Waar ben jij nostalgisch naar?

woensdagnamiddagen waarop g.i. joe, thundercats, rambo, ghostbusters, the real ghostbusters,... uitgezonden werden. Dat was met de hele bende stoppen met buiten spelen, de living in van de arme ouders die het dichtst woonden van waar we aan het spelen waren om daarna terug buiten te gaan spelen.

De occasionele koude druilerige zondagnamiddag waarop geen van je vriendjes kon spelen en ik dan maar op de C64 zat te gamen.

Kampen bouwen. Als ik nu zie waar wij vroeger (fruitstreek limburg) overal kampen in gebouwd hebben, klein wonder dat we nog allemaal leven... Oude schuren die half op instorten stonden, rijen fruitpaloxen van 6, 7 hoog waar wij vanboven in zaten rond te hossen, een oude ondergrondse patattenbunker uit de jaren '60 die met betonrot en een paar boomwortels nog aan elkaar hing,...

Het is waarschijnlijk ook wel nostalgie die spreekt, maar ik was toch liever kind in een tragere, niet-digitale wereld waarin je ongestoord vergissingen kon en mocht maken dan als ik nu kind had moeten zijn.
Onbezonnen, zonder zorgen...Ja, dat is het woord wel.

Ik ben zo dankbaar dat we onze 386SX pas kregen toen we 12 werden, (buiten) spelen was een must. Ik mis die tijd wel: paletten gebruiken om een kamp te bouwen, in de knotwilg klauteren, een 'zwembad' graven en na 1 meter diepte beseffen dat het genoeg is geweest...plastiek er in en voor de helft vullen met water, dat duurde al een eeuwigheid met die emmers. Na 2 dagen was het water zo vort als wat natuurlijk :D

Er was ook bijna geen controle. Geen ouder die op ons vingeren stond te kijken terwijl we naast de gracht speelden of vuurke stook deden in het palettenkamp. Doe maar op. We amuseerden ons rot.
 
Er was ook bijna geen controle. Geen ouder die op ons vingeren stond te kijken terwijl we naast de gracht speelden of vuurke stook deden in het palettenkamp. Doe maar op. We amuseerden ons rot.
Wij speelden vaak op en langs de spoorweg, zo een enkelspoortje waar een dieseltrein op reed. We legden dan muntstukken op de sporen zodat de trein die plat reed. Nooit is iemand van ons iets overkomen en de ouders en omwonenden maalden er niet om. Vandaag de dag zijn alle spoorlijnen afgezet met hekwerk en is spoorlopen een misdaad geworden.
 
Wij speelden vaak op en langs de spoorweg, zo een enkelspoortje waar een dieseltrein op reed. We legden dan muntstukken op de sporen zodat de trein die plat reed. Nooit is iemand van ons iets overkomen en de ouders en omwonenden maalden er niet om. Vandaag de dag zijn alle spoorlijnen afgezet met hekwerk en is spoorlopen een misdaad geworden.
En terecht he.
Je zou verschieten hoeveel mensen per ongeluk dood blijven door te spoorlopen...
 
Vroeger kon je nog in vele straten voetballen -tennissen-met de knikkers spelen in de "zep" zonder daarbij met je leven te spelen.
Kampen bouwen,salamanders gaan vangen(nu vermoord gaia je :-) )

Binnen waren er genoeg cartoons en speelden we met soldaatjes-gi.joe en een atari-sega 8-bit en gameboy was er ook al.

Of donkey kong of dergelijke op de nintando gamewatch

Life whas easy back than 😁
 
Wij speelden vaak op en langs de spoorweg, zo een enkelspoortje waar een dieseltrein op reed. We legden dan muntstukken op de sporen zodat de trein die plat reed. Nooit is iemand van ons iets overkomen en de ouders en omwonenden maalden er niet om. Vandaag de dag zijn alle spoorlijnen afgezet met hekwerk en is spoorlopen een misdaad geworden.
Wij legden matchbox auto’s op het spoor.
En als de trein gepasseerd was ze hopen terug te vinden.

Van s’middags op ‘avontuur’ gaan samen met mijne jeugdvriend.
Urenlang door de weilanden slenteren, kampen bouwen …. Gewapend met een blik soep, zo’n campingvuurtje en een gamel voor als we honger hadden
Om 17u moest ik dan thuis zijn voor het avondeten.
 
Stuurden jullie zo'n lange teksten?

Hier was het "Zonnige groetjes uit X"

En voor de scheve nonkel natuurlijk een "speciale" natuurkaart
Bij mij waren het dikwijls hele brieven, en dan maar stressen dat dat halfuurke brievenschrijven over de middag niet genoeg was voor al mijn vertellingen (die dan toch ook wel eindigden met "het eten is lekker en het is hier goed weer" :p )
 
Bij mij waren het dikwijls hele brieven, en dan maar stressen dat dat halfuurke brievenschrijven over de middag niet genoeg was voor al mijn vertellingen (die dan toch ook wel eindigden met "het eten is lekker en het is hier goed weer" :p )
En dan bezoekdag.
De autokoffer vol met snoep en koeken (want dat was verboden op kamp)
 
Zonnige groetjes uit mein CM-Kampf!

We gingen vaak naar de lokale speelpleinwerking in de zomers. Dat was mijn eerste kennismaking met de wondere wereld van Sepultura. Mijn interesse naar metal is echter toen niet ontwaakt, want ik moest eerst een vrij hardnekkige Thunderdomefase passeren.

Don't touch that stereo!
 
