal' niet strookt met het 'maatschappelijk normaal' waardoor men snel kan beginnen zweven.

Echter geloof ik sterk in sterke educatie. Leer uw kind verantwoordelijk met geld om gaan. Klusjes doen, zorgen dat ze financieel geletterd is etc.
Dat het geld er niet dom wordt doorgebrast. Voordeel is natuurlijk als je enigszins een vermogen bij elkaar hebt dat je dan bv ook met private banking wel adviseurs kan hebben zodat ze later geen stommiteiten doen.

Denk dat het goed of slecht zijn van uw kind 1 miljoen te geven, vooral ligt bij hoe de ouders het aanreiken

 

[Reverz]

Of dat relevant is of je meer of minder hebt dan iemand anders. Zie niet in hoe dat je leven beter of slechter zou maken.

Om dezelfde reden dat de kans dat iemand failliet gaat significant stijgt wanneer zijn buurman de Lotto wint...

Anderzijds als je enkel de sneeuwbal vergroot dan leef je uiteindelijk financieel niet rijker dan iemand die niet belegt en elke maand zijn geld quasi op doet. Dan heb je op papier al dat geld op je beleggersrekening, maar als je nooit verkoopt, wat ben je er dan mee.
Wanneer pluk je de vruchten?

Blijkt ook wel een dingetje te zijn bij mensen die gans hun leven relatief zuinig geweest zijn en altijd heel bewust gespaard hebben. Ik zie dat bij mijn schoonouders bv ook, die hebben ook wel wat opgebouwd oa door altijd zuinig te leven maar als ik nu soms zie wat mijn schoonvader altijd allemaal zelf wil blijven doen, ondanks het feit dat hij 70 is en nadat hij zijn heup gebroken heeft in den bouw van mijn schoonbroer niet echt meer goed te been is, dan denk ik vaak toch ook "Geef dat eens gewoon uit aan iemand. Ge moet u hier weer zien sukkelen voor een paar honderd euro te besparen.". En voor wat? Om over een aantal jaar dan een paar duizend euro extra erfenis na te laten? Voor wie en voor wat eigenlijk?

Dat zou ik oprecht een domme keuze vinden, je helpt geen enkel kind daarmee. Betaal hun interieur, hun studies, 20% van hun appartement, maar geef ze aub niet zomaar 1 miljoen euro.

Je hoeft dat niet lump sum op hun bankrekening te zetten als ze 18 zijn ofc...

En afhankelijk van hoe oud die kinderen nu zijn is €1M tegen dan misschien de €400-500k van vandaag (nog steeds een gigantisch bedrag uiteraard).
Zonder daar een vast bedrag op te willen kleven heb ik wel hetzelfde idee als Fomix: rekeningen blijven altijd in onze naam staan, zodat wij beslissen wanneer en hoe dat geld ooit doorgegeven wordt maar het is wel de hoop van ooit een heel mooie bijdrage te kunnen doen als ze ooit een huis/appartement willen aankopen.

 

[Doxie]

Om dezelfde reden dat de kans dat iemand failliet gaat significant stijgt wanneer zijn buurman de Lotto wint...


Blijkt ook wel een dingetje te zijn bij mensen die gans hun leven relatief zuinig geweest zijn en altijd heel bewust gespaard hebben. Ik zie dat bij mijn schoonouders bv ook, die hebben ook wel wat opgebouwd oa door altijd zuinig te leven maar als ik nu soms zie wat mijn schoonvader altijd allemaal zelf wil blijven doen, ondanks het feit dat hij 70 is en nadat hij zijn heup gebroken heeft in den bouw van mijn schoonbroer niet echt meer goed te been is, dan denk ik vaak toch ook "Geef dat eens gewoon uit aan iemand. Ge moet u hier weer zien sukkelen voor een paar honderd euro te besparen.". En voor wat? Om over een aantal jaar dan een paar duizend euro extra erfenis na te laten? Voor wie en voor wat eigenlijk?


Je hoeft dat niet lump sum op hun bankrekening te zetten als ze 18 zijn ofc...

En afhankelijk van hoe oud die kinderen nu zijn is €1M tegen dan misschien de €400-500k van vandaag (nog steeds een gigantisch bedrag uiteraard).
Zonder daar een vast bedrag op te willen kleven heb ik wel hetzelfde idee als Fomix. Rekeningen blijven altijd in onze naam staan... zodat wij beslissen wanneer en hoe dat geld ooit doorgegeven wordt maar het is wel de hoop van ooit een heel mooie bijdrage te kunnen doen als ze ooit een huis/appartement willen aankopen.

dat is ook wel een dingetje, waar wij helemaal anders instaan. Zijn net aan het kijken om zoveel mogelijk in te kopen om tijd te winnen / rust
Denk aan glazenwasser, poetsvrouw, hello fresh, schilder als er geverfd moet worden, ... daar worden we oprecht gelukkiger van

 

[Nijntje]

Om dezelfde reden dat de kans dat iemand failliet gaat significant stijgt wanneer zijn buurman de Lotto wint...

De oorzaak daar lijkt me eerder mentale zwakte en een gebrek aan intellect als je je daar laat meeslepen in consumptiedrang. We zien het genoeg met de verwachtingspatronen die tegenwoordig aanwezig zijn in de maatschappij door sociale media. Veel mensen zijn vatbaar voor die dingen. Desondanks is het uitgangspunt wat mij betreft hetzelfde: dit is niet relevant. Het is enkel van toepassing door mensen die (bij gebrek aan een betere bewoording) 'niet slim genoeg zijn' om zich daar niet in te laten meeslepen.

Uit men eigen omgeving weer een huis voorbeeld: iemand van de raad van bestuur een knoert van een villa gekocht. 12000m2 grond en een prijskaartje dat een gemiddelde mens nog niet bij elkaar krijgt in zijn leven. Ik was vol lof omdat het echt superknap was. ''Waarom doe jij dat niet?'' Hele simpele repliek: waarom zou ik? Oprecht, ik zie het niet. Misschien ben ik dan gelukkig wel iemand die zich niet laat meeslepen al denk ik persoonlijk dat het meer komt doordat ik zelf niet van geld kom en dat ik daardoor de waarde misschien anders inschat. Voer voor psychologen.

 

[parabellum]

Niet noodzakelijk slecht. Het is mooi dat het kan. Dat is bij mij een grote angst aangezien onze enige dochter (en zal ook zo blijven) een zeer mooie erfenis zal ontvangen. Zij groeit op in een wereld die ik als kind niet gekend heb. Ben daar 'bang' voor dat 'haar normaal' niet strookt met het 'maatschappelijk normaal' waardoor men snel kan beginnen zweven.

Daar kan je controlemechanismen voor uitdenken. Een van mijn ex-collega's komt uit een steenrijke familie (zal wel makkelijk 9 cijfers zijn maar je zal ze niet terugvinden op 'de rijkste belgen': pour vivre heureux, vivons cachés weetwel) en daar bepalen de statuten dat enkel wie werkt mag delen in hun fonds/trust of whatever Luxemburgse constructie ze exact hebben om hun vermogen te beheren.