Mijn pépé die aan de schoolpoort stond op woensdagnamiddag.
Het radio luisterspel die in zijn auto aanstond.
De geur van worst en appelmoes die mijn mémé had klaargemaakt.

Kortom, ik mis mijn mémé en pépé.
 
"HET IS HEEL TOF
MOOI WEER EN LEKKER ETEN
GROETEN"
:unsure::love::biglaugh:


Nja sociale media... De overvloed aan content op sociale media hoeft op zich niet slecht te zijn. Ik zit bv vrij veel op TikTok en daar ziet ge (behalve rommel) ook echt wel veel leuke content passeren dus het stimuleert jongeren hun creativiteit ook wel en het is dus beter om daar mee bezig te zijn dan doelloos in de zetel te hangen. Dankzij die content op sociale media (van TikTok tot gewone privé-kanalen zoals berichten op Whatsapp) zie en ontdek ik dingen die ik anders nooit te zien gekregen zou hebben. Ik vind het dus positief dat er zoveel content online voorhanden is, zolang ik zelf kan bepalen wat ik wanneer wil zien.

Waar ik het met het ouder worden precies wel moeilijker mee ben beginnen krijgen, is die drang van mensen om altijd bereikbaar te willen/moeten zijn. Als ge vroeger iemand wou bellen dan belde ge op de thuistelefoon en als ge die persoon aan de lijn kreeg dan had ge geluk, en anders probeerde ge het wel een andere keer opnieuw. Daarna kwamen natuurlijk de gsm's waardoor mensen hun toestel altijd bij hadden, maar ook in de eerste (vele) jaren waarin gsm's ingeburgerd waren, had ik toch het gevoel dat die gewoonte van "als iemand niet oppakt of antwoordt, dan hoor ik het ander moment wel" er toch nog steeds was.

Tegenwoordig "moeten" veel mensen altijd en overal hun gsm beantwoorden, zelfs al videobellend midden op straat of in de winkel. M'n vriendin is eigenlijk ook zo iemand die (toch zeker als het om familie gaat) metéén opneemt als ze gebeld wordt, ongeacht op welk moment dat is. Idem de schoonpa bv vorige week tijdens het verjaardagsfeestje van ons zoontje toen z'n gsm ging en hij meteen opneemt met de woorden "Hey, ik kan nu niet bellen want ik zit op het verjaardagsfeestje van de kleinzoon". Veel mensen zien het precies als een soort verplichting om op te moéten nemen, precies alsof anders het rampenplan wordt opgestart "want omg die neemt niet op, er is iets aan de hand". Als er écht iets dringends is dan zullen mensen wel meerdere keren op korte tijd terugbellen + bericht sturen, en zoniet dan gaat er niemand dood van als ge eens een oproep mist en het nadien zelfs aandurft om vergeten terug te bellen.

Niet mijn meest favo band, maar de heideroosjes haalden dit in 1997 al aan met "bereik-bar-baar". Bijna angstaanjangend hoe goed die lyrics 25 jaar tijd doorstaan hebben.
 
Mijn pépé die aan de schoolpoort stond op woensdagnamiddag.
Het radio luisterspel die in zijn auto aanstond.
De geur van worst en appelmoes die mijn mémé had klaargemaakt.

Kortom, ik mis mijn mémé en pépé.
Same, de laatste jaren lagere school kwam mijn opa mij en mijn kleine broer elke middag halen om samen bij oma en opa te gaan eten. Naar tekenfilms kijken terwijl oma bezig was met het eten, onnozel doen aan tafel, wel altijd lekker eten, opa die opera stond te zingen terwijl hij met iets bezig was, oma die zei dat hij wat stiller moest zijn :) Fijne herinneringen.
 
Mijn pépé die aan de schoolpoort stond op woensdagnamiddag.
Het radio luisterspel die in zijn auto aanstond.
De geur van worst en appelmoes die mijn mémé had klaargemaakt.

Kortom, ik mis mijn mémé en pépé.
't Koekoeksnest op Radio 2.

En verder mis ik ook enorm mijn grootouders, zijn beiden al twintig jaar dood en ik mis die nu meer dan toen ik twintig was. Vaak droom ik 's nachts nog dat ik mij in dat huis bevind.
 
Ik mocht dan mee met opa naar de slager twee deuren verder en zelf mijn schnitzel kiezen. En dan aan de overkant van de straat in een winkeltje dat toen al zestig jaar oud was, voor een paar franken snoep kiezen. Bij Mielke. Die dan altijd zei ‘je hebt een lieve pépé’ om dan een doodserieuze driejarige ‘neen, dat is mijn OPA’ terug te krijgen. En van de ijskar drie bollen mogen kiezen om dan flink aan mama te zeggen ‘maar één’. Of als het hard regende in de namiddag gewoon bij opa te mogen blijven en niet naar school. Gaan wandelen tot bij het autokerkhof, omdat ik dat zo leuk vond. De sofa kussens op de grond mogen leggen om koprollen te doen. Valt mij nu binnen dat hij begot dertig jaar overleden is al. Dertig jaar, man man.
 
Ik mocht van mijn opa (pépé zoals we hier zeggen) altijd om schellen kaas & Wycams borstbollen bij Rogerke van kruidenierswinkeltje De Goedkoop of zoiets. Ouden Brugge en Mimolette waren onze favoriet. Het leven was zo schoon en simpel in die tijd.
 
Die buurtwinkeltjes waar de uitbater nog in een stofjas achter de toog stond. Waar je dan Valois of Artis Historia punten kon sparen en waar merken lagen die nu niet meer bestaan zoals Marie Thumas, Lila Pause etc..
 
Terug
Bovenaan